Lijken er dan toch barsten te komen in het Vlaams Belang? Wat steeds als een dictatoriaal geheel werd aanzien blijkt de voorbije maanden toch minder hecht aaneen te hangen. Na de pyrrusoverwinning van 8 oktober, waarbij het Blok zowat overal doorbrak, maar haar leiderspositie in het bastion Antwerpen verloor, lijkt een en ander niet snor te zitten. Naar verluidt twijfelt hauptmann Filip Dewinter over de te volgen koers. Moeten ze opnieuw de harde lijn bewandelen of verder gaan met het zogenaamde Vlaams Blok-light-programma?

Nieuwkomers Marie-Rose Morel en Jürgen Verstrepen willen voor de partij een ruimer speelveld zoeken. De recente moves van Jean-Marie Dedecker doen aan extreem-rechtse zijde stemmen oprijzen om zich toch wat fatsoenlijker op te stellen. Lonkt men naar de macht of ziet een nieuwe Belang-generatie in dat het gedachtegoed van de partij fundamenteel verkeerd is? Heeft men er genoeg van om steeds voor rotte vis te worden uitgescholden? Het zou wel eens een kantelmoment kunnen worden. Persoonlijk ben ik geen fan van een ‘rechts blok’, maar je moet de realiteit onder ogen durven zien. De bevolking is ontegensprekelijk verrechtst en daar zijn diverse redenen voor aan te halen, waarover al bibliotheken werden volgeschreven. In die constellatie heb ik liever een ‘verstandig rechts’ blok à la Coveliers-Dedecker en bekeerde Belangers dan een neo-fascistisch amalgaam. Overigens moet Coveliers’ liefde voor het Belang niet worden overschat. Tijdens een gespreksavond bij CDS-Leuven enkele jaren geleden scheerde hij ooit extreem-rechts over dezelfde kam als extreem-links (“Het zijn beiden collectivisten”). Hij zal dat wel eens aan zijn goeie vriend Filip Dewinter mogen uitleggen, doch dit ter zijde. Coveliers was op dat moment net geëxcommuniceerd uit de VLD en stak in de zijn kenmerkende stijl leuk de draak met de geplogenheden binnen de Vlaamse Liberalen en Democraten. De anekdotes werden met plezier onthouden.

Maar goed, het is aan de rechterzijde enkele maanden voor de verkiezingen minder rustig dan algemeen wordt aangenomen. Opnieuw blijkt Jean-Marie Dedecker de spilfiguur te zijn. Hoezeer ik ook een afkeer heb van zijn stijl en ideeën, toch is hij meer en meer een unicum in de Belgische politiek aan het worden. Eerst was hij medeverantwoordelijk voor een maandenlange openlijke vaudeville in de partij van de eerste minister. Nadien deed het grootste Vlaamse kartel enkele dagen splitsen en nu is hij misschien de katalysator voor ingrijpende veranderingen aan de verre rechterzijde. Met een grote mond kan je toch nog veel bereiken…