Europa gaat vooruit. Ondanks alle tegenwind die het Grote Project het voorbije halve decennium heeft ondervonden is er het laatste jaar weer reden tot optimisme. Lissabon gaat van start en dan nog wel met een Belg aan het roer. Daarnaast is het opvallend hoe een ander fenomeen de kop heeft opgestoken: het debat, starring Nicolas Sarkozy en Guy Verhofstadt. De Franse president lanceerde een nationwide discussie over wie en wat die Fransen nu wel zijn. Grotendeels voor intern gebruik natuurlijk, want op die manier probeert hij munitie voor het integratievraagstuk te verzamelen en kiezers van bij Le Pen of Bayrou af te snoepen. We kunnen ons dus vragen stellen bij de motieven, maar er is ten minste op ruime schaal een debat. De mensen worden aangezet om er aan te participeren. Dat dit tot spanningen, verwijten en regelrechte scheldpartijen leidt is onvermijdelijk. Niet iedereen draagt hoffelijkheid hoog in het vaandel of kan op een volwassen wijze een gedachtewisseling voeren en respect voor de opponent opbrengen. Ook het relativeringsvermogen is bij de schepping selectief uitgedeeld. De incarnatie van de indertijd zo geprezen opendebatcultuur stuit keer op keer op beperkingen. Maar goed: in Frankrijk is een debat aan de gang. Het uitwisselen van ideeën blijft niet beperkt tot obscure denktanken, machtscenakels of Zaal F van de Senaat.

Wie initiatief neemt stelt zich kwetsbaar op. De usual suspect stelde het ganse gebeuren in vraag. Guy Verhofstadt ging met een opinieartikel in Le Monde in de clinch met het Franse establishment. In een Europa van de eenentwintigste eeuw heeft het geen zin om in termen van natiestaat te denken en het debat grosso modo binnen de grenzen van het Verdrag van Versailles te voeren. Dit zijn verouderde begrippen en kunnen enkel tot etnocentrisme leiden. We moeten naar een verenigd Europa met vrije individuen, ontvoogd van enige nationale identiteit. Frankrijk mist met dit debat een grote kans. Ondanks een vernietigend commentaar van Bernard Kouchner, de Franse minister van buitenlandse zaken, ging Verhofstadt op zijn elan verder en stelde wat later, de zaken tot in het extreme doortrekkend, dat nationale identiteiten uiteindelijk tot Auschwitz leiden. De Verenigde Staten van Europa, waarmee de voormalige eerste minister zich voor de eerste keer voor een Europese topjob onmogelijk maakte, zijn de uiteindelijke toekomst. Europese waarden en normen moeten die van de natiestaat – of van subnationaliteiten – vervangen. Geen nationalisme, maar internationalisme, gebaseerd op wederzijds respect en verdraagzaamheid. Verhofstadt zag de bui hangen en kocht een paraplu om zich te beschermen tegen de bakken kritiek die op hem gingen vallen.

Inderdaad, nationale identiteiten hebben in het verleden heel wat bloed doen vloeien. Of beter: op nationale identiteiten beroep doende ideologieën en perverse machtsstrategieën deden Europa meer dan eens in brand staan met Dachau, Treblinka en Auschwitz als extreem hallucinant culminatiepunt. Identiteiten, politiek vertaald in nationalisme, zijn kwetsbaar voor misbruik door totalitaire regimes. We moeten in een politieke context dus bijzonder omzichtig omspringen met het begrip. Dat begrip is bovendien niet eenduidig. Er bestaan honderden interpretaties van wat een identiteit precies is. In vele studies wordt het concept op diverse manieren gehanteerd en die zijn vaak incompatibel. Toch zijn er bibliotheken volgeschreven over het identiteitsbegrip en de mate waarin het toepasbaar is op deze of gene groep. Het moet dus wel enige maatschappelijke relevantie hebben. Je kan het niet meteen aan de kant schuiven.

In een grijs verleden heb ik ooit eens een thesis geschreven over de identiteit van de Québécois. Het toonde aan dat spreken over identiteiten een bijzonder complexe aangelegenheid is. De Québécois zijn niet louter te herleiden tot de Franstalige Canadezen. Het zijn eerst en vooral de inwoners van de provincie Québec, die zes miljoen zielen telt die haast integraal aan de oevers van de St. Laurent wonen. Het grootste deel is Franstalig, maar ondertussen zijn ook een grote groep mensen Engelstalig van thuis uit. De oorsprong van de immigranten – dat zijn ze behalve de aboriginal peoples allemaal – bevindt zich inderdaad voornamelijk in Frankrijk, maar intussen is ook Québec een melting pot. Zo wonen in Montréal meer dan tachtig nationaliteiten. De Franstaligen waren van katholieke huize en de Kerk nam, net zoals bij ons, tot diep in de tweede helft van de twintigste eeuw een dominante positie in. Naar buiten toe kwam Québec lange tijd als een Franstalig blok naar voor, want hun taal en cultuur – een groot onderdeel van hun identiteit – was binnen het hoofdzakelijk Angelsaksisch Canada in het bestaan bedreigd. Nationalistische partijen staken de kop op en tot twee keer toe werd een referendum georganiseerd waarbij de inwoners werd gevraagd of ze al dan niet een onafhankelijk Québec wilden of, als alternatief, ze in de Canadese federatie wensten te blijven. Twee keer, in 1980 en 1995, ving men bot. Nu via allerlei akkoorden en mechanismen de Franse taal en achtergrond substantieel wordt beschermd is de roep om onafhankelijkheid fel getemperd. Verwacht wordt dat een derde referendum met een duidelijk “non” de souverainistes definitief het zwijgen zou opleggen. Ze wagen zich er voorlopig niet meer aan. Het komt er op aan om een modus vivendi te vinden. Dit alles bewijst dat identiteit wél een rol speelt en culturele verrijking kan betekenen. Het is toch fascinerend dat er in een Angelsaksische woestijn nog steeds een Franstalige oase met een rijk cultureel erfgoed is. Identiteit op zich is niet vies. Belangrijker is hoe je er zelf mee omgaat. Een nieuwe generatie Québécois is zich bewust van zijn geschiedenis – de leuze is niet toevallig je me souviens – maar ze kijkt ook naar de toekomst in een Canada met grote opportuniteiten.

Het verhaal van Québec brengt ons automatisch naar ons eigen verhaal: wat met de Vlaamse identiteit? Is er überhaupt een Vlaamse identiteit? Ook hierover zijn honderden boeken geschreven en laaien de discussies met veel pathos op. Zelf heb ik nooit enige nood gevoeld om mij hiermee te associëren of voor het zogenaamd Vlaams-zijn op te komen. Het zegt me gewoon niets. Ik hou meer van de open, meertalige Belgische federatie, maar dat is een persoonlijk standpunt. U mag mij zelfs van enige dédain ten opzichte van de (in-)Vlaamse retoriek, hun provincialisme, hun folklore, hun symbolen, hun verhalen, hun voormannen, hun militanten en hun politieke partijen verdenken. What the f***… Je kan echter niet ontkennen dat een deel van de bevolking wel in dit discours wenst mee te lopen en dit als ideaalbeeld ziet. Ik wil hen met plezier proberen te overtuigen van mijn eigen gelijk, dat ook dat Vlaams gevoel een constructie is, maar het heeft per slot van rekening geen zin. Doen ze iets verkeerd met fier te zijn omdat ze Vlaming zijn? Zolang ze zich niet laten meeslepen door die horde platvloerse neofascisten en erkennen dat je ook met een andere huidskleur of een andere culturele achtergrond erbij kan horen mogen ze voor mijn part Vlaming zijn. Identiteit zit voor een groot stuk tussen de oren. Of beter: identiteiten. Men heeft er meerdere: men is Gentenaar in Oost-Vlaanderen, Oost-Vlaming in Vlaanderen, Vlaming in België en Belg in de wereld. Multiple identities.

Nationale en subnationale identiteiten zijn dus een feit en niet meteen een probleem voor de Europese beschaving (mét een joods-christelijke identiteit). Zolang je die goed beheert, ze niet misbruikt en er politiek correct mee omgaat. Aan Nicolas Sarkozy om te bewijzen dat hij dat kan. Moet Guy Verhofstadt dan met lege handen naar huis? Zijn supranationale on-identiteit is iets te vaag om nationale identiteiten op te volgen. Het kadert vooral in een nieuwe aflevering hoe maak ik mij nog maar eens onmogelijk voor een Europese topjob. Verhofstadt toont hiermee aan dat zijn cyclisch politiek gedrag gewoon verder gaat. De ideoloog en de machtspoliticus wisselen elkaar elk decennium af. In de jaren zeventig reisde de inspirerende PVV-Jongerenvoorzitter het ganse land af om iedereen van zijn visionaire ideeën te overtuigen. Als minister van begroting leerde hij de lepe truken kennen en toepassen, maar eenmaal in de oppositie kwam de filosoof weer boven. De burgermanifesten gingen de wereld veranderen. Na de dioxinekippen bewees Guy Verhofstadt opnieuw dat hij een machtspoliticus pur sang was. Nu hij terug met quasi lege handen staat zit hij weer in zijn ideologische fase. Als leider van een al bij al beperkte fractie in het Europees Parlement én grote verliezer bij het uitdelen van de portefeuilles moet hij weer een been hebben om over te klagen. Een idee om de wereld te veranderen. Da joenk blijft zichzelf. Het is nog maar de vraag of dat een slechte zaak is. En plein public inhoudelijke discussies voeren: het is wat anders dan de Europese president openlijk uitschelden. Ik zeg niet meteen nee tegen een stevig debat. Of is de hele zaak één toneelstuk om zijn fractie op de kaart te zetten? Ik zal voor één keer mijn cynisme in de kast stoppen. Trakteer me nu maar op een West-Vleteren, Guy…

Lees meer ››

Tags: guy verhofstadt, identiteit, nicolas sarkozy, québec, vlaanderen

Als je van een heks geen fee kan maken, dan is het ook onmogelijk om Nederland een exotisch klimaat te geven. De in hogere sferen verkerende Amsterdammers mochten nog zo hun best doen om het tegendeel te beweren, wij ondervonden het aan den lijve: dit land is koud en bovendien baden de Oosterdokken vandaag in een potdichte mist. Ons verblijf op de hostelboot was een bevoorrechte getuige van Hollands’ weertje. Tegen de ochtend was de temperatuur ernstig de diepte in gegaan. Het ijzeren karkas van het schip beschermde ons dan wel tegen het wassende water, maar een leefbare temperatuur kon het niet garanderen. U kunt zich voorstellen dat er aangenamere momenten zijn dan douchen in een omgeving die het vriespunt benadert. Het hoort er allemaal bij. De Starbucks in het Centraal Station biedt soelaas.

P&R

In de Randstad – het verstedelijkte gebied rond het zogenaamde Groene Hart – wonen zeven miljoen mensen. De cirkel Rotterdam-Den Haag-Amsterdam-Utrecht is de voorbije decennia quasi aan elkaar gegroeid. Langs de sporen richting Amsterdam zagen we al kilometer na kilometer het ene huizenblok na het andere. Is dit nog leefbaar? Hoe kan een samenleving in een opeenstapeling van tuinwijken en appartementsblokken überhaupt een cohesie en identiteit vertonen? Hoe vermijd je een anonieme massa in betonnen getto’s? Hoewel Vlaanderen eveneens een sterk verstedelijkt gebied is kunnen wij ons nauwelijks voorstellen hoe het is om in ellenlange bewoonde boulevards van vers cement groot te worden. Misschien komt dit wel door het feit dat ruimtelijke ordening bij ons geen ordening is, maar chaos. Men is er in Nederland wél in geslaagd om een en ander goed te structureren en dat komt voor ons vreemd over. Deftige snelwegen, maar ook en vooral een goed uitgebouwd voorstadsnetwerk. Bovendien sluiten de diverse vormen van infrastructuur goed op elkaar aan. We zijn met de wagen niet tot in de stad moeten rijden. Aan de rand van Amsterdam zijn moderne, nette en goed beveiligde parkings aangelegd waar je het fenomeen park & ride perfect in de praktijk kan brengen. Tien minuten sporen op een bijzonder comfortabele tram brengt ons vanuit het Centraal Station probleemloos tot aan onze standplaats. Nieuwe tunnels, nieuwe beddingen, perfecte timing. Waarom zou je de stad nog in rijden? P&R Zeeburg heeft alle faciliteiten. Binnenkort kunt u er zelfs tot op de minuut zien wat de kans is om er een parkeerplaats te versieren, want, hoe efficiënt ook, er zullen steeds piekmomenten zijn. In Nederland wil de goegemeente, zoals overal, een gemotoriseerd paard.

Ook in de andere steden waar we kwamen konden we niet klagen wat het snel vinden van een parkeergarage betreft. Meestal zijn ze concentrisch rond de stad gebouwd, zodat je via een parkingringtraject snel de wagen aan de kant kan zetten. Zo raken we in Amersfoort, onze eerste stopplaats, makkelijk Wolff de Golf kwijt. Bovendien vallen de prijzen in Nederland, in tegenstelling tot alle karikaturen die men van onze noorderburen maakt, goed mee. Je moet inderdaad het gebruik van het openbaar vervoer maximaal aanmoedigen, maar wie er uiteindelijk voor kiest om met de wagen naar de stad te komen – en mee de economie doet draaien – moet niet weggepest worden. Iedereen goed opvangen is een werk van barmhartigheid.

Brugge(tjes)

Als we op deze reis de ene ontdekking na de andere doen, dan is Amersfoort de eerste in de rij. Critici hebben een punt: yet again een stad met grachten. Amersfoort, Amsterdam, Delft, Leiden en zoveel andere Nederlandse groot- en centrumsteden zijn net zoals pakweg Denver, Los Angeles, Indianapolis en Nashville: het centrum is steeds een variatie op hetzelfde principe. Jawel, maar dan wel een mooi principe. Na elk bezoek aan dit land vraag je je meer en meer af waarom Brugge de titel van Venetië van het Noorden opeist. Misschien komt het doordat dit nieuw voor ons is, maar deze Nederlandse steden zijn, mits een misschien iets beperkter middeleeuws patrimonium, minstens de gelijke van de West-Vlaamse hoofdstad. Amersfoort is gezegend met een aantal indrukwekkende stadspoorten, waarop de diverse grachten perfect aansluiten. Een netwerk van bruggetjes zorgen ervoor dat de bewoners met hun wagen tot aan hun huis kunnen rijden (én er kunnen parkeren). Net zoals elders zijn hier ook de meeste gebouwen deftig weggezakt. De inpoldering en de moerassige ondergrond verzekeren de bezoeker ervan dat stabiliteit hier een relatief begrip is.

De stad is op een zaterdagmorgen niet ingeslapen. In de winkelstraat is het, net zoals op het leuke marktje, over de koppen lopen. Amersfoort heeft gelukkig een ander marktje – haar oude overdekte vismarkt – in mooie staat bewaard. Inderdaad: stukken kleiner dan haar Brugse tegenhanger, maar desalniettemin mooi gelegen in het verlengde van één van de vele grachtjes. Met boekhandel Venendaal zien we dat nogal wat inwoners van de geboortestad van Piet Mondriaan zich frequent van enige literatuur bedienen. Het boek wordt dus niet enkel in Amsterdam met respect behandeld.

Wat ga je daar in godsnaam doen?

De afstanden zijn hier bijzonder kort. Van de provincie Utrecht ben je met één brug op Flevoland, onze eerste getuige van de Zuiderzeewerken, want dat was toch wel de reden waarom we naar hier zijn gekomen. Enkele Nederlanders hadden ons gewaarschuwd: “Nou, wat ga je in godsnaam in Flevoland doen? Koeien bekijken? Daar is niets man!”. De mist voorkomt dan wel dat we het vee in detail gaan bestuderen, want de beesten hebben op deze dag warmere oorden opgezocht, maar onze raadgevers hadden niet meteen ongelijk. Groene polders in het kwadraat, maar dat wisten we. Interessanter zijn de twee voornaamste steden die hier achtereenvolgens werden gesticht: Lelystad en Almere. De bul van die eerste, genaamd naar het brein achter de Zuiderzeewerken, werd in de jaren vijftig ondertekend, terwijl Almere pas in 1976 stadsrechten kreeg.

Flevoland is een onderdeel van het masterplan dat niet enkel de dreiging van de voormalige Zuiderzee en het latere IJsselmeer letterlijk moest indammen. De vrijgekomen oppervlakte creëerde ook additionele landbouwgrond én kon de expansie van de Randstad opvangen. De bevolking werd voornamelijk in Lelystad (75.000 inwonders), Almere (130.000 inwoners) en in mindere mate in Dronten ondergebracht. Noord-Flevoland, met Lelystad en Dronten, was eind jaren vijftig een feit, terwijl Zuidelijk Flevoland pas in 1967 werd voltooid. Meteen werd met planning begonnen, maar hoe koppel je karakter aan efficiëntie? Hoe kan je zoveel mogelijk mensen in een zo aangenaam mogelijke omgeving huisvesten? Het heeft me steeds gefascineerd.

Roeselare

Om Lelystad en Almere te appreciëren moet je abstractie maken van je eigen perspectief en origine. Wij hebben, los van Louvain-la-Neuve, geen recent ab ove geconstrueerde steden. Vele wijken en huizenblokken in België zijn van recente datum, maar ze zijn steeds gekoppeld aan een al dan niet uitgebreid en waardevol historisch centrum dat er minstens in de negentiende eeuw al was. In meerdere of mindere mate heeft de stad of het dorp een eigen identiteit en bejaarden die er al sinds mensenheugenis wonen. Schuif dit aan de kant. Stel u voor: u woont nu in Roeselare, maar deze stad was tot voor de tweede wereldoorlog het Mandelmeer, dat door een waterslurf met de Noordzee was verbonden. De omliggende dorpen overstroomden regelmatig; in Brussel werd in een vlaag van redelijkheid beslist om het Mandelmeer in te polderen en de belendende rivier, de Mandel, te dempen. Net op dat moment barstten de omliggende West-Vlaamse steden Kortrijk, Oostende en Brugge uit hun voegen. In de nieuwe polder, Mandelland, werd een deel van de oppervlakte voor grazende koeien gereserveerd, maar in een andere, grotere zone zou een nieuwe stad komen, met als naam Roeselare, genaamd naar de Roesel, een driemaster die er in 1850 was gezonken, net toen uitgerekend de onfortuinlijke koning Leopold I bis aan boord zat. De arme man overleefde het niet. Roeselare werd gepland: straten in dambordpatroon, maar ook ‘creatieve’ huizenblokken die uiteindelijk in een minimalistische seventies-eighties-stijl werden opgetrokken. De Grote Markt was een, mja, open ruimte die vrijkwam door de amputatie van vier huizenblokken. Het plein grensde net niet aan streets en avenues en evenmin aan een Albrecht Rodenbachstraat, want die laatste was in Hasselt geboren, maar aan de Lepelstraat, de Vorkstraat, de Messtraat en de Soepbordstraat. Hier en daar waren wat café’s in de benedenverdieping van appartementsgebouwen die dateren uit 1983. Een blok werd ingenomen door een Carrefour. Een school nam zijn intrek in een, laten we eerlijk zijn, stijlvol staaltje van moderne architectuur en viel des te meer op omdat de omringende cementen artefacten, well, geen architecturale adonissen waren. En zijn. Rondom het centrum heb je de Dierwijk met Beerstraat, Hondstraat, Katstraat en Visstraat, terwijl de Schlagerzangerwijk bestaat uit het Eddy Wallyplein, de Danny Fabristraat en de Johnny Turbolaan. Een klein jachthaventje is een nostalgische herinnering aan het vele waterverkeer dat hier indertijd plaatsvond. De vissers uit de dorpen rond het vroegere Mandelmeer zijn intussen al lang naar fytoproductie of biolandbouw overgeschakeld. Mandelland is nog steeds door een gekanaliseerde rivier met de Noordzee verbonden, maar die werd ter hoogte van Lissewege met een dijk van de Noordzee afgesloten.

Dat was min of meer wat we in Almere zagen. Je rijdt de stad via moderne autowegen binnen. Af en toe worden die onderbroken door rotondes die je toegang geven tot de Danswijk, de Filmwijk of de Staatsliedenwijk. Straten zijn er respectievelijk genoemd naar de Rumba en de Wals, naar Hitchcock en Bunuel, naar Roosevelt en Churchill. Vele grachten – hoe kan het ook anders – zorgen voor afwatering, fietsers zijn er koning. De bungalows in de verschillende wijken zien er allemaal hetzelfde uit, al moeten we toegeven dat het erger kon. Het centrum was niet al te groot. De straten hadden er eenvoudige namen, het marktplein was niet meer dan een open ruimte tussen enkele anonieme huizenblokken, hoewel het ook al moderne station wel iets had. Een grotere boulevard met boompjes moest optochten met majorettes of een carnavalstoet mogelijk maken. Mja. Echt overtuigd waren we niet. De jachthaven, wat verderop, was wel eens leuk om rond te wandelen, maar dan vooral omdat er een mooie driemaster te bewonderen was. De luxueuze appartementen met zicht op meer waren iets mooier, maar het is toch bijzonder anoniem. Dit was bij mijn geboorte – eind jaren zeventig – nog braakliggend terrein of minstens een bouwput. Het blijft raar.

Idem dito in Lelystad. Een vers aangelegde kaai aan een artificiële gracht was creatief bebouwd. Ook de evenementenhal was mooi maar voor de rest anonimiteit troef. En toch wonen er duizenden mensen, waarvan het grootste deel nooit iets anders heeft gekend. Is men minder gelukkig in die omgeving dan zij die in, pakweg, Leiden of Delft zijn opgegroeid? Als buitenstaander kan je daar bevestigend noch ontkennend op antwoorden. We laten het in het midden, maar één ding is zeker: het is fascinerend.

Noordoostpolder

Op weg naar het noorden moesten we dwars door de Noordoostpolder rijden. Ook dit, in het verlengde van Flevoland, is gebied dat werd gewonnen op het IJsselmeer. Toen de polder werd aangelegd, in de tweede helft van de jaren dertig, was er immers al geen sprake meer van de Zuiderzee, want die hield op 28 mei 1932, om twee na één ’s middags, op te bestaan. Op dat moment werd het laatste gat in de Afsluitdijk gedicht. Er werd voorrang gegeven aan het noordoosten van het IJsselmeer omdat daar een grotere afzetmarkt was voor de vrijgekomen gronden. Het waren, zoals we van de Nederlanders ondertussen gewoon zijn, opnieuw grote werken, waarbij twee eilanden naar de geschiedenisboeken werden verwezen: Schokland en Urk. Schokland was een lang, rechthoekig eiland met twee dorpen: in het noorden Emmeloord en het zuiden Ens. Het noorden was katholiek, het zuiden protestant. Twee werelden op één eiland en die werden in het midden van de Zuiderzee meer dan eens door zware stormen getroffen. In 1859 was het welletjes geweest: Willem III liet het eiland haast volledig ontruimen. Pas een kleine eeuw later kwam er weer bewoning op de plaats, maar toen was het gewoon een deel van de Noordoostpolder.

Urk onderging hetzelfde lot. De geschiedenis van het voormalige eiland is zowaar nog merkwaardiger. Het streng protestantse Urk is steeds een kleine, gesloten gemeenschap geweest, met alle gevolgen van dien. Inteelt was er schering en inslag, terwijl het dorp in Nederland de primus qua nataliteitsgraad was en is. De Heer volgend resulteert dit in een vruchtbaarheidscijfer van bijna 22 ten duizend, waarmee de Urkers nét niet het dubbele van het landelijke gemiddelde bereiken. Christen-Democraten en religieuze partijen behalen bij de verkiezingen samen niet louter een ruime meerderheid, maar een ronduit stalinistische score. Het cumulatieve stemmenpercentage van het CDA, de SGP en de ChristenUnie bij de verkiezingen voor de Tweede Kamer van 2006 bedroeg niet minder dan 93,8% en dat is nauwelijks minder dan de score van de Chinese communisten bij geveinsde verkiezingen.

Urk leeft grotendeels van visvangst. De afsluitdijk heeft daar niets aan veranderd. Het werd veruit de grootste vissershaven van het land en de visverwerkende industrie leerde het dorp kennen. Ondanks de ruime vloot worden de zeedieren voor het overgrote deel niet meer via het water aangevoerd, maar wel over land. Vrachtwagens met vis rijden af en aan en worden in Urk verhandeld. Afgelegen, ietwat excentriek, gesloten maar niet dood: zelfs zonder eilandstatus is Urk springlevend.

Michelin leert ons dat Giethoorn in Overijsel een mini-Venetië is. Jammer genoeg is het er niet enkel pikdonker, maar vooral bijzonder verlaten. In februari lijkt dit wel een spookstad te zijn. Niets, maar dan ook niets valt er uit de vermeende kanaaltjes op te maken. Parkings lijken er bij overvloed te zijn, maar wij kunnen er op een koude zaterdagavond niets doen. Toeristische trekpleisters volgen nu eenmaal de wetten van de economie. En we kunnen hen geen ongelijk geven, want wie haalt het in zijn hoofd om op zo’n onmogelijk moment deze oorden aan te doen?

Ondertussen waren we al in het even donkere Vollenhove gepasseerd. Deze stad – sinds de dertiende eeuw heeft de liliputter stadsrechten – lag oorspronkelijk aan de Zuiderzee, maar heeft na de voltooiing van de Noordoostpolder haar kust verloren. Lang geleden was precies dat de voornaamste bron van inkomen. De Vollenhovers visten op steur, maar na de inpoldering en het verlies van een echte vissershaven ging dit ter ziele.

Groningen

In Groningen is het duidelijk waarom we in het hoge noorden van dit land zijn beland. Het is er zowaar nog kouder dan elders. De sneeuw ligt nog volop langs de weg en op de parking van ons hotel is het uitkijken geblazen. Op zaterdagavond ligt deze studentenstad er op vele plekken verlaten bij, maar het lijkt op het eerste zicht een aangename bedoening te zijn: een mooie universiteitshal, een plein genre Leuvense Oude Markt, vele boekhandels, … Eventjes lijkt er zelfs een mooi overdekt marktje te zijn, maar onze hoop wordt al gauw aan diggelen geslagen. Het gebouw huisvest nu de lokale Albert Heijn. Weg romantiek.

Lees meer ››

Tags: albert heijn, almere, amersfoort, amsterdam, emmeloord, flevoland, giethoorn, groene hart, groningen, lelystad, mandel, mandelland, mandelmeer, nederland, oosterdokken, overijsel, piet mondriaan, randstad, roeselare, starbucks, studenten, urk, utrecht, vollenhove

Enkele weken geleden schreef ik een post over het hoe en het waarom van de Zuiderzeewerken in Nederland. Het wassende water had onze noorderburen op de meest storende momenten lastiggevallen. Vanaf het begin van de twintigste eeuw maakte men noodgedwongen werk van een structurele oplossing voor het probleem. Meteen werd ook een aanzet gegeven om de wijze van landbouw te herzien en konden de vele inpolderingen de Nederlandse bevolkingstoename helpen opvangen. We raakten zodanig gefascineerd door het onderwerp dat we alles eens ter plaatse gingen bekijken. De Zuiderzeetocht.

Onze tweedaagse expeditie kwam neer op een retourtje Amsterdam-Groningen. Tijdens het eerste deel zouden we langs het oosten van het IJsselmeer tot in het hoge noorden van het land rijden. Groningen ligt toch een aantal (milli)graden noorderbreedte hoger dan de hoofdstad: op de kaart bevindt de hoofdplaats van de gelijknamige provincie zich op dezelfde hoogte als Bremen en maar net iets lager dan Hamburg, Gdansk en Minsk. Als starter staan we eerst in het pittoreske Amersfoort stil om daarna via Flevoland met Almere en Lelystad naar de Noordoostpolder door te rijden, waar Urk een niet te missen vissersdorp is. Met een passage langs Vollenhove en Giethoorn ging de heentrip een eindpunt bereiken. De terugreis zou via de afsluitdijk het westen van het land incorporeren. Op onze weg kwamen we Leeuwarden, de Afsluitdijk, Enkhuizen en Hoorn tegen. Alles samen goed voor een flinke zeshonderd kilometer.

Naar Amsterdam sporen is dankzij het weekendticket van de NMBS een sinecure. Het is nu al mijn derde bezoek in korte tijd. Je hebt de stad snel onder de knie. Dé stad, inderdaad, want dit weekend bevestigde nogmaals dat Amsterdam niet representatief is voor de rest van Nederland. Het mooie patrimonium van de stad komt op een donkere vrijdagavond in februari niet echt tot haar recht. Alle clichés worden meteen bevestigd: op straat zie je inderdaad hordes langharig werkschuw tuig, nozems, ex-provo’s, lichtjes euforische bezoekers aan het Red Light District en ordinaire bosjes drugstoeristen. Je snuift de sfeer letterlijk op: op vele plaatsen hangt een doordringende wietgeur. De coffee- en seksshops doen goede zaken, de economie draait: welcome to Amsterdam. U komt best overdag terug om de Dam met Paleis, de Rokin, het Leidseplein, het Begijnhof, het Rijksmuseum, het Vondelpark, het Anne Frankhuis en alle andere schitterende bezienswaardigheden van deze stad te bewonderen.

Na een sightseeing-tour van twee uur begeven we ons naar ons hostel. Nederland waterland: we brengen de nacht door in een kajuit van een woonboot die in de Oosterdokken, vlakbij het Centraal Station, voor anker ligt. De plaats is navenant. In ons compartiment voor twee personen kunnen we nog net naast elkaar staan. Zitten is onmogelijk. Bovendien is dit soort verblijfplaats niet geschikt voor mensen die langer dan 1m75 zijn. Ach, wat doet het er toe. Het sluit helemaal aan bij het thema van onze reis. Goed begonnen is half gewonnen.

Lees meer ››

Tags: afsluitdijk, almere, amersfoort, amsterdam, enkhuizen, giethoorn, groningen, hoorn, leeuwarden, lelystad, nederland, oosterdokken, urk, vollenhoven, zuiderzee

Het Brusselse schietincident van vorig weekend, waarbij een agent zwaar gewond raakte, heeft een ware mediastorm ontketend. Plots wou niemand meer zwijgen over het onveiligheidsgevoel en de onleefbaarheid van sommige delen van het hoofdstedelijk gewest. De politie durft een aantal wijken niet meer in; kleine en grote onregelmatigheden worden haast altijd geseponeerd. Mensen worden overvallen en scholen moeten wegens een te groot risico verhuizen. Boefjes controleren de straat, de informele economie profiteert van de chaos. Het hoeft geen betoog dat er in Brussel een probleem is dat acuter en acuter wordt. Om een waardige hoofdstad van Europa te blijven moet er een en ander gebeuren. De ordediensten moeten meer middelen krijgen en op elkaar worden afgestemd. Ook bij justitie vraagt men versterking om de dossiers te kunnen blijven opvolgen. Of beter: te kunnen opvolgen, want vaak is van vervolging geen sprake. Althans, zo klonk het aan Vlaamse kant.

In de Franstalige pers werd er veel minder aandacht besteed aan het incident en haar gevolgen. Men begreep precies niet waar die Vlamingen zich druk over maakten. Dit gebeurt toch zo vaak? Doorzeefd worden met kogels uit een machinegeweer, dat hoort nu eenmaal bij een grootstad. De schietpartij was dus niet meer dan een fait divers, maar wel één dat door de Vlamingen natuurlijk weer werd misbruikt om greep op de hoofdstad te krijgen. Ze kunnen het immers niet hebben dat Franstaligen Vlaamsche grond besturen. Met een eengemaakte politiezone, hét wondermiddel van die Vlamingen, zouden ze meteen een extra lepel hebben om in de pap te brokken. De Franstalige politici speelden het spelletje mee en deden elk voorstel af als steekvlampolitiek. Dat laatste is het misschien wel een beetje, maar meer nog dan de wedijver tussen de taalgroepen was de inherente onwil om de problemen aan te pakken hallucinant om zien. Een onverschillige Freddy Thielemans sprak letterlijk over een fait divers, terwijl zijn collega uit Molenbeek, Philippe Moureaux, zijn dédain ten opzichte van de naïeve Vlaamse kijker niet onder stoelen of banken kon steken. Als je arrogantie met wijn kan vergelijken, dan schonken beide mannen ons een Château Petrus van 1935 in. Nog een geluk dat de FDF-armada niet aan het woord kwam.

Maar laten we eerlijk zijn: Vlaanderen heeft lange tijd Brussel links laten liggen. Het was een verfranste stad en wat hadden zij daar nog te zoeken? Een deel van de Vlaamse beweging zou Brussel nooit of te nimmer laten vallen; een ander deel couldn’t care less. De Brusselse Vlamingen zelf deden wat ze konden en namen over het algemeen een gematigde houding aan, want uiteindelijk moet je samen leven en, soyons sérieux, wie zijn wij om iemand op basis van taal als vijand te aanzien? Wederzijds respect moet groeien.

Daarmee zijn de problemen niet van de baan. Integendeel. Men zoekt nu halsoverkop naar maatregelen die tijdelijk voor een pacificatie kunnen zorgen. Zero tolerance is een lapmiddel, maar het werd meteen getorpedeerd door de magistratuur: wij hebben niet voldoende middelen om snel genoeg de dossiers af te handelen. Op zich geen onterechte stelling, maar hiermee was de discussie weer gesloten. Het is alsof de elpee blijft haperen: déjà vu, déjà entendu. En als er meer middelen zullen zijn, dan zal er weer een probleem opduiken qua taalexamens en taalpariteit. Er is dus geen lapmiddel voor de huidige problemen. Het blijft ploeteren en dat kunnen we – als kinderen van Magritte – alsnog begrijpen. Dat men de discussie op lange termijn niet fundamenteel wil voeren is veel en veel erger. Het tegen beter weten in blijven beschermen van minuscule independent kingdoms en kleine machtsbastions is onvergeeflijk. Wat ben je met een fier RSCA als de helft van de stad in lichterlaaie staat? Kan je Molenbeek nog leefbaar houden als de straat door jongerenbendes wordt gecontroleerd? Is het überhaupt moreel verantwoord om een meer efficiënte inzet van de schaarse ordetroepen tegen te houden? Neen, driewerf neen, maar dit is een Belgische context. De één wil niet inbinden voor de ander. Men blijft in de loopgraven zitten. Dit non is echter veel erger dan het ondertussen legendarische non van Reynders en Milquet in augustus 2007. Dit is geen slecht toneel meer. Dit is een bijzonder knap staaltje van verschuilpolitiek: door zich achter valse argumenten te verstoppen verzuimt men om de zaak op te lossen. Dit was al van lang voor de dertigste van januari het geval, maar het obstinate en manifeste non na een toch niet banaal incident is des te triest.

Wat moet je nu zeggen aan mensen – Vlamingen, zoals ze die ook wel noemen – die geïnteresseerd zijn om in de hoofdstad te komen wonen? U wordt hier minder overvallen dan in Johannesburg? Moorden zijn bij ons niet zo gebruikelijk? Louis Vuitton heeft handtassen op overschot? U mag blij zijn dat u gezond bent? In de naburige gemeente is het criminaliteitspercentage tien eenheden groter? Welnu, ik ben zo’n zogenaamde Vlaming die graag in een iets grotere stad wil wonen waar veel te beleven is, waar een goed uitgebouwd cultuuraanbod is, waar je veel verschillende soorten mensen tegenkomt en vrienden kan maken, ongeacht hun taal en huidskleur. Hoe wil je nu dat iemand die stap neemt als de diverse overheden verzuimen om ook maar in de verste verte aan structurele oplossingen voor reële problemen te werken. Er zijn natuurlijk ook veel buurten waar géén moeilijkheden zijn, maar waar die wel bestaan, daar moeten ze met man en macht worden aangepakt.

Onze opeenvolgende staatshervormingen hebben het er niet makkelijker op gemaakt. De bevoegdheden zijn tot in het absurde verspreid geraakt om compromissen te forceren. In de gegeven omstandigheden was dat een te verdedigen stelling, maar eenmaal de gemoederen zijn bedaard moet een rationalisering worden overwogen. Federalisme is een perpetuum mobile. Een eindpunt, zeker in een Belgische context, is niet voor morgen, maar soms roept de realiteit hoogdringendheid in. Een nieuw pact voor Brussel zou geen overbodige luxe zijn. De stad verdient het niet om tot een Europees district te worden gedegradeerd, maar een kleine twee dozijn burchten zijn in een moderne metropool evenmin aanvaardbaar. We moeten er naar streven dat het gewest alle bevoegdheden verkrijgt die van bovenlokaal belang zijn. Daarvan is de politie de belangrijkste exponent. Wat de taalsamenstelling en politieke verhoudingen betreft moet alles minstens bespreekbaar zijn – leve de realpolitik – zolang iedereen op voldoende respect kan rekenen. Dat dit institutionele spitstechnologie vereist spreekt voor zich, maar als men er in slaagt om een aantal bevoegdheden te homogeniseren en te coördineren binnen een besluitvaardig apparaat zetten we stappen in de goede richting. Bij sollicitaties voor onderhandelaar (m/v) is een pragmatische geest een doorslaggevende voorwaarde.

En ja, hoezeer ik deze federatie in het hart draag, dit keer is het een grotendeels Franstalig korps dat een zware verantwoordelijkheid draagt. Zij hebben het per slot van rekening op vele plekken voor het zeggen en moeten dan ook met initiatieven over de brug komen. Alles steeds op conto van een (extreem-)rechts Vlaams complot blijven schrijven is niet meer ernstig. Het geeft blijk van zwakte. In een internationale context is dit ronduit belachelijk en dat kan Brussel als hoofdstad van Europa niet veroorloven. Haar imago is al genoeg aangetast.

Desalniettemin blijf ik in de stad geloven. Ze heeft te veel troeven en is te mooi om zomaar te worden opgeofferd op het altaar van koppigheid en arrogantie. Hebben we echt een nieuw Heizeldrama nodig voordat alle partijen tot een deftig gesprek bereid zullen zijn?

Lees meer ››

Tags: anderlecht, brussel, brussels hoofdstedelijk gewest, eengemaakte politiezone, molenbeek, philippe moureaux, politie

De wereld van de social media is toch wel fascinerend. Twitteraar Xavier Damman, een student aan de UCL en web developer, stond vanmiddag in San Francisco aan de deur van het auditorium waar Apple de nieuwe iPad voorstelde. Tweeten maar: “I did a few interviews at the exit of the Apple Keynote.”, aldus Damman, “General impression: no wow effect.” De CEO van Apple, Steve Jobs, had zijn tablet computer nochtans zo goed mogelijk proberen te verkopen. Hij schuwde geen superlatieven: “It is the best browsing experience you’ve ever had. … It’s unbelievably great … way better than a laptop. Way better than a smartphone.” Dat hij daarmee twee van zijn succesnummers en mijn haast onmisbaar alaam – de MacBook en de iPhone – eventjes in de kou zette kon hem weinig schelen. Dit was his moment. De wereld keek naar Apple. We zouden het geweten hebben. Overal haalde Jobs met zijn iPad de hoofdpunten: van CNN.com tot De Standaard.

Tien jaar geleden was Apple haast ten dode opgeschreven, maar de manier waarop ze zich herpakt hebben is bijna legendarisch te noemen. In feite is het een simpele formule: waarom het de mensen moeilijk maken als het ook makkelijk kan? Sinds de echte doorbraak van de PC – toch nog maar een vijftiental jaar geleden – was Microsoft met Windows de onbetwiste marktleider. We konden er niet onderuit en waren allemaal blij met dat ding dat zoveel kon: surfen met Internet Explorer, teksten typen met Word, rekenen met Excel, presentaties maken met Powerpoint… De mogelijkheden en toepassingen waren haast oneindig. Tolerant als we waren klaagden we maar sporadisch als het ding het liet afweten. Vooruitgang heeft een prijs; Rome werd ook niet op één dag gebouwd. De legendarische blauwe schermen van Windows 95 en 98 namen we erbij; in XP zagen foutmeldingen er al iets deftiger uit, maar de al dan niet frequente interrupties begonnen irritant te worden. De besturingssystemen waren vaak te zwaar voor de pc’s; ze konden niet volgen en de modale gebruiker bleef ofwel met gedateerde versie werken of moest noodgedwongen de economie een extra impuls geven. De miskleun met Windows Vista was voor vele mensen het toppunt van ergernis. Moeten we ons elke dag al dat leed aandoen? Voor mij was het na de diefstal van mijn Vista-powered laptop in Charleroi duidelijk: ça suffit. Nu wagen we de stap naar Apple. Het was met de MacBook twee weken je weg zoeken, maar daarna was het duidelijk: dit toestel bezorgde mij aanzienlijk minder tot géén grijze haren en nog minder vierletterwoorden. Het ding start snel op en sluit nog sneller af. Blokkeren doet het nauwelijks. Geen ambetante Internet Explorer, maar de vertrouwde Firefox. MS Office voor Mac had ik er dan wel bij gekocht, maar eigenlijk was dat overbodig: Open Office doet wat mij betreft het werk meer dan voortreffelijk. Apple was er toch een beetje in geslaagd om mij het leven makkelijker te maken. Adieu Windows.

Ook wat mobility betreft was de onderneming uit Cupertino een schot in de roos. Ik had enkele jaren geleden een pda met Windows Mobile gekocht. Het moet gezegd: dat ding werkte nog slechter dan Windows Vista. Dat de stylus geen ideaal instrument was, tot daar aan toe. Dat het programma niet reageerde bij een klik op een OK-knop was veel frustrerender. Waardeloos. Toen kwam de iPhone. Het leven werd opnieuw iets makkelijker.

Verandert alles wat Apple lanceert nu in goud? Zeker: Steve Jobs heeft mij het voorbije jaar van heel wat rechtopstaande haren gespaard. Voor wat de modale surfer, de blogger, de programmeur of de typiste betreft is Apple een ideale oplossing. Wellicht is dit in netwerksituaties enigszins anders, maar daar moeten experts zich maar over buigen en zich jammer genoeg over een Microsoft-infrastructuur ontfermen. Toch mag Apple niet op haar lauweren blijven rusten. Innoveren en het leven makkelijk maken is de boodschap, maar of dat met een iPad-hype ook het geval is blijft voorlopig een open vraag. What’s in it for me? Op dit moment zie ik niet in wat ik tussen mijn MacBook en mijn iPhone nog moet meesleuren op de trein. Noden kunnen natuurlijk gecreëerd worden. Het valt af te wachten of ook wij binnen enkele jaren nieuwe behoeften zullen krijgen. Made in Cupertino, California…

Lees meer ››

Tags: apple, california, cupertino, ipad, iphone, macbook, windows

Het was al twaalf jaar geleden, maar ik ben er vanavond nog eens langs geweest: het autosalon. Nocturnes maken het mogelijk om de zaterdags- en zondagsoverrompelingen te vermijden, maar toch kon je er ook op een ordinaire maandagavond over de koppen lopen. Het is en blijft een evergreen. We zouden het geweten hebben.

Tien euro kost een entreeticket tegenwoordig en dat is in vergelijking met andere grote evenementen een redelijk goedkoop uitje. Wie erg geïnteresseerd is in de tentoongestelde materie kan er een goede halve dag door de Heizelpaleizen dwalen. Alle hoofdrolspelers op de automarkt zijn ruimschoots aanwezig: creatieve Fransen, degelijke Duitsers, charismatische Italianen en pientere Japanners, maar ook pompeuze Amerikanen, plastieken concerns uit het verre oosten en de toenemende horde B-merken van de grote Europese constructeurs. Leken zien door het bos de bomen niet meer. Voor experts wordt het moeilijk om hun encyclopedische kennis op peil te houden. Anderen, die de encyclopedie voor het internet hebben ingeruild, zijn al blij als ze hier en daar nog wat weten welk model nu écht wel de moeite waard is. Gewone stervelingen dromen, de meer dan gemiddeld gegoede medemensen kopen. Anderen willen vooral gezien worden. Het geeft een kick om toegelaten te worden tot de Ferrari-stand en plaats te mogen nemen in de nieuwe 458 Italia. Ze zijn er op voorbereid: gel in het haar, sjaaltje onder de kraag, een hippe vest én de Rolex om de pols. Enig leedvermaak met een hongerige kudde autofreaks zonder aangepast budget of juiste achternaam die achter hekkens vechten om een foto te nemen is hen niet vreemd. Ach, wie zijn wij om hen hun moment de gloire te misgunnen. Papa’s geldbeugel staat, wie weet, misschien toch niet zo wijd open als de jongeman in kwestie denkt. Ook wij voelen de crisis, meneer!

Door dat bewuste dipje oogt het dit jaar dan ook wat minder dan anders. Extravagante stands zijn achterwege gelaten. Geen Las Vegas in Brussel. Tot mijn grote ontgoocheling ook weinig racewagens, waar men anders toch zo fier op is. Ik was al blij dat de Peugeot 908, die vorig jaar de 24h van Le Mans won, bij de Franse vrienden was tentoongesteld. Zelfs mijn geliefde Renault bracht de R29 niet mee naar Brussel, maar de prestaties van de bolide in 2009 waren ook niet meteen om over naar huis te schrijven. Dergelijke auto’s maakten het Brusselse autosalon voor mij als tiener altijd zo leuk: de wagens waar ik een gans jaar voor supporterde stonden in de winter gewoon voor mijn neus. Live. Senna’s McLaren-Honda, Prost’s Williams-Renault, Schumacher’s Benetton-Renault: stuk voor stuk legendarische tuigen die de revue passeerden. De instrumenten van mijn helden. Racewagens waren natuurlijk maar bijzaak, maar het was dat stukje extra dat mooi meegenomen was.

Commerciële motieven prevaleren natuurlijk al lang op de trots om een arsenaal aan statussymbolen te demonstreren. Toch blijft het autosalon voornamelijk een plaats waar gedroomd kan worden. Het is zo mooi om al die mensen te zien die met veel respect voor de wagen enigszins onzeker plaatsnemen achter het stuur. Niet om te rijden, uiteraard, maar om te weten te komen hoe een BMW 7-reeks of een Mercedes E-klasse nu écht voelt. Of je de beloofde ruimte in een monovolume wel degelijk krijgt. Wat de achterbank van een coupé voorstelt. Ooit, heel misschien, rijden we zelf met die wagen. Wie weet. Tien euro voor een dagje dromen: er bestaan ergere drugs…

Lees meer ››

Tags: autosalon, bmw, bobo, ferrari, mercedes-benz, peugeot, renault, rolex

Belgen en Nederlanders hebben een haat-liefdeverhouding. Er zijn Belgenmoppen en kluchten over ‘Ollanders. Merkwaardig genoeg kunnen de Belgen vaak lachen met de van hen gemaakte karikaturen terwijl de Nederlanders kunnen leven met de stereotypen die hun deel zijn. Middelmatige, dociele lieden wars van overheidsoptreden versus zuinige gozers met een groot bakkes. We haten elkaar op het voetbalveld maar zijn o zo dankbaar als er op het Eurosongfestival voor een abominabel nummer wederzijds punten worden gegeven. Ooit one nation under God, maar een hereniging is hoegenaamd niet aan de orde en nog minder populair. Toch kan je in België lekker eten en in Nederland naar hartelust fietsen en zeilen. Het is allemaal keitof en hartstikke leuk. Niet?

Ondanks alles heb ik meer en meer bewondering voor onze noorderburen en hun realisaties. De winning van nieuw land op het water heeft mij steeds gefascineerd, maar misschien komt dat wel door het feit dat ik mijn eerste levensjaren voor een groot deel in de Oostendse Nieuwlandstraat heb doorgebracht. Wat er ook van zij: de Zuiderzeewerken en de daaruit volgende inpoldering van honderden vierkante kilometer was een huzarenstuk waarvan de Nederlanders nogal wat pluimen op hun hoed mogen steken. Het verbaast me dan ook dat men de werken niet expliciet in de De canon van Nederland heeft opgenomen. De watersnood van 1953 komt er dan weer wel in voor, maar die had de bouw van de deltawerken tot gevolg, nog zo’n prestatie om u tegen te zeggen. Gelukkig zijn onze Nederlandse vrienden inventief geweest en heeft men voor regiocanons gezorgd; bij de provincie Flevoland komen de werken wel aan bod. Hopelijk moeten ook deze voor een ruimer publiek verplichte kost zijn.

De ideeën voor de Zuiderzeewerken dateren al van lang voor de twintigste eeuw. Reeds in 1667 lanceerde Hendrik Stevin, de zoon van een oude bekende, een plan om de Zuiderzee van de Noordzee af te sluiten om het gewelt en vergif der Noortzee uytter Verenigt Nederlant te verdrijven. Het water had immers al voor veel kommer en kwel gezorgd, maar het plan vond geen ingang, mede doordat de techniek nog niet voor handen was.

Pas midden negentiende eeuw werd de draad weer opgenomen. Plan na plan werden ballonnetjes opgelaten, maar men stootte op hevig protest, ondanks het feit dat een additioneel motief voor de inpoldering werd gegeven: toename van landbouwgrond. Er rees protest: zo vreesden de vissers voor broodroof. Desalniettemin bleef men niet bij de pakken zitten en onder leiding van ingenieur Cornelis Lely – naar wie het latere Lelystad werd genoemd – werkte men een masterplan uit. Het bleef voorlopig bij een plan, maar wie niet horen wil moet voelen: de watersnood van 1916 deed het besef rijzen dat er nu echt wel iets moest gebeuren. Twee jaar later had Cornelis Lely, de ingenieur en vader van het plan, als Minister van Waterstaat de eer en het genoegen om zijn eigen werk in de vorm van de Wet tot afsluiting van de Zuiderzee door de Tweede Kamer te laten aannemen.

Het werd haast minutieus nagevolgd. Lely maakte zelf nog enkel het droogleggen van de proefpolder Andijk mee (1927). Vijf jaar later werd de Afsluitdijk ingehuldigd, waardoor de Zuiderzee definitief naar de geschiedenisboeken werd verwezen. De koning is dood, leve de koning: voortaan ging het gebied als IJsselmeer (ten zuiden van de afsluitdijk) en de Waddenzee (ten noorden van de afsluitdijk) door het leven. Ondertussen was de inpoldering in versneld tempo aan de gang: achtereenvolgens werden het Wieringermeer (1930), de Noordoostpolder (1942), Oostelijk Flevoland (1957) en Zuidelijk Flevoland (1968) aangelegd. Met het voltooien van de dijk tussen Enkhuizen en Lelystad (1975) was het plan-Lely bijna compleet gerealiseerd.

In 1986 werd Flevoland Neerlands’ twaalfde provincie, genoemd naar het Romeinse ‘Flevo’, de naam van de toen embryonale Zuiderzee. Sindsdien gaat – hoe kan het ook anders – Lelystad door het leven als provinciehoofdplaats. Langzaamaan ontstonden op het nieuw gewonnen land woonkernen: Dronten, Lelystad en Almere zijn het meest bekend. Vooral Almere – oorspronkelijk Zuidweststad genoemd – spreekt tot de verbeelding. Op dit moment wonen er meer dan 180.000 inwoners, maar pas in 1976 werd het eerste huis er aan de eigenaar overhandigd. Drie jaar voor mijn geboorte. Op deze site kunt u dit wonderlijke feit aan de hand van een bijzonder interessant document raadplegen. De genese van Flevoland wordt er met behulp van luchtfoto’s grafisch voorgesteld. Bekijk vooral Almere: binnen uw en mijn leven van nul tot 180.000 zielen. Il faut le faire…

En neen, ik ben niet betaald om onze noorderburen in de bloemetjes te zetten. Visie verdient respect.

Lees meer ››

Tags: afsluitdijk, almere, cornelis lely, dronten, flevoland, nederland

Bloggen vereist toch een zekere mate van mentale stabiliteit. Soms heb je de neiging om bij de minste verontwaardiging de internaut op een overbodig epistel te trakteren. Bij dat soort momenten heb ik een eigen alarmbelprocedure ontwikkeld: als het artikel kan doorgaan als persbericht van de LDD of het Vlaams Belang, dan ringt de alarmbel. Drukt het een meer algemene vorm van negatieve verwondering uit, dan bepaalt de mate van inspiratie van het moment of ik er voor ga of niet. Op de tweede dag van 2010 vertoon ik toch enige bezorgdheid om de maatschappelijke gevolgen van onze dagen van plezier. Enige bekommernis om het lot van agenten, ambulanciers en Rode Kruis-medewerkers maakt zich dezer dagen van mij meester.

De overgang van oud naar nieuw neemt in onze contreien zowaar bloedige proporties aan. De gespecialiseerde pers zet een boompje op over het stedelijk vertier tijdens oudejaar. Zelfs De Standaard bericht, weliswaar op basis van die gespecialiseerde pers, over een bijzonder uit de hand gelopen ruzie tijdens een KLJ-fuif. De KLJ! De behoeder van Vlaandrens brave kleine en grote kinderen! De organisatie is gelukkig op alles voorzien en heeft een noodnummer, maar zal wellicht voor voldongen feiten zijn geplaatst. Hoe kan je je jeugdorganisatie überhaupt op een incident als dat in Waarschoot voorbereiden? Ik mag er niet aan denken mochten Scouts, Chiro, KLJ en aanverwanten elk op hun beurt een goedgetraind mini-leger hebben. Je kan toch geen stand-by korps mannen en vrouwen die dagelijks de coopertest praktiseren en nu en dan over de plint wippen vereisen? De KLJ zal aan dit voorval wellicht een kater overhouden en een grondig onderzoek van de evenementen gelasten. Hmmm…

Toedienen van slagen en verwondingen zijn natuurlijk van alle tijden; het weelderig vloeien van geestrijk vocht doet het beste en slechtste in de mens naar boven komen. Regelrechte knokpartijen in een wellicht brave gemeente en een epidemie van handgemenen in onze metropolen zijn toch niet zo gebruikelijk. Of werden we er in het verleden minder over geïnformeerd? Wat er ook van zij, de amokmakers mogen toch wel eens op hun verantwoordelijkheden worden gewezen. Effectief. Daarbij hebben we geen Belang- en Dedeckerdiscours nodig, maar een nuchtere analyse van de feiten en doelmatige straffen. Mensen voor een relatief lange termijn op vrijdag- en zaterdagavond eender welke vorm van gemeenschapsdienst laten verrichten mét grondige waarschuwing dat met recidive niet zal worden gelachen. Voor afzienbare tijd niet meer uitgaan, zélfs niet op kerst- en nieuw. Why not? Vergeef me mijn sadisme, maar laffe feiten los je niet op met laf populisme of naïef optimisme. Ik ben een fan van precisiebombardementen. Raak de dader op de gevoelige plaats.

Maar goed: something is rotten in the state of Denmark is vandaag bovendien in dat land zelf van toepassing. De vingers jeuken om ook hierover een en ander online te plaatsen, maar, hoe erg het ook is, soms bouw je enige reserves in. Een alarmbelprocedure die ik liever niet opstart, maar je bent niet alleen in de wereld. Misschien blog ik precies daarover bij tijd en stond nog wel eens…

Lees meer ››

Tags: De Standaard, KLJ, Lijst Dedecker, vlaams belang, Waarschoot

Lees meer ››

Tags: valencia

Jaar- en decenniumoverzichten worden dezer dagen bij de vleet gemaakt. Mocht ik een bril dragen, dan is dit 2009 door mijn lenzen. Een eigen herinnering.

Januari

2 januari: Een nieuwe start - Van Rompuy I krijgt het vertrouwen in de Kamer. Na de trieste Fortis-afrekening, waarbij sommigen als de vermoorde onschuld op hun stoel blijven zitten, moet Herman Van Rompuy kalmte brengen. Wist hij veel dat 2009 toch wat het Van Rompuy-jaar zou worden…

6 januari: Postcard from Bagdad - peteraspeslagh.be krijgt Iraaks bezoek over de vloer.

13 januari: Disasterwall - Oasis in Vorst. Een inspiratieloos concert in een verschrikkelijke zaal. Toch blij dat ik hen nog eens heb gezien.

13 januari: Nestverlater/Nestbevuiler - Dit behoeft eigenlijk geen vermelding, maar door zijn overstap naar de sp.a tekent Bert Anciaux het doodvonnis van zijn eigen partij en zijn eigen politieke carrière. Exit Anciaux. Na de verkiezingen van juni keerde hij niet meer terug naar de Vlaamse regering. Heeft iemand tranen gelaten?

15 januari: Herinnering - Op de Hudson River in hartje New York City maakt een vliegtuig een noodlanding. Eventjes is er paniek, want de herinnering aan die vermaledijde dag in september is niet uit te wissen. De Verenigde Staten hebben er een nieuwe held bij.

16 januari: Charleroi forever - In Charleroi verbroeder ik met onze vrienden van het cdH op hun nieuwjaarsreceptie. Bij terugkeer was de wagen overhoop gehaald: laptop, digitaal fototoestel en externe harde schijf verdwenen. Werd een cliché bevestigd? Bij de aangifte ontnam de agent van dienst ons alle hoop dat we onze spullen ooit terug gingen zien: “Cent par jour, monsieur!”. Meer patrouilles waren met het huidige korps onmogelijk, aldus de brave man. Men had dringend extra mensen nodig. Meer blauw op straat. Het dringt pas tot je door als je ter plekke de problematiek ziet en het aan den lijve ondervindt, maar ik koester geen wrok. Volgende keer de wagen nog veiliger parkeren en niet de minste elektronica in de auto achterlaten. Een gewaarschuwd man is er twee waard. Het Charleroi-incident had ook positieve gevolgen: sindsdien ben ik het Apple-tijdperk binnengetreden en is het dagdagelijkse gebruik van de laptop zoveel aangenamer geworden.

20 januari: He has a dream - Barack Obama wordt ingehuldigd als 44ste president van de Verenigde Staten. Voor het land breekt een nieuw tijdperk aan. Na acht jaar bestuurd te zijn door een op zijn zachtst gezegd dubieuze Bush-administration hebben de Democraten het opnieuw voor het zeggen. De verwachtingen voor de eerste Afro-Amerikaanse president zijn zowel in binnen- als buitenland hooggespannen, maar zal hij ze ook kunnen waarmaken? Obama zal op vele vlakken ontgoochelingen kennen, maar het feit alleen al dat hij president is geworden kunnen we historisch noemen. De uitdagingen voor de beste redenaar sinds Martin Luther King zijn bovenmenselijk.

Het doet me natuurlijk terugdenken aan die ongelooflijke reis naar New York City en Washington DC tijdens de verkiezingen van november 2008. Op die bewuste 4de november stonden we om 23h00 op Times Square in New York City. Om nooit of te nimmer te vergeten. Tijdens de inauguratie kijken we bij de Democrats abroad naar de legendarische beelden uit DC.

Even is er paniek. Tijdens de inhuldiging wordt senator Edward Kennedy onwel. De levende legende, bij wie enkele maanden voordien een terminale hersentumor was vastgesteld, wordt naar het ziekenhuis afgevoerd. In augustus overlijdt hij.

22 januari: Mr. president, tear down that camp - Obama belooft: hij decreteert dat Guantanamo binnen een jaar gesloten moet zijn. Belofte maakt schuld.

23 januari: Tragedie - In Dendermonde steekt Kim De Gelder twee kinderen en een onthaalmoeder neer. Het land staat in rep en roer. De pers neemt niet steeds haar verantwoordelijkheid op.

Februari

3 februari: Gone before the start - Setback voor Obama: Tom Daschle, voormalig Senate Minority Leader, moet wegens problemen met de fiscus afzien van zijn toekomstig ambt als minister van volksgezondheid.

8 februari: New tunes on the horizon - Per abuis zet een overijverige informaticus van Walmart fragmenten van 30 seconden van elke song van U2’s nieuwe plaat, No line on the horizon, online. Albums lanceren is sinds het internet een logistieke nachtmerrie.

13 februari: Relance - Overwinning voor Obama: zijn economisch herstelplan wordt goedgekeurd.

18 februari: The times they are a-changing - Ik blik vooruit op het komende Formule 1-seizoen. Soms kunnen dingen onverwachte wendingen nemen en maar goed ook. Maar goed: ik zat er dit keer serieus naast. Dat zal wellicht ook het lot van zovele anderen zijn geweest?

21 februari: Wrong - Depeche Mode debuteert de ijzersterke single Wrong tijdens de ECHO awards in Berlijn. Misschien wel de beste song van het jaar. Ik zag ze in Werchter in 2006 en dat was een hele belevenis.

25 februari: Crash!Boom!Bang! - In Schiphol stort een vliegtuig van Turkish Airlines bij het landen neer. Vliegtuigcrashes zijn zoals elk jaar ook nu weer in de actualiteit. Wat later zou een toestel van Air France dat vanuit Rio de Janeiro naar Parijs vloog hetzelfde lot ondergaan. Ik heb dit jaar ook wat vliegreizen gepland. Fingers crossed. Er bestaan toch aangenamere dingen dan vliegtuigen.

27 februari: Magnificent - No line on the horizon, partieel gelekt op 8 februari en niet veel later volledig online, wordt officieel gelanceerd.

Maart

1 maart: De hel van Sclessin - Ik woon in het stadion van Sclessin de voetbalmatch Standard-Cercle Brugge bij, maar dan wel aan de zijde van de bezoekers. Onze Waalse vrienden zijn overal even beleefd: “Bon match, monsieur!”. Wat een sfeer!

3 maart: Keulen - Een deel van het Historisch Stadsarchief van Keulen stort in. Enkele mensen vinden de dood. Het hart van elke historicus bloedt.

7 maart: We’re not going back there! - In Noord-Ierland worden twee soldaten en enkele dagen later één politieagent gedood. Horrorscenario’s uit een niet zo ver verleden duiken weer op, nog lang niet geheelde wonden weer opengereten. Splintergroepen van het IRA eisen de aanslagen op, die alsnog zonder gevolg bleven. No IRA, we’re not going back there…

11 maart: Moeder Cent - Twee monumenten van de Vlaamse film overlijden in maart. Op 11 maart sterft Jenny Tanghe, alias Moeder Cent uit “Wij, heren van Zichem”. Dertien dagen later overlijdt Nand Buyl.

12 maart: Take us out - Franz Ferdinand concerteert in de AB. Eén van de meest energieke concerten die ik tot dan toe had gezien. Gitaar, bas, drumstel en zang: meer hoeft muziek niet te zijn.

27-29 maart: Oostblok - Voor het eerst zet ik een stap in het voormalige oostblok. Een weekendje Praag is een aangename kennismaking met een half continent dat een halve eeuw een andere wereld is geweest. Zonde. Oh ja: the day after werd ik 30.

29 maart: Brawn on top - Jenson Button wint in zijn nieuwe, ex-Honda, Brawn GP de eerste F1-race van het jaar in Melbourne. Teamgenoot Rubens Barrichello wordt tweede. De start van een op zijn minst bewogen seizoen met onverwachte winnaars, onvoorstelbare onthullingen en ondoorgrondelijke politieke manoeuvres. Volgend jaar mag het wat rustiger worden.

April

7 april: Schuldig - De Peruaanse ex-president Alberto Fujimori wordt schuldig bevonden aan schendingen van de mensenrechten in de periode dat hij het staatshoofd was. Tijdens de inleefreis die ik in 2007 in Peru maakte zagen we elke dag wat die man, naast alle menselijke leed, heeft aangericht: een fundamenteel wantrouwen in de politiek. De ontgoochelingen zijn er té groot geweest om het tij in één generatie tijd te keren. Een Peruaanse Barack Obama dan maar? Fujimori werd in 1990 ook als een grote vernieuwer gezien, maar hij evolueerde op zijn zachtst gezegd in een andere richting dan de redenen waarvoor het volk hem had verkozen.

14 april: Autosportjaar Top 50 - Ik heb eens een poging gedaan om de vijftig belangrijkste autosportevenementen van het jaar op te lijsten. Have fun…

16 april: Onthulling - Obama onthult: de Obama-administration geeft memo’s vrij waarin de manier waarop terreurverdachten tijdens de Bush-administration tot verklaringen werden gedwongen is beschreven.

17 april: Schaduwoperatie - Opmerkelijk nieuws vandaag: Jean-Marie Dedecker zou de voorbije tijd een privédetective hebben ingeschakeld om Karel De Gucht te schaduwen. De voorzitter van LDD ruikt bloed en zet daarvoor alle beschikbare middelen in. De zaak komt aan het licht en de bom ontploft in eigen handen. Het begin van een episode liberale moddercatch.

21 april: Sale-and-lease-backoperatie - De dagenlange commotie rond het al dan niet overlopen van Open VLD-er Dirk Vijnck naar LDD is een klucht. Het was een bijzonder pijnlijke periode voor de man in kwestie, wiens intellectuele capaciteiten voor gans het land in vraag werden gesteld.

22 april: Tram - De Lijn, met toen nog Ingrid Lieten aan het hoofd, komt met haar visie voor het komende decennium naar buiten. Daar zou onder meer de tram een serieuze comeback maken. Wel eens interessant om door te nemen. De realisatie ervan is een ander paar mouwen.

27 april: In memoriam: Pontiac - Pontiac, het legendarische merk van GM gaat wegens herstructurering naar aanleiding van de economische crisis ter ziele. Weer een icoon dat verdwijnt.

29 april: Mexico, Mexiiiiiicoooooo - De Mexicaanse griep/Swine flu doet de WHO de op één na zwaarste alarmfase afkondigen. De angstpsychose die nadien volgt neemt soms hilarische proporties aan, maar op het moment zelf nemen, in België althans, de bevoegde instanties een rustige houding aan. Niet iedereen bleek tevreden te zijn met het relativerende optreden van griepcommissaris Marc Van Ranst, maar het heeft er alvast voor gezorgd dat de psychose niet escaleerde.

30 april: Ads by Google - In Apeldoorn worden tijdens Koninginnedag een aantal mensen gedood door een dolle chauffeur. In De Telegraaf heeft dit bericht lugubere Google Ads tot gevolg. Het is bijna grappig.

Mei

1 mei: Aftrap - In Essen ga ik naar de barbecue van Ludwig Caluwé om er meteen de campagne voor de Vlaamse en Europese verkiezingen te starten. We moeten tegenwoordig iets te vaak uit ons kot komen, maar campagne voeren kan ook leuk zijn.

5 mei: Witte rook - Mijn Alma Mater heeft een nieuwe rector. Nefroloog Mark Waer staat de komende jaren aan het hoofd van de beste universiteit van het land.

13 mei: Car-free America - In de New York Times ontstaat een discussie over een autovrij Amerika. Kan men in de Verenigde Staten leven zonder de eeuwige vierwieler? Het lijkt onwaarschijnlijk, maar het is toch een gedachtewisseling waard.

13 mei: Last of the Mohicans - In Duitsland is een nieuw proces tegen de vermeende oud-SS-er John Demjanjuk begonnen. De 89-jarige man werd eind jaren tachtig-begin jaren negentig ook al aan de tand gevoeld, maar werd uiteindelijk vrijgesproken. Normaliter zal dit het laatste naziproces uit de geschiedenis worden.

18 mei: Koorts - De verkiezingskoorts is in het land. Open VLD weet niet meer van welk hout pijlen te maken en haalt het aloude recept boven: CD&V-bashen. Mja…

24 mei: Droom - Op 24 mei realiseer ik een reeds lang gekoesterde droom: het bijwonen van de GP van Monaco. We omkaderen het met een leuk reisje naar de Provence en de Côte d’Azur, met stops in Marseille, Aix-en-Provence, Arles, Nîmes, Montpellier, Sète, Cannes en Nice. Enkele gaten in mijn cultuur werden weer gevuld én met Nice heb ik er een favoriete stad bij. De Grand Prix zelf moet je eens meegemaakt hebben, maar van achter een struik alles volgen – voor kaartjes van 75 euro kan je in het Prinsdom niet veel verwachten – is allerminst comfortabel. Zo comfortabel dat ik naar huis diende te smssen om de uitslag van de race te weten. Watch more TV…

Juni

4 juni: Een nieuw begin - Obama geeft hoop: tijdens een toespraak aan de universiteit van Caïro wil Barack Obama dat het Westen haar relaties met de Islamwereld met een schone lei start. Eendracht maakt macht.

6 juni: Ongelooflijk gênant - De Standaard documenteert naar aanloop van de verkiezingen de krant met alle mogelijke gegevens die de lezer duiding bij de actualiteit moeten geven. Dit is uiteraard een nobele daad, maar soms ontsieren de slordigheden het geheel. Als de hoofdredacteur dan nog eens disproportioneel veel aandacht voor zichzelf opeist verliest de krant voor mij veel aan geloofwaardigheid. Het stoort mij enorm dat ik mij elke dag opnieuw moet ergeren aan de verhouding kwaliteit-zelfgenoegzaamheid. Iets meer bescheidenheid is geen overbodige luxe. Het liefst had ik de ietwat jennende titel “Jesus Vandermeersch Superstar” niet gebruikt, maar soms is de irritatie acuut.

7 juni: U heeft goed gekozen - CD&V wint de verkiezingen. ’s Avonds ben ik aanwezig op de overwinningshappening in Brussel. Opnieuw een mooie avond, maar ook het besef dat de partij grote uitdagingen in het verschiet heeft.

8 juni: iPhone - Ik treed het iPhone-tijdperk binnen. Wat een ding… Je kan snel niet meer zonder. Hij haalt het van de Blackberry.

13 juni: Eilandje - Met een bijzonder mooie wandeling ontdekken we in het noorden van Antwerpen, met onder meer het Eilandje, enkele mooie buurten. Een tip voor wie eens wat anders dan de gebruikelijke highlights wil zien. Met dank aan de gids.

14 juni: Ferraris - Een gunstige wind doet de grote atlas van Ferraris in mijn richting bewegen. Een schitterend document dat 12 kilogram weegt.

16 juni: Vlieg - Obama slaat: in een interview stuurt hij een vlieg naar het pierenland. Meteen maakt men er een parodie op.

20 juni: Neda - In Teheran wordt tijdens protest tegen de uitslag van de Iraanse presidentsverkiezingen de 27-jarige Neda Agha-Soltan doodgeschoten. De beelden van haar dood gaan de wereld rond, waarbij nieuwe media als YouTube en Twitter een belangrijke rol spelen. De protesten blijven aanhouden. De westerse wereld hoopt dat hiermee het Islamitische regime ten val kan worden gebracht. De Amerikaanse media voeren het dagenlang als hoofdpunt op, maar Ahmadinejad en de zijnen blijven aan de macht. Wordt vervolgd.

22 juni: In memoriam: Karel Van Miert - Karel Van Miert, voormalig SP-voorzitter en vooral Europees commissaris overlijdt op 67-jarige leeftijd. De bijzonder gerespecteerde politicus is overigens de eerste persoon wiens dood ik via de iPhone verneem.

25 juni: Zwarte dag - Vandaag is een bijzonder zwarte dag voor de muziekwereld. Yasmine pleegt zelfmoord en Michael Jackson overlijdt in Los Angeles. Twee iconen die niet steeds een even gelukkig leven hebben gehad laten bij familie en fans een leegte na.

27 juni: Kernenergie – JONGCD&V organiseert haar Nationale Raad kernenergie in de kerncentrale van Doel. Een interessant debat met een bezoek aan een toch wel heel aparte instelling. Eén dag Homer Simpson spelen. Voor- en nadelen afwegen. Dit debat moet afstappen van stereotypen.

30 juni: 360 degrees - U2360° gaat van start in Camp Nou. Ik ben in Parijs en Amsterdam van de partij.

Juli

2 juli: UK South West - Ik maak een trip door het zuid-westen van het Verenigd Koninkrijk. Met stops in Salisbury, Glastonbury, Wells, Bath, Cardiff, Gloucester, Blenheim Palace en Oxford ontdekken we een minder bekende maar toch bijzonder interessante streek.

5 juli: Geweld - Bij geweld tussen de Chinese overheid en Oeigoerse moslims in Urumqi vallen 140 doden. Later krijgen enkele demonstranten de doodstraf. Net als enige tijd geleden in Lhasa lacht China niet met opstandelingen. Democratie en mensenrechten zijn nog steeds geen prioriteit in het zo te vriend te houden China. Het blijft voor de Tibetanen en de Oeigoeren preken in de woestijn.

9 juli: Akkoord - Peeters II is een feit: CD&V, sp.a en N-VA bereiken een regeerakkoord. Open VLD valt uit de boot.

10 juli: Parijs - Ik trek voor enkele dagen naar Parijs, met als hoogtepunten het concert van U2 in het Stade de France en het défilé tijdens de Quatorze Juillet.

11 juli: Let me in the sound I - U2360° in Parijs is inderdaad de moeite. Wow.

17 juli: Walter Cronkite - In memoriam: Walter Cronkite. De legendarische anchorman van CBS kondigde de dood van JFK aan en bracht ook Watergate onder de aandacht. Een monument.

18 juli: Michel - Ach, ik kan het niet laten.

19 juli: Amsterdam - Drie dagen Amsterdam. Mooi, leuk, maar niet mindblowing.

20 juli: Let me in the sound II - U2360° in Amsterdam is zowaar nog beter.

25 juli: Dat rare gevoel - Felipe Massa crasht zwaar tijdens de kwalificatieritten voor de GP F1 van Hongarije op de Hungaroring. Hij ligt enkele dagen in coma, om achteraf helemaal te herstellen. Klaar voor 2010. De autosportwereld houdt eventjes de adem in. Nare herinneringen komen weer boven.

25 juli: De geschiedenis in Lego - De Deense speelgoedfabrikant Lego heeft dezer dagen een opmerkelijke reclamecampagne lopen: historische gebeurtenissen of foto’s in legoblokjes. Origineel.

Augustus

1 augustus: Corneel - De dood van Jos Kennis wordt gemeld. De brave man speelde Corneel in de kinderserie “Jacobus en Corneel”. Ook een icoon voor zij die in de jaren tachtig kind waren.

9 augustus: Clotilde Reiss - De Franse academica Clotilde Reiss wordt in Iran verdacht van spionage. Vrijheid van meningsuiting en respect voor de mensenrechten is ook in het land van de revolutie geen prioriteit.

15 augustus: Gie zie mien zèèkapieting - Lucy Loes speelt haar laatste concert op de Paulusfeesten in Oostende en ik was er bij. De nachtegaal van de zee maakte er een schitterende avond van.

21 augustus: Back in Paris - Opnieuw enkele dagen in Parijs met als uitschieters het Trianon van Marie-Antoinette en het zoals steeds wondermooie Panthéon. Roeien op het Grand Canal was een minder groot succes.

23 augustus: Rubinho - Na vijf jaar wachten wint Rubens Barrichello in Valencia nog eens een GP Formule 1. Het was geleden van de GP van China in 2004 dat hij nog als eerste over de streep kwam. De Braziliaan had er wellicht niet meer op gehoopt, maar kijk, daar is hij opnieuw. Meer dan verdiend.

25 augustus: Edward Kennedy - Edward Kennedy overlijdt. De laatste grote telg uit de Kennedy-clan en broer van de vermoorde John en Bobby verliest zijn gevecht tegen kanker. Edward Moore Kennedy zat gedurende 47 jaar in de Senaat en werd er een autoriteit op het gebied van de strijd voor een betaalbare gezondheidszorg voor iedereen. Hij maakte meer dan een halve eeuw Amerikaanse politiek van dichtbij mee. In zijn memoires, True Compass, geeft Kennedy als bevoorrechte getuige inzicht in het leven in Washington.

Senator Kennedy was een van de weinige grote namen die Barack Obama van in den beginne heeft gesteund. Met zijn laatste krachten heeft hij de toekomstige president op de democratische conventie in Denver in de zomer van 2008 nog serieuze duw in de rug gegeven.

29 augustus: De leeuw moet klauwen - De N-VA doet dezer dagen moeilijk over het feit dat niet bij alle Belgische ambassades Vlaamse vlaggen uithangen. De partij plooit zich terug op beproefde recepten: Vlaamse kleingeestigheid propageren. Arm Vlaanderen. Hoe sympathiek Bart De Wever ook mag zijn, hoe goed hij als historicus ook is, ik hou niet van zijn partij en kan geen enkele reden vinden om er ooit op te stemmen. Daarom ben ik blij dat het kartel tussen CD&V en N-VA niet meer bestaat: ik heb niet de minste affiniteit met die partij en zijn mensen. Punt uit. Adieu.

30 augustus: Waarom? Daarom! - Waarom kan je fan zijn van een sport als Formule 1? Daarom.

September

5 september: Leukste tijd - Voor mij is het leukste tijd van het jaar aangebroken: een veertiendaagse toer door het zuid-westen van de Verenigde Staten. Twee weken lang verkennen we Nevada, Arizona, Utah en California. Once again om nooit meer te vergeten. De vlucht naar Las Vegas via Atlanta en San Francisco duurt alles samen meer dan vierentwintig uur, maar het loont de moeite. De hitte in Vegas is zelfs midden in de nacht overweldigend, maar we passen ons snel aan.

7 september: Grand Canyon - Het bezoek aan de Grand Canyon ontgoochelt niet: de eindeloze rotsformaties rond de Colorado zijn adembenemend.

9 september: Monument Valley - Je ziet het zowel in westerns als in de avonturen van Jommeke en zijn vriendjes: Monument Valley. Je kan er niet naast kijken.

10 september: De diversiteit van Utah - Utah is een verdomd fascinerende staat. In Moab rijden we door het schitterende Arches National Park, terwijl Goblin Valley midden in de woestijn rare rotsformaties te voorschijn tovert. De camping rond Fish Lake zou zich even goed in het koude British Columbia kunnen bevinden. Warm, heet en koud: je kan het in Utah allemaal op één dag tijd meemaken.

11 september: Vegas baby Vegas! - Las Vegas is zowel totaal degoutant als absoluut fantastisch. Op 11 september hangen de vlaggen halfstok terwijl tien meter verder het gegok en de decadentie hoogtij vieren. Absurdisme ten top. De dag nadien maken we nog uitgebreider kennis met Sin City. Voor sociologen en antropologen is dit een paradijs.

13 september: Barrichello bis - De immer sympathieke Rubens Barrichello wint na Valencia nog een tweede Grand Prix, dit keer in Monza. Forza Rubinho!

14 september: Los Angeles - We zien dat L.A. niet meteen de meest opwindende stad van de States is. Hollywood puilt uit van oppervlakkigheid. In de bergen rond Malibu beleven we een bijzonder scary moment…

15 september: Pismo Beach - Pismo Beach: het meest zalige moment van het jaar. Na een lange tocht door de woestijn en andere weinig frisse oorden doen we vandaag de kust van Californië aan. Santa Barbara is een waar genot en dat geldt a fortiori voor Pismo Beach. Het was een haast pittoresk tafereel: een laaghangende zon boven de Stille Oceaan die een breed strand nog eventjes verlicht. Het gekwaak van meeuwen, het vloeien van de golven en de zeebries in de rug: een mens kan vredig sterven. Zonder meer een topper.

16 september: JMB - José Manuel Barroso blijft de komende vijf jaar voorzitter van de Europese Commissie. Hopelijk kan de lachende Portugees Europa nog verder profiel geven.

17 september: San Francisco - San Francisco is één van die steden waar je gewoon geweest moet zijn. Machtig.

17 september: Schild - Obama bergt op: er komt geen raketschild in Oost-Europa. De Verenigde Staten gaan voor een meer flexibele oplossing.

27 september: Guantanamo - Obama stelt uit: wegens juridische akefietjes wordt de sluiting van Guantanamo naar een latere datum doorgeschoven.

Oktober

2 oktober: Yes - In Ierland stemt een ruime meerderheid voor het Verdrag van Lissabon. De ever closing union zet weer een stap vooruit.

2 oktober: Je vais à Rio - De Olympische Zomerspelen trekken in 2016 naar Rio de Janeiro. Hopelijk kan de stad ervan profiteren om haar imago op te poetsen, want zowel Brazilië als Rio zelf hebben schitterende troeven. Nu komen ze vooral in het nieuws bij rampen of extreme uitwassen van criminaliteit. Dat zal ook wel met het selectieve karakter van nieuwsgaring te maken hebben, niet? Wie ligt nu wakker van Latijns-Amerika…

4 oktober: Prettig weerzien - De Grand Prix F1 keert na twee jaar afwezigheid terug naar het prachtige Suzuka. Sebastian Vettel wint een saaie race.

9 oktober: Paris III - De Très Grande Bibliothèque, het Musée Rodin, Montparnasse en uiteraard La chaise au plafond…

20 oktober: In memoriam: Jef Nys - De vader van Jommeke – niet Teofiel – overlijdt. Jef Nys laat een schitterende erfenis achter, die gelukkig zal verder leven.

20 oktober: Copy & paste - Knippen en plakken met schaamrood op de wangen.

21 oktober: De Standaard app - De Standaard lanceert een iPhone app. Wat de New York Times en Le Monde gratis aanbieden moet voor een analoge applicatie van de kwaliteitskrant een bijdrage worden betaald. Het ding werkt niet efficiënt én is op de meest ambetante plaatsen voorzien van reclameboodschappen. Bij de minste verkeerde klik ben je vertrokken. Ongelooflijk gênant.

22 oktober – Zeven - Windows 7 wordt vrijgegeven. Windows? Wat?

25 oktober: U2360° live from Pasadena - Het was dan wel niet de beste show van de tour, maar het concert in Pasadena werd live uitgezonden op YouTube. Ondanks het enorme aantal connecties crashte de server niet. Chapeau.

27 oktober: Did you know? - Inderdaad.

28 oktober: Heinrich Boere - Toch nog een ander nazi-proces: Heinrich Boere, voormalige SS-er, staat in Aken terecht.

31 oktober: Jomme Dockx - Opnieuw afscheid van een monument: Manu Verreth overlijdt. Hij maakt deel uit van de canon van de BRT: Jomme Dockx in De Collega’s en zichzelf in de Pak de Poenshow.

November

2 november: Drie groten - De drie groten van de Val van de Muur waren nog eens samen: George H.W. Bush, Mikhail Gorbatsjov en Helmut Kohl traden – een laaste keer? – met elkaar in debat. Vooral Helmut Kohl leek er slecht aan toe te zijn.

3 november: Geratificeerd - De Tsjechische president Vaclav Klaus tekent het Verdrag van Lissabon. Iedereen heeft het nu geratificeerd. We kunnen verder.

6 november: Foute vrienden - Ik? Je meent het toch niet?

11 november: Andalusië - Ik vertrek voor vier dagen naar Andalusië. Sevilla, Cordoba en Granada vormen een essentieel deel van de Europese geschiedenis. Al-Andalus steelt onze harten.

15 november: Pierre Harmel - In memoriam: Pierre Harmel. De voormalige Belgische premier overlijdt op 98-jarige leeftijd, wat hem meteen de langst levende drager van dit ambt maakt.

19 november: Lajos Vajda - In het Koninklijk Museum voor Schone Kunsten in Antwerpen bezoek ik de tentoonstelling over de Hongaarse kunstenaar Lajos Vajda. Een ontdekking.

20 november: London - Weekendje London is altijd mooi meegenomen. Het was al weer veel te lang geleden.

25 november: He’s back - Yves Leterme volgt Herman Van Rompuy op als premier van België. Nog geen jaar nadat Leterme I ontslag moest nemen staat Leterme II in de steigers. Uit traditionele hoek kwam veel verzet voor de terugkeer van Yves Leterme, tot in het ridicule toe. Ach ja… Het kan verkeren.

26 november: Smakelijk - Obama ontvangt. Een Amerikaans echtpaar kan onuitgenodigd aanschuiven aan de dis in het Witte Huis en met Barack Obama en Joe Biden op de foto gaan. Een leuk verhaal om aan de kleinkinderen te vertellen.

December

1 december: Troops -Obama stuurt: dertigduizend extra troepen naar Afghanistan. Hij zal het nog zwaar krijgen.

5 december: Valencia - Ach, Ryanair moet maar niet met zo’n goedkope vluchten op de proppen komen… Dit keer Valencia. Het Ciudad de las Artes y las Ciencias verdient de kwalificatie mindblowing. Verslag volgt.

11 december: Deutschland - De laatste van dit jaar: Keulen-Frankfurt-Bonn. Ook hiervan volgt nog een uitgebreide samenvatting.

18 december: Arbeit macht frei - Het smeedwerk met de leuze “Arbeit macht frei”, dat boven de inkompoort van het vernietigingskamp van Auschwitz hangt, wordt gestolen door dieven. Niet veel later wordt het gelukkig teruggevonden. Dieven met slechte smaak.

23 december: Wie we daar hebben! - Michael Schumacher keert na drie jaar afwezigheid terug naar de Formule 1. Hij zal het opnemen tegen een uitzonderlijke generatie jonge piloten. Het is nooit mijn favoriet geweest, maar het wordt interessant om zien hoe de 41-jarige Duitser zich met het jonge volk kan meten…

24 december: Dr. Buytaert - Johan Buytaert, de sympathieke arts uit de reeks “Meneer doktoor” sterft. Enkele dagen voordien zagen we nog een uitgebreid portret van een boeiend man.

Ik kijk al uit naar mijn en uw lotgevallen van 2010…

Lees meer ››

Tags: jaaroverzicht, jaaroverzicht 2009

Ik heb dit jaar het bijzondere voorrecht gehad om een aantal gaten in mijn cultuur te dichten. In het voorjaar werden met Praag de eerste stappen in het voormalige Oost-Europa gezet; de rush naar Monaco toonde nog maar eens hoe mooi Frankrijk is. Het zuidwesten van de Verenigde Staten was eens te meer mindblowing; Andalusië een ontdekking, Valencia een bekoring. Begin juli moest ik naar aanleiding van onze korte trip naar het zuidwesten van Groot-Brittannië met rooie wangen toegeven dat ik Engeland nauwelijks tot helemaal niet kende. Allemaal goed en wel om in San Francisco en Las Vegas te gaan flaneren, maar wat ben je met dat Amerika als je niets van je buren af weet? Beter een goede buur dan een verre vriend, maar dan moet je ten minste de moeite doen om die buur te leren kennen en als het enigszins kan ook te leren appreciëren. U raadt het al: de laatste trip van het jaar ging naar de ultieme onbekende: Duitsland. Een omgekeerde Wiedergutmachung als het ware. There’s absolutely no reason to mention the war, maar laat het ons toch één keer zeggen: op naar de Mof. Entschuldigung.

De eerste stap in het Duitse Rijk – we laten de heerlijke triple whopper langs de snelweg even buiten beschouwing – is noodzakelijkerwijs Keulen. Na Berlijn, Hamburg en München is dit de vierde grootste stad van het land. We zien het er aan, maar de Duitse efficiëntie laat het niet afweten: onze bolide van inlandse makelij – Wolff de Golf – kan het moeiteloos vinden met zijn vriendjes en brengt ons zonder enige vertraging net buiten het stadscentrum. De naam van onze slaapplaats voorspelde niet veel goeds. Het Black Sheep Hostel is zowat de meest angstaanjagende titel van een herberg waar ik ooit heb gelogeerd. Het blijkt allemaal nog mee te vallen. De vriendelijke dame aan de receptie – I’m Ulli, by the way – is zelfs hartelijk. Ze heeft iets studentikoos en lijkt ons op het eerste zicht wel een fan van Joschka Fischer te zijn. Black Sheep Hostel, hoe is het mogelijk…

Ulli raadde ons meteen aan om de vele kerstmarkten aan te doen. In verschillende delen van de stad kan je naar hartelust glühwein drinken en talloze snuisterijen kopen die je absoluut niet nodig hebt. De Duitsers hebben het goed bekeken: van nutteloze consumptie een toeristische trekpleister maken. De economie draait, maar wij doen er niet aan mee. Aangezien we Belgen zijn verwijst Ulli ons ook naar het Belgisch kwartier dat in Keulen te vinden is. Tegenwoordig is het een trendy bedoening, met hippe café’s op de Brüsseler Platz. In het Belgisches Viertel zijn alle straten naar onze provincies genoemd. Het zouden restanten zijn van een Belgische aanwezigheid toen ze in de bezettingszones een oogje in het zeil hielden. Toch is niet alles er koek en ei. Het is er zo hip dat het alcoholverbruik van de Keulense yuppies voor overlast zorgt. Een alcoholverbod in sommige delen van de wijk was dan ook aan de orde. Een diepgaande studie van dit kwartier houden we voor een volgend bezoek.

Keulen werd tijdens de tweede wereldoorlog grotendeels verwoest. Gelukkig werd de Dom gespaard, maar ondanks de indrukwekkende spits is onze avondlijke wandeling naar het stadscentrum geen hoogvlieger. De gebouwen dateren grotendeels uit de jaren zestig, zeventig en tachtig en stralen weinig uit. Het centrum is karakterloos. We kunnen bezwaarlijk stellen dat Keulen enige vorm van charme heeft. De Duitsers weten na al die jaren alvast hoe ze de Dom moeten verlichten en dat is in het anonieme Keulen een kleine kern van schitterend erfgoed. Hier moeten we morgen op.

Lees meer ››

Tags: belgisches viertel, dom, duitsland, keulen, triple whopper

Valencia in december

Na het avontuur met de jamones in Andalusië hadden we voor het einde van het jaar nog enkele dagen Spanje tegoed. Dat het land in is hoeft geen betoog, maar dat het naast Barcelona, Madrid en Andalusië ook andere hippe plekken heeft is niet bij iedereen even bekend. Valencia is zo’n oord. Iedereen heeft er wel eens van gehoord, maar kan zich er niet meteen iets bij voorstellen. Een stadje in Spanje, ja, maar zijn daar al niet genoeg doorsnee centrumsteden? Valencia is geen ordinary village. Het is de derde grootste stad van het land na Madrid en Barcelona, maar voor Sevilla. De agglomeratie in de Comunidad Valenciana telt maar liefst anderhalf miljoen zielen. De stad is de hoofdstad van een autonome regio. In Spanje hebben de regio’s eigen bevoegdheden met eigen instellingen; met een doorgedreven vorm van decentralisatie probeert Madrid separatistische tendenzen te voorkomen. De Valencianen zijn dan wel geen Basken of Catalanen, maar hebben van centrifugale krachten geprofiteerd om op sommige vlakken baas in eigen buik te zijn.

Modern

Valencia is makkelijk te bereiken met Ryanair. De Ierse low cost-maatschappij brengt u vanuit Charleroi naar de hoofdluchthaven van de stad, zodat geen lange busritten vanuit een obscuur vliegveld nodig zijn. Dit is een stad uit de eenentwintigste eeuw: een moderne metro spoort alle bezoekers tot in het stadscentrum. Halte Xativa aan het mooie modernistische Estación Del Norte en de arena Plaza de Toros is het ideale vertrekpunt om de stad binnen te trekken. Het heeft iets onwezenlijk. We schrijven vijf december en het is er onder een laaghangend zonnetje aardig warm. Vitaminen voor de winter: naar Spanje gaan is zowaar gezond.

Vanuit het Estación kom je automatisch op het Plaça de Ayuntamiento. Het ayuntamiento – het gemeentebestuur – domineert het plein dat in palmbomen is getooid. Het straalt gezag uit. Ook de andere gebouwen rondom het plein zijn van een serieus kaliber: het Rialto-theater, het Ateneo Mercantil en de schitterende gevel van de Banco de Valencia in een belendende straat.

Mercado

De Calle de Maria Cristina, ten westen van het Plaça de Ayuntamiento, mondt uit in het Plaza del Mercado, waar de Mercado Central de Valencia fier de kop opsteekt. Overdekte marktjes zijn ideaal om de échte couleur locale op te snuiven. Je ontmoet er zowel de specialiteiten van de streek als de doorsnee consument. We zagen het al in Cusco en in Barcelona: plaatselijke producten die door hardwerkende lieden met veel liefde en overtuigingskracht aan de man worden gebracht. Inwoners van allerlei allooi die er vitamines, ijzers én calorieën komen opdoen. Ze brengen brood op de plank van de kleine zelfstandige. Je ziet er armen en rijken. Ze kopen groenten, vlees en vis, kruiden, brood of confituur. Geen kraampjes met worstenbroodjes of zuurkool; markten zijn hier geen entertainment. In de Mercado lopen niet hoofdzakelijk gepensioneerden rond. Vandaag is het zaterdag en dat geeft ook grote en jonge gezinnen de gelegenheid om op een artisanale manier de koelkast en de kelder te spijzen. De markt blokkeert hier het stadscentrum niet: er is infrastructuur voorzien om alles zonder overlast in goede banen te leiden. De politie kan zich met andere zaken bezig houden. In België zijn er nog heel wat wekelijkse markten, maar toch kunnen niet alle dorpen ervan genieten. Bovendien worden die bewuste grote en jonge gezinnen door de rat race onthouden van een collectief bezoek aan deze steekkaart van het sociale weefsel. Supermarkten zijn onpersoonlijk; lokale marktjes hebben een ziel. De verkopers vechten enthousiast voor elke bundel prei, voor elke kabeljauw of cervelaatworst. Unizo zal mij dankbaar zijn.

Valentia

Het centrum van Valencia heeft een lange geschiedenis. Al in de tweede eeuw voor Christus was hier een Romeinse nederzetting. Soldaten moesten er kunnen bekomen van de strijd tegen een lokale rebel die de Iberische veroveringen onveilig maakte. De stad dankt haar naam immers van het Latijnse valentia: de traditie om de krijgers met een mooie staat van dienst naar waarde te schatten. Hun curriculum werd geapprecieerd. Na de val van het Romeinse Rijk palmden de Visigoten Valencia in om wat later door de Moren te worden opgevolgd. Balansiya bloeide en daar zijn tot op de dag van vandaag getuigen van. Zo is El Micalet, de toren naast de kathedraal, net zoals de Giralda in Sevilla een geconverteerde minaret. Na de dood van de grote Moorse heerser Abu Aamir Muhammad Ibn Abdullah Ibn Abi Aamir, Al-Hajib Al-Mansur, beter gekend als Almanzor, kwam met behulp van El Cid, de legendarische rebel, Valencia eventjes terug in christelijke handen. Enkele jaren later was het game over en kwam de stad door de Almoraviden opnieuw onder Moorse controle. Dat bleef het, met ups en downs, tot in 1238 toen de geallieerden de Moren definitief het gebied uit jaagden. Een christelijke repressie volgde. De stad ontwikkelde zich stelselmatig verder, maar ging in de twintigste eeuw alsnog door een diep dal. Tijdens de Spaanse burgeroorlog was Valencia het hoofdkwartier van de republikeinen geworden. Na afloop was Franco’s wraak bijzonder hard. Zo werden de Valencianen – net zoals de Catalanen overigens – verboden om hun plaatselijk dialect te spreken of te onderwijzen. Nauwelijks een halve eeuw geleden. Het contrast kan vandaag niet groter zijn.

De Lonja de la Seda is de goed bewaarde plek waar ooit de zijdebeurs was gevestigd, récht tegenover de Mercado. Daar bleek ook dat onze gids van de ANWB totaal waardeloos was. Men was er in geslaagd om in de uitleg bij de Lonja niet één zin correct neer te pennen. Bovendien konden de auteurs niet worden verdacht van enig deskundig historisch onderzoek van de plaats te hebben gedaan. De ANWB maakte geen goede beurt. Integendeel: wij weten alvast welke reisgids we in de toekomst niet meer zullen kopen. Beschamend.

De kathedraal van Valencia, op het Plaza del Virgen, is naar Spaanse normen al bij al bescheiden. Als je net een bezoek aan de Andalusische Groten achter de rug hebt moet men al van ver komen om nog meer te imponeren. Toch is het ook hier een geconverteerde moskee die rijkelijk met kapelletjes werd uitgebreid. De stad heeft verder een aantal interessante musea, zoals het Museo de Bellas Artes en het IVAM, het Instituto Valenciano de Arte Moderno. Je kan het leeuwendeel van het historische centrum op een dag afwerken. Dit is Barcelona niet; ook Sevilla heeft meer te bieden. Ondanks haar relatieve grootte is Valencia niet het culturele summum van dit land. Het lijkt een doorsnee Iberische stad zoals er hier wel meer zijn totdat we de drooggelegde arm van de Turia doorwandelen. De rivier werd na verwoestende overstromingen gedempt en huisvest nu de ongetwijfeld meest indrukwekkende site die Europa er het voorbije decennium bijkreeg…

Mindblowing

Tien jaar geleden werd Valencia met één ingreep op de wereldkaart gezet: de Cuidad de las Artes y las Ciencias. Op het einde van de bedding van de Turia, net voor de jachthaven, zette men een viertal hypermoderne bouwwerken neer die het concept mondiaal profileren herdefinieerden. Het Palau de les Arts Reina Sofia (multifunctioneel kunstcomplex), de Hemisfèric (planetarium en IMAX-bioscoop), het Museo de las Ciencias Principe Felipe (museum van wetenschappen) en de Oceanografic (Oceanografisch museum) zijn zo indrukwekkend dat je er even stil van wordt. We nemen zelfs het woord mindblowing in de mond. Hiervoor alleen al moet je naar Valencia komen. We verliezen natuurlijk de Sagrada Familia, de Giralda, de Mezquita en het Alhambra, stuk voor stuk werelderfgoed, niet uit het oog, maar zijn verplicht om de Ciudad ronduit op dezelfde hoogte te plaatsen. Niet meer en niet minder. Op het gebied van moderne architectuur is het van dezelfde orde. Niet enkel de vorm van de gebouwen zelf, maar ook de manier waarop ze tegenover elkaar zijn gepositioneerd maken dit complex uniek. Het perspectief dat door de bruggen, de vijvers en de wandelpaden wordt gecreëerd is uniek. Wat de opera in Sydney heeft gedaan doet de Ciudad in Valencia. Met haar vier miljoen bezoekers per jaar moet het complex in Spanje qua belangstelling enkel het Prado in Madrid laten voorgaan. In Barcelona hoort men het graag.

Onder de laatste koepel bevindt zich het grote oceanografisch museum. In Lissabon zagen we al een schitterend Oceanario, dat in de Portugese hoofdstad conceptueel beter is uitgewerkt, maar minder groots dan in Valencia. Deze verzameling waterbeesten is gigantisch. Nooit tevoren zagen we zoveel haaien, zwaardvissen, roggen, vliegende vissen én, als top of the bill, een ware beluga: een witte dolfijn met vriendelijk lachend gezicht. Meteen had ik een nieuw favoriete dier, al kan ik me niet precies herinneren wat het vorige was. U moet er wel wat voor over hebben, want het toegangsticket tot dit spektakel is niet goedkoop.

Valencia blijft onverstoord doorgaan met haar poging om Barcelona als hipste stad van Europa van de troon te stoten. In 2007 ontving de stad de prestigieuze America’s Cup en bouwde in de jachthaven een uitvalsbasis voor de deelnemers. Dit is een essentieel bedevaartsoord voor de liefhebber van de zeilsport.

Visie

En nog is het niet gedaan, want ook voor mij is deze jachthaven een mekka. Valencia speelde het klaar om Bernie Ecclestone ervan te overtuigen om met zijn circus naar de mediterrane stad te komen. Niet op het permanente circuit Ricardo Tormo even buiten de stad – Valencia heeft ook een volwaardig autocircuit dat voldoet aan de hoogste veiligheidsstandaarden – maar op een stratencircuit rond die bewuste jachthaven. Ambitie is de stad niet vreemd: waarom kan men van Valencia geen tweede Monaco maken? Chique jachten in de haven met vechtende bolides eromheen: wie doet beter? In 2008 zette het F1-kampioenschap Valencia voor de eerste keer op de kalender. We keken er naar uit, want na zovele jaren werd een nieuw stratencircuit in gebruik genomen. Het project was niet voor de volle honderd procent geslaagd. Het circuit op zich is wel leuk, maar de sfeer is er (nog) niet. De jachthaven was maar voor de helft gevuld. Hier geen boompjes, flatgebouwen of een casino rond de piste, maar oude pakhuizen, hangars, een verlaten parking of troosteloze tribunes als decor. Het is enigszins denigrerend om het circuit te vergelijken met de Grand Prix van Las Vegas uit 1981 en 1982, toen men voorwaar op de parking van Caesars Palace rondjes draaide, maar ergens duikt een fata morgana van het beruchte hotel op. Dit Valenciaanse exploot is alsnog niet overtuigend. In 2009 lag het aantal toeschouwers, mede door de crisis, stukken lager. Het is maar de vraag hoelang het zal duren voordat de lokale overheden financiële bijstand zullen weigeren.

Eén ding is alvast duidelijk: deze stad leeft. Valencia heeft op dit moment een oneindige ambitie. The sky is the limit. Een al bij al klein historisch patrimonium werd aangevuld met een fantastisch staaltje van moderne architectuur en entertainment van wereldniveau. Daar is een kostenplaatje aan verbonden. Subsidies allerhande zijn helpende handen, maar bovenal toont Valencia aan dat visie en creativiteit essentieel zijn om een stad – met ups en downs – naar een hoger niveau te tillen. Dit voorbeeld maakt ons ook triest: waarom zet Brussel zich niet op zo’n manier op de kaart? Gooi de Heizelpaleizen en het Atomium plat en zet op die plaats een fenomenaal museum over de geschiedenis van de Europese integratie neer. City of Europe in the City of Europe. Gebakkelei tussen de verschillende bestuusniveaus en taalgroepen maken dit jammer genoeg quasi onmogelijk. Kom eens naar Valencia.

Lees meer ››

Tags: ambitie, america's cup, beluga, bernie ecclestone, caesars palace, Ciudad de las Artes y las Ciencias, grand prix van europa, grand prix van valencia, las vegas, mercado, ryanair, unizo, valencia

Een weekendje London waar alles mag en niets moet: zo hebben we het in november graag. Het was al weer veel te lang geleden dat ik er nog was geweest, maar het dure pond deed ons lange tijd naar andere oorden uitwijken. Nu is de waarde wat gezakt en kunnen we zaken doen. Als je op het gebied van reizen een veelvraat bent moet je wat uit je doppen kijken. Maar goed: je leeft maar één keer. Een dooddoener van formaat.

1997

In het zesde jaar van het secundair onderwijs kon ik niet van een Rome- of Griekenlandreis genieten. Het Sint-Aloysiuscollege uit Diksmuide had een andere traditie: London. Onder deskundige begeleiding trokken we tijdens de koude februarimaand van 1997 acht dagen lang door de Britse hoofdstad en lieten geen steen onaangeroerd. De sequentie van bezochte musea kende geen einde: Tate Gallery, Museum of Natural History, National Gallery, Museum of Mankind, British Museum, Museum of the City of London etcetera etcetera. Ook qua kerken en andere bezienswaardigheden waren we niet snel rond. The Globe van Shakespeare werd niet vergeten; in Greenwich gingen we naar de ligging van de meridiaan op zoek. Niets kon de scholieren ’s avonds beter entertainen dan cultuur: een klassiek concert in de Barbican Hall, een voorstelling van een Chinees Circus (waarbij, voor zover ik mij herinner, enkele acrobaten hun werk niet tot een goed einde brachten) én vier musicals. Inderdaad: vier. De kick-off werd gegeven door Oliver, gevolgd door Jesus Christ Superstar, de Phantom en natuurlijk Les Misérables. Geen goedkoop uitje: een fuif diende te worden georganiseerd om alles te bekostigen, maar daar maakte men geen punt van. Volksverheffing mag wat kosten. Daarvoor moeten we niet altijd teruggrijpen naar het klassieke Rome of Griekenland. Ook elders heeft de mens zich ondertussen van holbewoner tot, grofweg genomen, een relatief geciviliseerd wezen getransformeerd. Rome is mooi, maar geef mij toch maar Parijs, London of New York City.

Sinds kort arriveert de Eurostar in St. Pancras Station. Het ziet er allemaal netjes en modern uit. Geen kwaad woord over Waterloo Station, maar de Britten hebben vooruitgang geboekt. Het spreekt voor zich dat we in deze context Brussel-Zuid moeilijk in dezelfde League kunnen laten spelen. Jammer, maar helaas. Als enige punt van kritiek kunnen we het gebrek aan compatibiliteit van de geldautomaten aanhalen. Financieel tanken om de aankoop van een handige Oyster Card te verzekeren kan hier niet met onze Maestro. “Oh”, aldus een Brit, “KBC is not working here. No Maestro.” Vreemd; we worden naar het duurdere Visa gedwongen. Leven op krediet is niet de meest aangename zaak, maar à la guerre comme à la guerre.

Times Square

Mijn laatste bezoek dateerde al van 2004, maar Oxford Street en Picadilly Circus by night laten je de sfeer snel terug smaken. Toch is er op het Circus een en ander veranderd. Zo te zien wil men van het plein een mini-Times Square maken, maar het is weinig overtuigend. De kopie is altijd slechter dan het origineel. Bovendien is hier geen plaats genoeg voor een orgie van licht, reclame en videowalls. London heeft geen Avenues en Streets en maar goed ook. Bij nachte zijn de verblindende videowalls zelfs storend. Ze staan veel te dichtbij en zijn te groot voor het plein. Maar goed: zonder Picadilly Circus kende bijna niemand nog Sanyo en TDK. Het was een blij weerzien met de guru van het videocassettetijdperk, want we waren Tokyo Denki Kagaku (Tokio Elektronica en Chemicaliën) eigenlijk helemaal vergeten.

We verlaten de ietwat platgetreden paden. Een koude novemberwind trotseren hoort bij deze stad en doet ons passeren langs Somerset House. Een schaatsbaan entertaint een schare lads die zich al duchtig van gluhwein of aangelengd bier hebben bediend. Het pand zelf werd in een vorig leven een tijdje bewoond door Elizabeth I, de Virgin Queen. Ook opvolgsters resideerden er evenals Anna van Denemarken, koningin van Engeland, waardoor het gebouw een tijdje door het leven ging als Denmark House. Nog meer monarchen en andere adellijke heren en dames vonden er een stek, totdat het na de Glorious Revolution (1688) in verval raakte. Eind achttiende eeuw werd het zelfs afgebroken en vervangen door een nieuw en groot exemplaar. Londen, als icoon van het rijk, had geen bombastische édifices zoals grote rivaal Parijs en wou daar wat aan doen. Een nieuw Somerset House kon in deze concurrentiestrijd een perfecte rol spelen en huisvestte van dan af aan allerlei overheidsdiensten, genootschappen of onderwijsinstellingen. Tegenwoordig wordt het voornamelijk gebruikt als centrum voor beeldende kunsten en vinden er occasioneel concerten plaats. En kan je er des winters schaatsen.

Wobby bridge

Het London Eye is relatief nieuw voor mij, maar het lijkt me niet meer dan een ordinair reuzereuzenrad. Dat kan je ook elders vinden, al zal het panorama over Londen wellicht niet te onderschatten zijn, maar geef toe: met de Eiffeltoren heeft Parijs ten minste een uitkijkpunt met stijl. In de buurt is ook het voormalige Bankside Power Station te vinden. Tegenwoordig gaat dit gigantische gebouw door het leven als Tate Modern. Het is een ideale tempel voor moderne kunst. Jammer genoeg is het toegangsticket voor de tijdelijke tentoonstelling Pop life. Art in a material world iets te duur voor het voorziene tijdsbestek, want Andy Warhol en Roy Lichtenstein waren toch fantastische kerels. De permanente collectie is voor de liefhebber van moderne kunst een must. Voor de liefhebber. De nieuwe Millennium Bridge, ondertussen al weer een decennium oud, brengt die liefhebber recht naar St. Paul’s Cathedral, waar hij vanop de koepel de Tate Modern kan aanschouwen. Nu hangt de extravagante stalen voetgangersbrug stabiel over de Thames, maar dat was pas het geval na structurele ingrepen… drie dagen na de opening. Op dat moment begon er veel volk over de brug te wandelen ging ze plots trillen. Het euvel werd verholpen, maar kon niet vermijden dat de eerste nieuwe brug in meer dan een eeuw een tijdje als wobby bridge door het leven zou gaan.

Aan beide zijden van de tweede jongste brug, de Tower Bridge (1894), zijn een aantal leuke plekjes te vinden. De St Katharine Docks liggen ten oosten van de Tower en waren vroeger een havendokken omringd met pakhuizen. Nu zijn het allemaal dure appartementen geworden, maar het dok heeft haar typische sfeer behouden. Enkele brugjes doen je zelfs even aan Amsterdam denken. Middenin staat wellicht de meest idyllische Starbucks ter wereld.

Ook aan de overkant van de Tower Bridge werden oude pakhuizen en fabrieksgebouwen in Shad Thames tot woningen geconverteerd. Hier is bovendien het Design Museum gevestigd. Het Londens stadhuis – de Greater London Authority Headquarters – aan de andere kant van de Tower Bridge Road is een nieuwigheid. Boris Johnson heeft zijn kantoor in een hypermodern complex van de hand van Norman Foster (Commerzbank Frankfurt, Reichstag Berlin, viaduct van Millau, …), waar iedereen wel een eigen mening over heeft. Het is alvast een energie-efficiënt gebouw en daar kan je mee naar buiten komen. Daarnaast moet het vele glas de transparantie van het beleid symboliseren. We hopen alvast dat er voldoende verduistering aanwezig is, zodat men bij een ernstig schandaal eventjes de symbolische waan van transparantie kan dimmen. Voorkomen is beter dan genezen. Desalniettemin is het een mooie aanwinst voor het toch vaak nog traditionele Londen. Men is alvast van plan om het pand goed te verdedigen, want voor de deur ligt Her Majesty’s Ship Belfast (HMS Belfast) te wachten op bezoekers. De oorlogsbodem die tijdens de tweede wereldoorlog en de oorlog in Korea het vaderland diende wordt nu als museumschip gebruikt.

Southwark

Southwark omvat een aantal onverwachte plekjes. Southwark Cathedral – officieel The Cathedral and Collegiate Church of St Saviour and St Mary Overie is sinds 1905 een Anglicaanse kathedraal die in haar huidige vorm werd gebouwd tussen de dertiende en vijftiende eeuw. Het was de eerste gotische kerk van Londen. De naburige Borough Market staat bekend als één van de beste markten van Groot-Brittannië. Het ziet er op het eerste zicht toch niet zo gezellig uit: het is drummen geblazen en het lawaai van de treinen en metro’s op de spoorbruggen over het marktje maken het er niet rustiger op. De variëteit van producten is in deze pre-kerstperiode natuurlijk enorm. Elke Britse specialiteit is in overvloed aanwezig: witte bonen, chutney, scones, bacon en aanverwanten gaan vlotjes over de geïmproviseerde toonbanken.

Strand

Van St. Paul’s Cathedral wandel je richting Trafalgar Square via Fleet Street en Strand. Je passeert er onder meer de Royal Courts of Justice met het Court of Appeal en het High Court, waarvan de jurisdictie beperkt is tot Engeland en Wales (en dus niet Schotland en Noord-Ierland). Wat verder komen we nog bekende namen tegen: de LSE en een deel van King’s College. Middenin Strand zie je ook St Clement Danes, de patroonkerk van de Royal Air Force. Met het Australia House en het India House zijn rondom Aldwych de voormalige kolonies ruimschoots vertegenwoordigd. Vanop Trafalgar houdt Admiraal Nelson alles in het oog.

Olifanten en Herman Van Rompuy

Het is een gebruik geworden om elk bezoek aan London in oktober, november of december als Christmas Shopping te betitelen. Dit hebben wij uiteraard willen vermijden, maar voor je het weet kom je de vele luxueuze boetieken en bazaars op je weg tegen. In Waterstones op Picadilly kocht ik enkele interessante werken over de stad: London Lore van Steve Roud, die een waslijst aan legendes over de stad bundelde en een historische atlas van London, toepasselijk London, A life in maps getiteld. In Regent Street was er zowaar een National Geographic Store.

Over Harrods bestaat de urban legend dat je er werkelijk alles kunt kopen, zélfs – en dat schreeuwden twee groepsleden in koor – een olifant. Het zal dus wel geen toeval zijn. Je kan er wellicht veel kopen, maar wij kwamen alvast geen olifanten tegen, tenzij je ze een bestelbon diende in te vullen. Andere hadden ze wel in stock: honden, katten en konijnen kunt u er elke dag kopen, zolang u de dieren op tijd en stond even een maaltijd bezorgt en een dutje laat doen. Het heeft allemaal iets decadents. Geef mij maar een arme kat uit een asiel in plaats van een opgefokt rasbeest uit een burgerlijk magasin. Dat is Harrods per slot en rekening. In de toiletten stond een jongeman toezicht te houden en ik raakte er eventjes mee aan de praat. “Where are you from?” “Belgium, sir.” “Ah, la Belgique!” Het bleek een jonge Congolees te zijn die in Londen was om zijn Engels bij te schaven. In de toiletten van Harrods nota bene. Hij vroeg zich af waar wij mee bezig waren. Jullie hebben zo’n rijk land en jullie houden zich bezig met enkele kleine twisten rond de hoofdstad. “Vous n’avez jamais rien compris du Congo.”, sneerde hij onze politici bovendien toe, “Rien ne changera avec Kabila.” Wat heeft het van zin om met een door en door corrupt regime zaken te doen? Wanneer gaan jullie nu eens de echte problemen van Congo aanpakken? “Quand?”. Het klonk haast als een noodkreet. De man wist overigens dat Herman Van Rompuy twee dagen geleden Europees president werd benoemd en dat hij door Yves Leterme ging worden opgevolgd. Puik.

We maakten van dit toch wel speciale moment gebruik om ons te informeren in hoeverre de nieuwe Europese president bij de Brit bekend was. Tot vijf keer toe vroegen we aan de modale Londenaar – en zo te zien ook aan één Française – of ze Herman Van Rompuy kenden. Voor hun gemak vervingen we Herman indien nodig door Herbert, want zo werd hij hier in de pers aangekondigd. Telkens vingen we bot. Behalve bij de Congolees in de toiletten van Harrods…

Lees meer ››

Tags: barbican hall, borough market, congo, fleet street, harrods, herman van rompuy, jesus christ superstar, kbc, les misérables, london, LSE, maestro, millennium bridge, national geographic store, nelson, oliver, phantom of the opera, somerset house, southwark, st pancras station, st. katharine docks, strand, tate modern, tower bridge, trafalgar, virgin queen, waterstones, yves leterme

Nog één raadsel bleef onopgelost: hoe krijgen we onze veertien kilo jamon in België? De dame aan de incheckbalie was alvast pessimistisch: het ruim van het vliegtuig zou de dingen niet veel goeds doen. Of ze er bovendien effectief zouden geraken was nog een ander paar mouwen. Strikt genomen mag vlees de ijzeren vogel niet in. Er bleef maar één scenario over: alles in de handbagage. Op zich was de kans op succes hier nog meer onwaarschijnlijk: naast een vlezige substantie waren we ook gewapend met twee scherpe varkenspoten. Onze mond ging het moeten redden. Op naar de veiligheidscontrole.

Zou het lukken? Het aeropuerto van Malaga was duidelijk JFK of Newark niet. De vrees van de dame aan de incheckbalie bleek ongegrond. De veiligheidsbeambten lachten zelfs een beetje: ach, die toeristen, waarom zouden we hen hun pretje niet gunnen? Ze waren duidelijk wel meer gewoon. Per slot van rekening hadden we vier dagen lang deftig in de Andalusische economie geïnvesteerd. Bovendien zagen we er, toegegeven, niet echt gevaarlijk uit. Twee grote varkenspoten in de lucht: we hadden het nog niet eerder meegemaakt.

Op het thuisfront was de verbazing groot. Men had op een jamon van twee kilo gerekend, maar het ding was bijna vier keer zwaarder. Andalusië 2009: we zullen het ons nog lang herinneren…

Lees meer ››

Tags: andalusië, jamon, malaga, onwaarschijnlijk

We namen in Granada onze goede gewoonte weer op: jamon in een ochtendlijke bar, maar het was er niet zo sfeervol als op dat terrasje tegenover de Archivo de Indias in Sevilla. Of hesp een caloriebom is weet ik niet, maar een energieboost geeft het in elk geval wel. De Lavazza – of was het Segafredo? – deed er nog een schepje bovenop. Italiaanse pepmiddelen kunnen de ochtend zowaar aangenaam maken.

Het vermaarde Alhambra, misschien wel het meest bekende icoon van Al-Andalus, kan je enkel per bus bereiken. Het ligt op een heuvel omzoomd met wijken, waarvan het schitterende Moorse Albayzin er met kop en schouders uitspringt. De klim duurt een eindje, maar we profiteren van de rit om de mooie maar nauwe straten van Granada te bekijken. Ondanks de vele potentiële wegversperringen loopt het transport van- en naar het Alhambra feilloos. We hebben ergere toestanden meegemaakt.

Wegens de wereldwijde uitstraling van het Alhambra is het aantal bezoekers, zelfs midden november, enorm. Dagelijks komen zesduizend zielen langs. Je doet er dus best aan om je tickets vooraf online te bestellen. Zoniet riskeer je voor voldongen feiten te worden geplaatst en met een strikt tijdsschema zoals het onze zou dat een ontgoocheling opleveren. Je moet hier toch de grote drie hebben gezien: het Alcazar in Sevilla, de Mezquita in Cordoba en het Alhambra hier in Granada.

Van de bushalte tot aan de eigenlijke ingang is het een eindje wandelen. Je passeert er, zoals verwacht, langs souvenirwinkeltjes en zowaar een hotel, maar ook aan een paleis dat Karel V er in 1527 liet optrekken. Het Palacio de Carlos V, in Renaissance-stijl, contrasteert opvallend met het oudere Palacio de Nazaries (Paleis van de Nasriden) en het Alcazaba (citadel). Samen met de tuinen van het Generalife vormen deze twee laatsten het échte Alhambra. De toegevoegde waarde van Keizer Karel’s nederzetting kan niet tippen aan het vakmanschap waarmee dit uitzonderlijk knap staaltje van Moorse architectuur is gemaakt. Meer nog: eigenlijk is het paleis van Carlos V niet zo relevant voor ons bezoek.

Het Alhambra dankt haar naam aan het Arabische Al-Qal’at al-Ḥamrā, wat rood kasteel of rood paleis betekent. Rood verwijst naar de roodachtige kleur van de klei waaruit de stenen van het paleis afkomstig zijn. Echt rood ziet het er niet meer uit, maar de lichtbruine gloed van het Alhambra steekt fel af tegen de witte en gele gevels van de omliggende wijken. Het eerste paleis dat hier werd gezet dateert uit de 11de eeuw, op aansturen van Samuel Ha-Nagid, de Joodse grootvizier van één van Granada’s Ziriden-sultans, die zelf in het Albayzin hun thuis hadden. Onder de Nasriden-dynastie werd het paleis met een ware vesting uitgebreid, met Mohammed ibn Yusuf ibn Nasr als stichter en drijvende kracht. Zijn opvolgers Yusuf I en Mohammed V zorgden ervoor dat het magnum opus van het Alhambra, het Palacio de Nazaries, op poten werd gezet.

Na de Reconquista werden de meeste decoraties van het Palacio de Nazaries in ere hersteld, maar haar moskee – confer Cordoba – moest plaats ruimen voor een kerk. Verder werd voor de bouw van het paleis van Carlos V één van de oorspronkelijke vleugels afgebroken. Nadien daalde het belang en de uitstraling van het Alhambra. Ten tijde van Napoleon werd het ei zo na opgeblazen, totdat het, mede onder invloed van de romantiek, in 1870 tot nationaal monument werd uitgeroepen.

Van het Alcazaba, de citadel, blijft buiten enkele wallen en torens niet veel meer over, maar het was wel de plaats waar kruis en vaandel in 1492 aangaven wie gewonnen had. Het Palacio de Nazaries is daarentegen een parel van Moorse architectuur op het Iberische schiereiland. We geven toe dat de auteur van onze Lonely Planet-reisgids er vaak nog een schepje bovenop doet: “The Palacio de Nazaries is the place in the Alhambra that will stir the desire to own beauty even in the most unpossessive of people. Unfortunately, you can’t steal a building, but you can admire the most impressive Islamic structure in Europe and the finest surviving example of Nasrid art and architecture.” Vesna Maric, de goed gedocumenteerde dame die dit schreef, zet nét niet aan tot diefstal van openbaar patrimonium, maar was het Palacio de Nazaries een taart, dan zouden voor haar part alle levende wezens een stukje ervan te eten krijgen. Smakelijk, maar we houden het liever op een bezoekje.

Binnenin trek je van zaal tot zaal, van patio tot patio telkens verder je ogen open. De finesse waarmee de inrichting, de gevels en de inscripties werden gemaakt grenst, beste Vesna, inderdaad aan het geniale, maar de aha-erlebnis van de Mezquita in Cordoba blijft uit. Daar genereerde de ruimtelijke dimensie het moment that Jesus walks into the room-effect: de haast eindeloze zuilenrij vertoonde een perfecte symmetrie en een overweldigend perspectief. Daartegenover staat de precisie en de mystiek van het Alhambra. Ook dat is bijzonder indrukwekkend, maar van een andere aard en zorgt niet voor een mentale schok. Het Mexuar, het Patio del Cuarto Dorado, het Palacio de Comares en het Palacio de los Leones zijn stuk voor stuk pareltjes die aantonen dat de Moorse architectuur en kunst wel van een heel hoog niveau moet zijn geweest. Overal, maar dan écht overal staat één zin te lezen: Wa la galiba illa Allah (Er is geen andere overwinnaar dan God). De boodschap is op elke plaats minutieus in het vaatwerk of in de reliëfs geïntegreerd. Wie de culturele, religieuze en intellectuele ontwikkeling van deze beschaving in twijfel trekt moet maar eens tot hier komen.

De terugtocht naar de benedenstad toonde ons nogmaals het typische karakter van de Zuid-Spaanse stad. In de bus raken we aan de praat met een Mexicaan die in lang vervlogen tijden in België heeft gestudeerd. De man sprak vloeiend Frans en heeft toch nog wat herinneringen aan ons land overgehouden. Het driestromen- en drietalenland maakte indertijd duidelijk indruk op de man.

De kathedraal van Granada bevindt zich op een steenworp van de bushalte, maar is bijlange niet zo indrukwekkend als de collega uit Sevilla. Hier is het vooral de belendende Capilla Real die de moeite waard is. De katholieke monarchen Ferdinand en Isabella liggen er begraven, maar wegens tijdsgebrek en het nog maar eens moeten betalen van inkomgeld houden we het voor een andere keer. De urenlange bedevaart naar het Alhambra had veel van de innerlijke mens gevergd. Versterking met Tapas was aangewezen, want er stond nog een en ander op het programma. Een lange terugrit naar Malaga bijvoorbeeld.

Bij het verlaten van Granada zagen we een bijzonder vreemde cluster van wolkenformaties. Dit was pure René Magritte. De realiteit overtrof de kunst. Du jamais vu. Ook de mooie en indrukwekkende snelweg tussen Granada en Motril, aan de Middellandse Zeekust, was een attractie op zich. Motril? Inderdaad, de plaats waar Boudewijn is gestorven. Dood in Andalusië: het spreekt meer tot de verbeelding dan een ravijn in het Helvetische Küssnacht.

Ondertussen was bij een aantal groepsleden al enkele dagen een nieuw idee aan het rijpen. De jamon charmeerde ons dermate dat we er ook na vijftien november wilden van genieten. Jammer genoeg is de Serranoham bij ons niet wat ze hier is en dat had niets te maken met een drang om de vakantiesfeer nog wat te rekken. Verse hesp is gewoon beter. Dus: why not? Bij de eerste deftige slagerij die we op onze weg tegenkwamen gingen we toeslaan. Na nog wat over en weer gesms met het thuisfront om enige tussenkomst bij de consumptie van het stuk varken te verzekeren was de laatste horde genomen. We want the meat.

Langs autosnelwegen waren de deftige beenhouwerijen natuurlijk niet te vinden, maar een tankstop in Nerja – eveneens een kuststadje – kon soelaas brengen. Jammer genoeg waren zelfs hier slagerijen niet in overvloed aanwezig. Ook de lokale supermarkt had nauwelijks iets in huis. En zeg nu zelf: vlees in plastic kan je ook in de Colruyt van Philippe Geubels kopen. Ten einde raad klopten we dan maar aan bij een veredelde kebabzaak. Ze werd uitgebaat door een oud Spaans koppel. Die mensen zullen vast al jaren in het vak zitten en dus wel weten wat goed is, was onze redenering. Of ze toevallig niet twee hespen op overschot hadden? De man dook zijn voorraadkamer in en kondigde tot onze grote opluchting aan dat hij er net genoeg hangen had. Tien euro per kilo jamon, been incluis. Deal. Fier als een gieter werden twee uit de kluiten gewassen varkenspoten naar de Zafira versleept. Tweemaal zeven kilo vlees. Hoe we er ooit het vliegtuig mee op gingen raken was een probleem voor morgen. Dit was nu al een trip to remember. Jamon forever…

Een deel van de groep hield het in Malaga voor bekeken, terwijl twee diehards er nog een nachtelijke trip naar Marbella voor over hadden om een extra trofee in ontvangst te nemen: een Hard Rock Café-t-shirt. Bij het verlaten van Malaga keerde onze maag toen we zowaar in Torremolinos bleken te zijn terechtgekomen. Eventjes paniek: een kolonie doorwinterende Belgen met Jo Leemans-ambities konden we na al onze kilometers – met alle respect voor de adepten van de Antwerpse nachtegaal – missen. Voor de rest was de rush – inderdaad, een serieuze rush – naar Marbella best te pruimen. Onze opnieuw bijzonder puike chauffeur en zijn ietwat aarzelende navigator pikten in de mondaine badstad fier hun verdiende beloning op. Alhambra, jamon en Hard Rock: het is ons wel het dagje geweest. Een mix van Burger King en tiramisu moest ons in slaap krijgen.

Lees meer ››

Tags: alhambra, andalusië, colruyt, cordoba, granada, hard rock café, jamon, koning boudewijn, marbella, motril, nerja, philippe geubels, rené magritte