Ooit, in een ver verleden, toen het internet nog niet bestond, nam ik lessen dactylo. Tijdens de eerste graad van het secundair onderwijs zat ik op maandag, dinsdag en woensdag elke ochtend van 8u00 tot 8u30 – vóór het begin van het eerste lesuur – achter een zogenaamde typmachine. Missie: blind leren typen. De weg naar dat nobel doel was lang en bezaaid met voetangels en valkuilen. Letterlijk: tussen de verschillende toetsen van een mechanische typemachine zat wat plaats; bij een foute tik schoof je met je vinger tussen de toetsen in. Er is nooit eosine aan te pas gekomen, maar een misser was allerminst een pretje.

Dat verergerde nog toen we een snelheidswedstrijd hielden. U denkt bij mij wellicht spontaan aan een GP F1, maar ik moet u ontgoochelen: we moesten binnen een tijdspanne van twee of drie minuten zoveel mogelijk “cdt” of “axd” tikken. De instructor, een vriendelijke dame van religieuze aard, hield haar antieke analoge chronometer héél goed in het oog en gaf ons telkens een duidelijk teken als de wedstrijd was afgelopen. Ik weet niet meer precies of dit via handgeklap dan wel een fluitsignaal verliep, maar iedereen moest er op dat moment mee ophouden. Je werd gequoteerd op het aantal aanslagen per minuut en het aantal fouten.

In het tweede jaar van de opleiding schakelden we over naar meer gesofisticeerd materiaal: de elektronische typemachine. Dit toestel had een correctiefunctie en veel zachtere toetsen, die heuse ‘toetsaccidenten’ voorkwamen. Het ging al stukken beter, maar nadien heb ik nooit meer zo’n toestel in mijn vingers gehad. Niet veel later deed de computer in het hart van West-Vlaanderen haar intrede. Ik meen me te herinneren dat ik het dactylodiploma nooit heb behaald, wegens te traag en veel te veel fouten, maar ik kan ondertussen wel blind typen en dat komt me nu goed van pas. Mission completed wat mij betreft.

Juist tikken is in het internettijdperk een must. Voor wie een website gebruikt voor commerciële doeleinden of voor propaganda moet een zo eenvoudig mogelijk te onthouden domeinnaam hanteren. Hierbij mag je niet vergeten om ook de alternatieven op te kopen, want voor je het weet loopt iemand anders met je voorgenomen bezoekers weg. Daarnet wou ik surfen naar de site van Barack Obama. Door obama.com in te tikken kom je ergens totaal anders uit. Barack.com is dan weer under construction. Het is op barackobama.com dat de boodschap te vinden is. Niet iedereen weet dat echter. Wellicht verliest Barack op die manier enkele honderden surfers. Het zal op vier november niet doorslaggevend zijn, maar door barack.com en obama.com op te kopen zouden een aanzienlijk aantal mensen wel op de juiste plaats terechtkomen. Nu geven ze het misschien na één poging op, tenzij ze googelen…

Aan domeinnamen wordt grof geld verdiend. Zo wist iemand de Kameroenese overheid ervan te overtuigen om de rechten op de .cm-extensie aan hem te verkopen. Alle niet geregistreerde .cm-domeinen zouden op die manier naar een reclamesite leiden, waarvan de man uiteraard de kassa incasseert. Een tikfout is snel gebeurd, zelfs al heb je jaren inspanningen geleverd om blind te leren typen. Het fenomeen heeft zelfs een naam: het is een geval van typosquatting. Je komt bij een tikfout uit op een verkeerde site. Kinderen zonder dactylo-ervaring maken ook al eens een ‘typo’ en je weet maar liever niet waar die hen heen kan brengen.

Bovendien kopen sommigen ‘vrijgekomen’ domeinnamen op. Zo beweert een bedrijf dat ze de geveilde domeinnaam yvesleterme.com hebben verworven. De premier kan zich voor een slordige 657 $ eigenaar noemen van het .com-domein van zijn eigen naam. Maar goed: Yves Leterme heeft zich wat .be-domeinen betreft alleszins ingedekt. Naast yvesleterme.be kom je ook via yves.be op zijn site terecht. guy.be en guyverhofstadt.be zijn dan weer niet (meer) geconfigureerd. Van domeinnamen kan je echte wapens maken…

Tags: barack obama, dactylo, domeinnamen, guy verhofstadt, typosquatting, yves leterme