De dingen zijn een en al rijdende geschiedenis, maar lijken tegelijk behoorlijk hun werk te doen. Okee: de vertragingen zijn er te veel aan en hoewel het materieel het soms laat afweten, maakt de vaak mechanische bediening van de deuren en andere infrastructuur dit type trein meer betrouwbaar in vergelijking met de collega’s. Maar ook de modernere elementen lijken te werken. Getest en goedgekeurd: vanavond zat ik voor het eerst in mijn leven op een trein die door een rood sein reed. Het was die bewuste omnibus en ja, het model uit de sixties of de seventies weigerde terstond dienst. Daar stonden we dan, op het einde van de donkere Brusselse Noord-Zuidverbinding.

Er was wat verwarring aan boord. Nerveus liepen conductrice en machinist door het treinstel. Van voor naar achter en terug. Het aantal inzittenden werd geteld. Een klein half uur lang keek iedereen naar de ijverige NMBS’ers zoals een koe naar een, tja, rijdende trein. Er was iets gaande, maar daar werden we pas op het einde over ingelicht. De lieve mevrouw die haar trein moest beheren deed uiterste haar best om in de al haar bekende talen het incident toe te lichten. U moet de trein verlaten, want de machinist mag in dit geval niet verder rijden. En neen, er is op dit uur niemand die hem kan vervangen. Waar naar toe? Naar Brussel-Noord. Te voet weliswaar. En zo dwaalden we met z’n allen voor het eerst door de Noord-Zuidverbinding. Ere wie ere toekomt: een ganse ploeg van de NMBS was de jonction in getrokken om ons naar veiliger oorden te brengen. Twee mensen zorgden er voor dat we levend uit de trein kwamen, want dat ding is zonder perron een stuk hoger dan je denkt. Anderen wezen ons de weg naar de kant van de tunnel, waar we op een tegelrij van één breed onze tocht naar Brussel-Noord konden verder zetten. Akelig, maar wel cool. Another perspective: ik was hier al honderden, zoniet duizenden keer in de trein gepasseerd, maar nu zagen we het ook eens van een andere kant. Het ziet er niet mooier uit.

Nooit was er gevaar en we moeten zelfs spreken van een professionele aanpak van dit incident. In Brussel-Noord zou een nieuwe trein ons staan opwachten, maar daar moesten we ons uiteindelijk niet veel bij voorstellen: het was gewoon de laatste IC naar Welkenraedt die tot Leuven omnibus ging spelen. De reizigers richting Luik mochten zich verheugen op een vertraging van een uur, maar dankzij hen konden een aantal arme stakkers toch op hun bestemming raken.

En de machinist van de eerste trein? Hopelijk komt de man er zonder kleerscheuren van af. Missen is menselijk, hoezeer dit in deze omstandigheden fatale gevolgen kan hebben. Het veiligheidssysteem functioneerde alvast naar behoren. We kunnen, althans in de Noord-Zuidverbinding, op onze twee oren slapen. Of is dit alles toeval?

Paris, quatorze juillet 2009

Het is dus goed om eerst in eigen hert te kijken. Zelfs met een redelijk hoge tolerantiedrempel geef je je soms over aan ordinair geweeklaag over een al bij al onbelangrijk voorvalletje die voor enige vorm van irritatie zorgt. Meestal is de overheid betrokken partij. Paperassen invullen, laat staan bij de juiste dienst krijgen, is niet steeds een sinecure die vaak meerdere trips naar het postkantoor vereist. Niet zelden wordt je ook daar van het kastje naar de muur gestuurd – wee je gebeente als je tussendoor geen rangnummertje uit de machine haalt – en kom je met een waterhoofd thuis. We blijven vriendelijk voor de huisgenoten, maar desalniettemin klopt de thermometer in ons hoofd overuren.

Ook de privé-sector blijft niet buiten schot. Vooral banken mogen het ontgelden. Handtekeningen voor een overdracht volmachten op een rekening zijn vooral als vereniging een administratieve lijdensweg. Ook onderhandelingen over leningen zijn soms calvarietochten, maar het gaat vaak om veel geld en daar springen beide partijen omzichtig mee om, elk met de eigen belangen in het achterhoofd. Zo gaat het leven en dat is ook niet abnormaal, maar het zorgt voor bijkomende kopzorgen, die overgaan in frustraties als er blijvende effecten optreden.

Dit vervalt persoonlijk allemaal in het niets in vergelijking met de allergrootste bron van ergernis. U raadt het al : de NMBS, die we allemaal zo vaak gebruiken en er een haat-liefde-verhouding mee hebben. In principe hebben we geen reden tot klagen : meer dan drieduizend kilometer spoor op een beperkte lap grond is een luxe. De prijzen vallen mee; de treinbegeleider(ster)s en bedienden aan het loket zijn doorgaans vriendelijke mensen. Alleen : vaak er is een gebrek aan die mythische chemistry. De talrijke goede delen slagen er op zoveel momenten niet in om een vlot werkend geheel te vormen. Je krijgt terecht medelijden met de goedmenende mensen die voor de umpteenth time « wij excuseren ons voor deze vertraging » moeten omroepen. Nu eens werkt een sein niet, dan weer ligt het aan een bovenleiding of vervroren wissel. Een medereiziger verloor er onlangs zijn goed humeur niet mee : « Om in Deinze een vervroren sein te ontdooien moet Infrabel met een equipe uit Brussel komen. Dit terwijl een lokale bediende er maar hoeft op te plassen om het ding weer te doen werken. » De toevallig presente NMBS-werknemer – dat komt ervan als ze met zovelen zijn – betwiste ‘s mans these en beweerde dat « de wissels al sinds de jaren tachtig verwarmd zijn ». Zijn arbeidsvreugd was aandoenlijk, maar daarmee was de trein nog geen meter opgeschoven.

Wie buiten zijn wil om niet in staat is om zich met de wagen te verplaatsen is at the end of the day verplicht om zich naar de wetten en lotgevallen van de NMBS te plooien. Vertragingen zijn af en toe nog te begrijpen, gemiste aansluitingen iets minder, maar het summum aan ergernis is en blijft het niet-werkende arsenaal aan ticketautomaten. In het station van Leuven is de situatie vaak legendarisch : vijf zesde van de automaten zijn op een doordeweekse dag meestal onbeschikbaar, met alle gevolgen van dien voor mensen die een strikte timing in het oog moeten houden. Het begrip bij de conducteurs/conductrices die u op de trein een ticket moeten verkopen is plots stukken minder : « U moet maar vroeger in het station zijn. Daar kunnen wij niets aan doen. ». Op zo’n moment rijzen de haren weer ten berge en zijn Twitter of Facebook, of een combinatie van beide de enige uitweg om niet terstond een teraardebestelling te riskeren. De maatschappij – althans de zogenaamde Friends op Facebook – moet het opnieuw ontgelden. We worden er echter toe gedwongen en dat is nog niet zozeer om dit eigenste, particuliere malheur. Deze virtuele rebellie richt zich, in je reinste achtenzestig-traditie, tegen het systeem. Niet tegen de overheid as such, maar tegen dat ongrijpbare concept dat NMBS heet. Waarom moet dit in hemelsnaam zo inefficiënt gebeuren, elke keer opnieuw ? Is het nu echt zo moeilijk om in dit rijke land treinen op tijd te laten rijden en infrastructuur te voorzien die met het waarmerk degelijk kan worden beloond ? Soms is men op de goede weg – railtime.be is een schitterend instrument – maar we zouden nog veel liever het rijdend materieel, de ticketverkoop of gewoon de beschikbare toiletten op een aanvaardbaar niveau willen krijgen. Deze ergernis komt niet louter uit zorg voor het eigen hart, maar ook door een vorm van plaatsvervangende schaamte voor de mensen die wij hier ontvangen. Als je regelmatig in het buitenland van de collega’s van de NMBS – en bij uitbreiding De Lijn en de MIVB – gebruik maakt zie je keer op keer opnieuw dat het daar zoveel efficiënter verloopt. Dat is ongelooflijk frustrerend ; als je bij terugkeer op Zaventem in een opgelapte trein uit 1962 belandt én bovendien om een voor onwetenden onverklaarbare wijze plots anderhalve euro toeslag dient te betalen stijgt het schaamrood naar de wangen. Laatst zagen we een Amerikaanse zakenman op het perron van de luchthaven haast manu militari worden tegengehouden om die legendarische anderhalve euro te betalen. De man viel uit de lucht – een weinig appetijtig voorgevoel op een luchthaven – en vreesde al een ondervraging door de luchtvaartautoriteiten in eigen land.

Moet je van ver komen om een dergelijke tirade te rechtvaardigen en niet tot de beeceegeneratie te worden gerekend ? Het is dansen op een slappe koord, maar bezorgd zijn om het welzijn van ons land lijkt ons in de buurt te komen van een daad van barmhartigheid. In de buurt, want het zou van hooghartigheid getuigen om jezelf op deze sokkel te plaatsen.

We permitteren ons om een ietwat ergere categorie aan dit betoog toe te voegen. Sinds de komst van het internet kan haast iedereen zijn of haar mening kwijt op het publieke forum. Sommige media spelen hier op in. Zo is het bij vele kwaliteitskranten mogelijk om op nieuwsberichten en plein public commentaar te spuien. Interessant, ware het niet dat elementaire netiquette maar zelden wordt gerespecteerd. Erger nog : een groot deel van de participanten aan de discussie – of wat daarvoor moet doorgaan – amuseert zich met het afblaffen van vanalles en nog wat. Politici – de makkelijke pispalen – worden genadeloos op de man gepakt, wetenschappelijke studies worden door toog-intellectuelen in twijfel getrokken, de multiculturele samenleving afgekeurd. De doorsnee Vlaams Belang-kiezer online? Lieden met teveel vrije tijd? Ontgoocheld in de samenleving? Kwaad op alles en iedereen? U hoeft maar enkele commentaren te lezen om meteen weg te zappen. Dit specimen van geboren maatschappijcritici hebben duidelijk geen leven. Born to complain: misschien moeten we zelfhulpgroepen in het leven roepen.

Gelukkig is het niet bij iedereen even erg gesteld. Klagen mag wel eens. Door een onverklaarbare vertraging miste ik enkele dagen geleden op één minuut na mijn trein en was genoodzaakt om mijzelf gedurende drie kwartier in een koud station te onderhouden met een latte bij, begot, Einstein Coffee. Waren alle problemen maar zo futiel. Toch zorgt een cumulatie van futiliteiten onvermijdelijk voor een eruptie van ergernis. En dat zou in een rijk land eigenlijk niet mogen.

Autoloze zondagen hebben uiteraard een fundamentele impact bij het sensibiliseren van ‘s lands inwoners. Morgen staat iedereen gewoon weer in de file, die na elke autoloze zondag langer en langer wordt. En het aanschuiven rond Leuven zal maandagochtend misschien nog iets langer duren: wellicht stellen sommige ouders door dit voorval het traditionele transport uit tot morgenvoormiddag. Een dagje verlof hebben ze voor zoon- of dochterlief ongetwijfeld over. Autoloze zondagen: de stad aan de fietser, aan de wandelaar en de skeeler. Dit is het soort groen waar je grijze haren van krijgt.

Als het van ING afhing ten minste. De bank merkt dat veel mensen op gevorderde leeftijd minder vertrouwd zijn met de moderne manier om aan cash te geraken. Vroeger kwam de postbode het loon of pensioen uitbetalen, maar nu sleurt men hen met die verdomde bankkaart naar een machien in een muur. Daar moeten ze een aantal cijfers indrukken op onleesbare knoppen. Navigeren door schermen is al helemaal een huzarenstuk. Malafiede personen profiteren van dit feit om de arme bejaarden van hun kostbaar pensioen te ontdoen. ING merkte een probleem en probeerde hierop een antwoord te geven. Er gaat veel geld verloren en de gerechtelijke en administratieve procedures die dit tot gevolg heeft zijn niet steeds evident. En ze kosten geld. Hopen geld. In tijden waarin elke cent telt moet men snoeien waar het kan. Uiteraard minder in de lonen van de CEO’s, maar wel op andere posten. En als de bank het als sociale maatregel kan verpakken dan is dat een mooie bonus. Geen drama’s meer in de toekomst: vanaf de leeftijd van zestig jaar wordt het wekelijks volume pinnen, zoals de Nederlanders dat zo graag zeggen, tot duizend euro beperkt. Zestig jaar: na negenenvijftig jaar en driehonderdvijfenzestig dagen in dit leven is het onherroepelijk afgelopen met uw mate van handelen. U wordt dan voortaan geacht intellectueel niet meer in staat te zijn om uw eigen geld te beheren. Meer nog: u wordt de facto geacht constant door schlemielen op de hielen te worden gezeten en niet in de mogelijkheid te verkeren om enige vorm van weerstand te bieden aan die verdomde schobbejakken. De lenige voormalige bokskampioen Freddy De Kerpel wil iedereen fit en gezond, maar jammer genoeg kan hij zijn credo niet in de praktijk brengen. Zestigplusser, meneer…

We maken er uiteraard een karikatuur van, maar met dit soort ondoordachte stunts heeft ING de doos van pandora geopend. Discriminatie op basis van leeftijd: we hebben al voor minder gevochten. Is dit een inschattingsfout of een arrogante manier om extra kosten die geldverlies met zich meebrengt te vermijden? Het spreekt vanzelf dat we beter voorkomen dan genezen, maar deze maatregel was toch wel heel doorzichtig. Wellicht is de realiteit een stuk complexer en misschien wel genuanceerder, maar het kwaad was geschied. ING trok de maatregel in. Terecht. Als de bankwereld haar imago na de crisis wat wil oppoetsen, dan was dit toch wel een bijzonder slechte zet. Je zal maar als ING-loketbediende van tweeënzestig met veel toewijding elke dag de klanten van dienst zijn…

De begeleidende brief schakelde over naar het Engels en vertelde meteen waarover het ging: Learn about Islam. Men stelde mij voor om een ontdekkingstocht te ondernemen: “Discover the Authentic Unchanged Word of God. Read the Book that Jesus (Peace be Upon him) gave good tidings of, The Quran”. Met de vermelding van die andere profeet gebruikte men alvast een gezagsargument, want de afzender ging er wellicht van uit dat de bestemmeling een godvrezend subject is. Jammer, maar helaas. Men slaat in dit geval de bal mis.

Deze handleiding is ondertekend door een zekere Dr. Mohamad Sabry Oraby. De man is open en bloot over de manier waarop zijn organisatie mij vond: “We obtained your info from the internet, and we are only sending you this one simple letter to shed some light on the Great Religion of all the Prophets.” Men klopt in Alexandrië dus overuren. Een ijverige bediende die het Engels en/of Frans machtig is pluist wellicht het ganse internet af op zoek naar websites van universiteiten om elk personeelslid één na één aan te schrijven. Het complete organigram van de K.U.Leuven doorlopen neemt toch wel een tijdje in beslag. Aangezien sommige collega’s eenzelfde pakketje ontvangen hebben is het niet ondenkbeeldig dat men dit effectief heeft gedaan. Ik kan maar hopen dat de persoon in kwestie hiervoor een aanvaardbaar loon ontvangt, al is het niet evident om het Hogere Doel te kwantificeren.

Op het mapje wordt alles nog eens duidelijk in kleur in de verf gezet. Men schakelt weer over op het Frans: “Êtes-vous en recherche du bonheur, du succès, de la sécurité et de la paix intérieure? Aimeriez-vous savoir pourquoi sommes-nous créés et quel est le but de notre vie? Savez-vous que notre vie terrestre est une épreuve et que tout ce que nous faisons dans cette existence, de bien ou de mal, déterminera la valeur de nos mérites dans une vie future? Voici un message d’amitié à toute personne en recherche de la Vérité.”. Meteen wordt duidelijk waarom universiteiten hun favoriete doelgroep zijn. Waar naar waarheid en bewijs wordt gestreefd, waar geïnnoveerd en onderwezen wordt, daar kan de organisatie van Dr. Sabry Oraby van dienst zijn. Ze zeggen dan ook zonder verpinken wat die waarheid is: “Bref, pour ne pas perdre votre salut dans le monde d’ici-bas et dans l’au-delà, soumettez-vous à Dieu, embrassez la Véritable Religion: “l’Islam”, et prononcez ces mots rayonnants qui vous ouvriront la voie du Salut.”. Ik moet me dus bekeren tot de Islam als ik mijn heil niet wil verliezen. Dat advies is uiteraard vrijblijvend. Ik neem aan dat men mij niet manu militari zal dwingen om geloftes af te leggen, maar we krijgen alvast een duidelijk signaal.

Wie of wat zit achter die direct mailing? Er wordt, zij het in piepkleine letters, verwezen naar www.islamic-message.net. Meteen wordt duidelijk wat met C.I.M.S., het vierletterwoord op de enveloppe, wordt bedoeld. Conveying Islamic Message Society “is an extension for the activity of Conveying Islamic Center, Which was established in 1929 by Eng. Muhamed Tawfik Ahmed (may Allah have mercy upon him). Conveying Islamic Center Kept spreading Islam with wisdom and beautiful preaching all around the world throughout a period of 60 years causing thousands of different nationalities to convert to Islam. The Conveying Islamic Message Society was established in 1974, It is licensed by the Ministry of Social Affairs in Egypt under the registration number 536 playing the same role as the Conveying Islamic Center Concerning acquainting the world with Islam’s principles through books and pamphlets in different languages and answering Islamic questions and inquires with the help of the scholars of Al-Azhar. “ De religie verricht duidelijk wonderen. Als letterlijk duizenden nationaliteiten zich bekeerden, dan moet er wel iets waar zijn van dat verhaal van de wonderbaarlijke vermenigvuldiging van brood en vis. Die historie is in deze context immers geldig, aangezien Jezus een boodschapper van Allah was. Onze held mag dus ook meespelen.

De website is een ware bron van documentatie voor de geïnteresseerde. Je kan er alles wat nodig is downloaden. Bovendien wil men hiermee enkele misvattingen de wereld uit helpen. Onder de titel “Misconceptions” vonden we volgende tekst: “Have you ever wondered why a nun can be covered from head to toe and she’s respected for devoting herself to God, but when a Muslim woman covers, she’s viewed as “oppressed”? Or why a Jew can grow a beard and he’s just practicing his faith, and when a Muslim does that, he’s an “extremist”? People in the west seem to have many misconceptions about Muslims and Islam. Many believe that the western world is advanced, enlightened and liberated, while Islam is just the opposite: primitive, ignorant and oppressed. One reason for this belief is that the media has time and again portrayed the Muslims in a way contrary to Islamic teachings. The key to understanding Islam and Muslims is to resist stereotypes and examine each situation according to Islamic teachings, and NOT some Muslims’ actions. “ De media, meneer. Men doet alvast een poging om clichés uit de wereld te helpen en dat is altijd een bonus. Goede wil moet van twee kanten komen. Ook over de plaats van de vrouw in de Islam zorgt men voor verduidelijking. Een aantal traktaten zijn vrij te downloaden, anderen kunt u gratis toegestuurd krijgen. Gelimiteerd tot drie per maand en u mag niet in Saudi Arabië, de Verenigde Arabische Emiraten, Pakistan, Afghanistan, Iran of Irak wonen. Wellicht zijn de werken daar in de lokale boekhandel uitgebreid aanwezig; men moet zich niet overbodig in de kosten jagen.

Extra documentatie vind je ook in het toegestuurde boekje, Muhammad, le Messager d’Allah, geschreven door Abudrahman Abdulkarim Al-Sheha. Alles over de Islam wordt er van naaldje tot draadje uitgelegd. Genealogen worden verwend met de stamboom van Mohamed. We leren bij over zijn kindertijd. Zijn morele waarden worden in vierendertig punten uit de doeken gedaan. Idem voor zijn matrimoniale geschiedenis: we lezen dat Mohamed na het overlijden van zijn eerste vrouw, Khadidja, elf andere vrouwen tot zijn wettige echtgenote heeft genomen. Omdat polygamie in onze maatschappij doorgaans niet de gewoonte is worden de redenen voor dit samengesteld gezin opgegeven. Ten slotte moeten ultieme gezagsargumenten ons definitief de knoop doen doorhakken. Goethe heeft immers gezegd dat “J’ai cherché dans toute l’histoire un modèle d’homme parfait et je l’ai trouvé chez le Prophète arabe Muhammad.”

Wat moeten we hier nu allemaal van denken? Zit hier iets malafide achter? Is dit agressieve missionering of een vredelievende introductie in een onbekende religie? Het is onmogelijk om de achtergrond van C.I.M.S. te checken, maar écht veel redenen om argwanend te zijn heb ik niet. Islam direct mail is niet gebruikelijk en in het gegeven klimaat ook niet populair. Ik kan hierdoor hoogstens geïrriteerd zijn, maar dat geldt voor alle vormen van reclame of propaganda. Voor de rest heb ik geen enkele reden om mij druk te maken. Integendeel: ik heb iets bijgeleerd en had stof voor een artikel op peteraspeslagh.be. Bovendien was de documentatie degelijker dan wat de collega’s van Christus van Huis tot Huis verdeelden. Ietwat tolerantie kan geen kwaad, maar men moet mij nu niet elke week zo’n epistel toesturen.

Mocht u interesse hebben, één adres: Société de la Transmission “Tabligh” de l’Islam, B.P. 834, Alexandrie, Egypte (www.islamic-message.net); op een mail naar Truthseekers@ymail.com krijgt u wellicht binnen het uur een reactie. Ik wou u dit niet onthouden.

Enne… toch bedankt om mij met professor aan te spreken.

Tien jaar geleden was Apple haast ten dode opgeschreven, maar de manier waarop ze zich herpakt hebben is bijna legendarisch te noemen. In feite is het een simpele formule: waarom het de mensen moeilijk maken als het ook makkelijk kan? Sinds de echte doorbraak van de PC – toch nog maar een vijftiental jaar geleden – was Microsoft met Windows de onbetwiste marktleider. We konden er niet onderuit en waren allemaal blij met dat ding dat zoveel kon: surfen met Internet Explorer, teksten typen met Word, rekenen met Excel, presentaties maken met Powerpoint… De mogelijkheden en toepassingen waren haast oneindig. Tolerant als we waren klaagden we maar sporadisch als het ding het liet afweten. Vooruitgang heeft een prijs; Rome werd ook niet op één dag gebouwd. De legendarische blauwe schermen van Windows 95 en 98 namen we erbij; in XP zagen foutmeldingen er al iets deftiger uit, maar de al dan niet frequente interrupties begonnen irritant te worden. De besturingssystemen waren vaak te zwaar voor de pc’s; ze konden niet volgen en de modale gebruiker bleef ofwel met gedateerde versie werken of moest noodgedwongen de economie een extra impuls geven. De miskleun met Windows Vista was voor vele mensen het toppunt van ergernis. Moeten we ons elke dag al dat leed aandoen? Voor mij was het na de diefstal van mijn Vista-powered laptop in Charleroi duidelijk: ça suffit. Nu wagen we de stap naar Apple. Het was met de MacBook twee weken je weg zoeken, maar daarna was het duidelijk: dit toestel bezorgde mij aanzienlijk minder tot géén grijze haren en nog minder vierletterwoorden. Het ding start snel op en sluit nog sneller af. Blokkeren doet het nauwelijks. Geen ambetante Internet Explorer, maar de vertrouwde Firefox. MS Office voor Mac had ik er dan wel bij gekocht, maar eigenlijk was dat overbodig: Open Office doet wat mij betreft het werk meer dan voortreffelijk. Apple was er toch een beetje in geslaagd om mij het leven makkelijker te maken. Adieu Windows.

Ook wat mobility betreft was de onderneming uit Cupertino een schot in de roos. Ik had enkele jaren geleden een pda met Windows Mobile gekocht. Het moet gezegd: dat ding werkte nog slechter dan Windows Vista. Dat de stylus geen ideaal instrument was, tot daar aan toe. Dat het programma niet reageerde bij een klik op een OK-knop was veel frustrerender. Waardeloos. Toen kwam de iPhone. Het leven werd opnieuw iets makkelijker.

Verandert alles wat Apple lanceert nu in goud? Zeker: Steve Jobs heeft mij het voorbije jaar van heel wat rechtopstaande haren gespaard. Voor wat de modale surfer, de blogger, de programmeur of de typiste betreft is Apple een ideale oplossing. Wellicht is dit in netwerksituaties enigszins anders, maar daar moeten experts zich maar over buigen en zich jammer genoeg over een Microsoft-infrastructuur ontfermen. Toch mag Apple niet op haar lauweren blijven rusten. Innoveren en het leven makkelijk maken is de boodschap, maar of dat met een iPad-hype ook het geval is blijft voorlopig een open vraag. What’s in it for me? Op dit moment zie ik niet in wat ik tussen mijn MacBook en mijn iPhone nog moet meesleuren op de trein. Noden kunnen natuurlijk gecreëerd worden. Het valt af te wachten of ook wij binnen enkele jaren nieuwe behoeften zullen krijgen. Made in Cupertino, California…

Januari

2 januari: Een nieuwe start - Van Rompuy I krijgt het vertrouwen in de Kamer. Na de trieste Fortis-afrekening, waarbij sommigen als de vermoorde onschuld op hun stoel blijven zitten, moet Herman Van Rompuy kalmte brengen. Wist hij veel dat 2009 toch wat het Van Rompuy-jaar zou worden…

6 januari: Postcard from Bagdad - peteraspeslagh.be krijgt Iraaks bezoek over de vloer.

13 januari: Disasterwall - Oasis in Vorst. Een inspiratieloos concert in een verschrikkelijke zaal. Toch blij dat ik hen nog eens heb gezien.

13 januari: Nestverlater/Nestbevuiler - Dit behoeft eigenlijk geen vermelding, maar door zijn overstap naar de sp.a tekent Bert Anciaux het doodvonnis van zijn eigen partij en zijn eigen politieke carrière. Exit Anciaux. Na de verkiezingen van juni keerde hij niet meer terug naar de Vlaamse regering. Heeft iemand tranen gelaten?

15 januari: Herinnering - Op de Hudson River in hartje New York City maakt een vliegtuig een noodlanding. Eventjes is er paniek, want de herinnering aan die vermaledijde dag in september is niet uit te wissen. De Verenigde Staten hebben er een nieuwe held bij.

16 januari: Charleroi forever - In Charleroi verbroeder ik met onze vrienden van het cdH op hun nieuwjaarsreceptie. Bij terugkeer was de wagen overhoop gehaald: laptop, digitaal fototoestel en externe harde schijf verdwenen. Werd een cliché bevestigd? Bij de aangifte ontnam de agent van dienst ons alle hoop dat we onze spullen ooit terug gingen zien: “Cent par jour, monsieur!”. Meer patrouilles waren met het huidige korps onmogelijk, aldus de brave man. Men had dringend extra mensen nodig. Meer blauw op straat. Het dringt pas tot je door als je ter plekke de problematiek ziet en het aan den lijve ondervindt, maar ik koester geen wrok. Volgende keer de wagen nog veiliger parkeren en niet de minste elektronica in de auto achterlaten. Een gewaarschuwd man is er twee waard. Het Charleroi-incident had ook positieve gevolgen: sindsdien ben ik het Apple-tijdperk binnengetreden en is het dagdagelijkse gebruik van de laptop zoveel aangenamer geworden.

20 januari: He has a dream - Barack Obama wordt ingehuldigd als 44ste president van de Verenigde Staten. Voor het land breekt een nieuw tijdperk aan. Na acht jaar bestuurd te zijn door een op zijn zachtst gezegd dubieuze Bush-administration hebben de Democraten het opnieuw voor het zeggen. De verwachtingen voor de eerste Afro-Amerikaanse president zijn zowel in binnen- als buitenland hooggespannen, maar zal hij ze ook kunnen waarmaken? Obama zal op vele vlakken ontgoochelingen kennen, maar het feit alleen al dat hij president is geworden kunnen we historisch noemen. De uitdagingen voor de beste redenaar sinds Martin Luther King zijn bovenmenselijk.

Het doet me natuurlijk terugdenken aan die ongelooflijke reis naar New York City en Washington DC tijdens de verkiezingen van november 2008. Op die bewuste 4de november stonden we om 23h00 op Times Square in New York City. Om nooit of te nimmer te vergeten. Tijdens de inauguratie kijken we bij de Democrats abroad naar de legendarische beelden uit DC.

Even is er paniek. Tijdens de inhuldiging wordt senator Edward Kennedy onwel. De levende legende, bij wie enkele maanden voordien een terminale hersentumor was vastgesteld, wordt naar het ziekenhuis afgevoerd. In augustus overlijdt hij.

22 januari: Mr. president, tear down that camp - Obama belooft: hij decreteert dat Guantanamo binnen een jaar gesloten moet zijn. Belofte maakt schuld.

23 januari: Tragedie - In Dendermonde steekt Kim De Gelder twee kinderen en een onthaalmoeder neer. Het land staat in rep en roer. De pers neemt niet steeds haar verantwoordelijkheid op.

Februari

3 februari: Gone before the start - Setback voor Obama: Tom Daschle, voormalig Senate Minority Leader, moet wegens problemen met de fiscus afzien van zijn toekomstig ambt als minister van volksgezondheid.

8 februari: New tunes on the horizon - Per abuis zet een overijverige informaticus van Walmart fragmenten van 30 seconden van elke song van U2′s nieuwe plaat, No line on the horizon, online. Albums lanceren is sinds het internet een logistieke nachtmerrie.

13 februari: Relance - Overwinning voor Obama: zijn economisch herstelplan wordt goedgekeurd.

18 februari: The times they are a-changing - Ik blik vooruit op het komende Formule 1-seizoen. Soms kunnen dingen onverwachte wendingen nemen en maar goed ook. Maar goed: ik zat er dit keer serieus naast. Dat zal wellicht ook het lot van zovele anderen zijn geweest?

21 februari: Wrong - Depeche Mode debuteert de ijzersterke single Wrong tijdens de ECHO awards in Berlijn. Misschien wel de beste song van het jaar. Ik zag ze in Werchter in 2006 en dat was een hele belevenis.

25 februari: Crash!Boom!Bang! - In Schiphol stort een vliegtuig van Turkish Airlines bij het landen neer. Vliegtuigcrashes zijn zoals elk jaar ook nu weer in de actualiteit. Wat later zou een toestel van Air France dat vanuit Rio de Janeiro naar Parijs vloog hetzelfde lot ondergaan. Ik heb dit jaar ook wat vliegreizen gepland. Fingers crossed. Er bestaan toch aangenamere dingen dan vliegtuigen.

27 februari: Magnificent - No line on the horizon, partieel gelekt op 8 februari en niet veel later volledig online, wordt officieel gelanceerd.

Maart

1 maart: De hel van Sclessin - Ik woon in het stadion van Sclessin de voetbalmatch Standard-Cercle Brugge bij, maar dan wel aan de zijde van de bezoekers. Onze Waalse vrienden zijn overal even beleefd: “Bon match, monsieur!”. Wat een sfeer!

3 maart: Keulen - Een deel van het Historisch Stadsarchief van Keulen stort in. Enkele mensen vinden de dood. Het hart van elke historicus bloedt.

7 maart: We’re not going back there! - In Noord-Ierland worden twee soldaten en enkele dagen later één politieagent gedood. Horrorscenario’s uit een niet zo ver verleden duiken weer op, nog lang niet geheelde wonden weer opengereten. Splintergroepen van het IRA eisen de aanslagen op, die alsnog zonder gevolg bleven. No IRA, we’re not going back there…

11 maart: Moeder Cent - Twee monumenten van de Vlaamse film overlijden in maart. Op 11 maart sterft Jenny Tanghe, alias Moeder Cent uit “Wij, heren van Zichem”. Dertien dagen later overlijdt Nand Buyl.

12 maart: Take us out - Franz Ferdinand concerteert in de AB. Eén van de meest energieke concerten die ik tot dan toe had gezien. Gitaar, bas, drumstel en zang: meer hoeft muziek niet te zijn.

27-29 maart: Oostblok - Voor het eerst zet ik een stap in het voormalige oostblok. Een weekendje Praag is een aangename kennismaking met een half continent dat een halve eeuw een andere wereld is geweest. Zonde. Oh ja: the day after werd ik 30.

29 maart: Brawn on top - Jenson Button wint in zijn nieuwe, ex-Honda, Brawn GP de eerste F1-race van het jaar in Melbourne. Teamgenoot Rubens Barrichello wordt tweede. De start van een op zijn minst bewogen seizoen met onverwachte winnaars, onvoorstelbare onthullingen en ondoorgrondelijke politieke manoeuvres. Volgend jaar mag het wat rustiger worden.

April

7 april: Schuldig - De Peruaanse ex-president Alberto Fujimori wordt schuldig bevonden aan schendingen van de mensenrechten in de periode dat hij het staatshoofd was. Tijdens de inleefreis die ik in 2007 in Peru maakte zagen we elke dag wat die man, naast alle menselijke leed, heeft aangericht: een fundamenteel wantrouwen in de politiek. De ontgoochelingen zijn er té groot geweest om het tij in één generatie tijd te keren. Een Peruaanse Barack Obama dan maar? Fujimori werd in 1990 ook als een grote vernieuwer gezien, maar hij evolueerde op zijn zachtst gezegd in een andere richting dan de redenen waarvoor het volk hem had verkozen.

14 april: Autosportjaar Top 50 - Ik heb eens een poging gedaan om de vijftig belangrijkste autosportevenementen van het jaar op te lijsten. Have fun…

16 april: Onthulling - Obama onthult: de Obama-administration geeft memo’s vrij waarin de manier waarop terreurverdachten tijdens de Bush-administration tot verklaringen werden gedwongen is beschreven.

17 april: Schaduwoperatie - Opmerkelijk nieuws vandaag: Jean-Marie Dedecker zou de voorbije tijd een privédetective hebben ingeschakeld om Karel De Gucht te schaduwen. De voorzitter van LDD ruikt bloed en zet daarvoor alle beschikbare middelen in. De zaak komt aan het licht en de bom ontploft in eigen handen. Het begin van een episode liberale moddercatch.

21 april: Sale-and-lease-backoperatie - De dagenlange commotie rond het al dan niet overlopen van Open VLD-er Dirk Vijnck naar LDD is een klucht. Het was een bijzonder pijnlijke periode voor de man in kwestie, wiens intellectuele capaciteiten voor gans het land in vraag werden gesteld.

22 april: Tram - De Lijn, met toen nog Ingrid Lieten aan het hoofd, komt met haar visie voor het komende decennium naar buiten. Daar zou onder meer de tram een serieuze comeback maken. Wel eens interessant om door te nemen. De realisatie ervan is een ander paar mouwen.

27 april: In memoriam: Pontiac - Pontiac, het legendarische merk van GM gaat wegens herstructurering naar aanleiding van de economische crisis ter ziele. Weer een icoon dat verdwijnt.

29 april: Mexico, Mexiiiiiicoooooo - De Mexicaanse griep/Swine flu doet de WHO de op één na zwaarste alarmfase afkondigen. De angstpsychose die nadien volgt neemt soms hilarische proporties aan, maar op het moment zelf nemen, in België althans, de bevoegde instanties een rustige houding aan. Niet iedereen bleek tevreden te zijn met het relativerende optreden van griepcommissaris Marc Van Ranst, maar het heeft er alvast voor gezorgd dat de psychose niet escaleerde.

30 april: Ads by Google - In Apeldoorn worden tijdens Koninginnedag een aantal mensen gedood door een dolle chauffeur. In De Telegraaf heeft dit bericht lugubere Google Ads tot gevolg. Het is bijna grappig.

Mei

1 mei: Aftrap - In Essen ga ik naar de barbecue van Ludwig Caluwé om er meteen de campagne voor de Vlaamse en Europese verkiezingen te starten. We moeten tegenwoordig iets te vaak uit ons kot komen, maar campagne voeren kan ook leuk zijn.

5 mei: Witte rook - Mijn Alma Mater heeft een nieuwe rector. Nefroloog Mark Waer staat de komende jaren aan het hoofd van de beste universiteit van het land.

13 mei: Car-free America - In de New York Times ontstaat een discussie over een autovrij Amerika. Kan men in de Verenigde Staten leven zonder de eeuwige vierwieler? Het lijkt onwaarschijnlijk, maar het is toch een gedachtewisseling waard.

13 mei: Last of the Mohicans - In Duitsland is een nieuw proces tegen de vermeende oud-SS-er John Demjanjuk begonnen. De 89-jarige man werd eind jaren tachtig-begin jaren negentig ook al aan de tand gevoeld, maar werd uiteindelijk vrijgesproken. Normaliter zal dit het laatste naziproces uit de geschiedenis worden.

18 mei: Koorts - De verkiezingskoorts is in het land. Open VLD weet niet meer van welk hout pijlen te maken en haalt het aloude recept boven: CD&V-bashen. Mja…

24 mei: Droom - Op 24 mei realiseer ik een reeds lang gekoesterde droom: het bijwonen van de GP van Monaco. We omkaderen het met een leuk reisje naar de Provence en de Côte d’Azur, met stops in Marseille, Aix-en-Provence, Arles, Nîmes, Montpellier, Sète, Cannes en Nice. Enkele gaten in mijn cultuur werden weer gevuld én met Nice heb ik er een favoriete stad bij. De Grand Prix zelf moet je eens meegemaakt hebben, maar van achter een struik alles volgen – voor kaartjes van 75 euro kan je in het Prinsdom niet veel verwachten – is allerminst comfortabel. Zo comfortabel dat ik naar huis diende te smssen om de uitslag van de race te weten. Watch more TV…

Juni

4 juni: Een nieuw begin - Obama geeft hoop: tijdens een toespraak aan de universiteit van Caïro wil Barack Obama dat het Westen haar relaties met de Islamwereld met een schone lei start. Eendracht maakt macht.

6 juni: Ongelooflijk gênant - De Standaard documenteert naar aanloop van de verkiezingen de krant met alle mogelijke gegevens die de lezer duiding bij de actualiteit moeten geven. Dit is uiteraard een nobele daad, maar soms ontsieren de slordigheden het geheel. Als de hoofdredacteur dan nog eens disproportioneel veel aandacht voor zichzelf opeist verliest de krant voor mij veel aan geloofwaardigheid. Het stoort mij enorm dat ik mij elke dag opnieuw moet ergeren aan de verhouding kwaliteit-zelfgenoegzaamheid. Iets meer bescheidenheid is geen overbodige luxe. Het liefst had ik de ietwat jennende titel “Jesus Vandermeersch Superstar” niet gebruikt, maar soms is de irritatie acuut.

7 juni: U heeft goed gekozen - CD&V wint de verkiezingen. ‘s Avonds ben ik aanwezig op de overwinningshappening in Brussel. Opnieuw een mooie avond, maar ook het besef dat de partij grote uitdagingen in het verschiet heeft.

8 juni: iPhone - Ik treed het iPhone-tijdperk binnen. Wat een ding… Je kan snel niet meer zonder. Hij haalt het van de Blackberry.

13 juni: Eilandje - Met een bijzonder mooie wandeling ontdekken we in het noorden van Antwerpen, met onder meer het Eilandje, enkele mooie buurten. Een tip voor wie eens wat anders dan de gebruikelijke highlights wil zien. Met dank aan de gids.

14 juni: Ferraris - Een gunstige wind doet de grote atlas van Ferraris in mijn richting bewegen. Een schitterend document dat 12 kilogram weegt.

16 juni: Vlieg - Obama slaat: in een interview stuurt hij een vlieg naar het pierenland. Meteen maakt men er een parodie op.

20 juni: Neda - In Teheran wordt tijdens protest tegen de uitslag van de Iraanse presidentsverkiezingen de 27-jarige Neda Agha-Soltan doodgeschoten. De beelden van haar dood gaan de wereld rond, waarbij nieuwe media als YouTube en Twitter een belangrijke rol spelen. De protesten blijven aanhouden. De westerse wereld hoopt dat hiermee het Islamitische regime ten val kan worden gebracht. De Amerikaanse media voeren het dagenlang als hoofdpunt op, maar Ahmadinejad en de zijnen blijven aan de macht. Wordt vervolgd.

22 juni: In memoriam: Karel Van Miert - Karel Van Miert, voormalig SP-voorzitter en vooral Europees commissaris overlijdt op 67-jarige leeftijd. De bijzonder gerespecteerde politicus is overigens de eerste persoon wiens dood ik via de iPhone verneem.

25 juni: Zwarte dag - Vandaag is een bijzonder zwarte dag voor de muziekwereld. Yasmine pleegt zelfmoord en Michael Jackson overlijdt in Los Angeles. Twee iconen die niet steeds een even gelukkig leven hebben gehad laten bij familie en fans een leegte na.

27 juni: Kernenergie – JONGCD&V organiseert haar Nationale Raad kernenergie in de kerncentrale van Doel. Een interessant debat met een bezoek aan een toch wel heel aparte instelling. Eén dag Homer Simpson spelen. Voor- en nadelen afwegen. Dit debat moet afstappen van stereotypen.

30 juni: 360 degrees - U2360° gaat van start in Camp Nou. Ik ben in Parijs en Amsterdam van de partij.

Juli

2 juli: UK South West - Ik maak een trip door het zuid-westen van het Verenigd Koninkrijk. Met stops in Salisbury, Glastonbury, Wells, Bath, Cardiff, Gloucester, Blenheim Palace en Oxford ontdekken we een minder bekende maar toch bijzonder interessante streek.

5 juli: Geweld - Bij geweld tussen de Chinese overheid en Oeigoerse moslims in Urumqi vallen 140 doden. Later krijgen enkele demonstranten de doodstraf. Net als enige tijd geleden in Lhasa lacht China niet met opstandelingen. Democratie en mensenrechten zijn nog steeds geen prioriteit in het zo te vriend te houden China. Het blijft voor de Tibetanen en de Oeigoeren preken in de woestijn.

9 juli: Akkoord - Peeters II is een feit: CD&V, sp.a en N-VA bereiken een regeerakkoord. Open VLD valt uit de boot.

10 juli: Parijs - Ik trek voor enkele dagen naar Parijs, met als hoogtepunten het concert van U2 in het Stade de France en het défilé tijdens de Quatorze Juillet.

11 juli: Let me in the sound I - U2360° in Parijs is inderdaad de moeite. Wow.

17 juli: Walter Cronkite - In memoriam: Walter Cronkite. De legendarische anchorman van CBS kondigde de dood van JFK aan en bracht ook Watergate onder de aandacht. Een monument.

18 juli: Michel - Ach, ik kan het niet laten.

19 juli: Amsterdam - Drie dagen Amsterdam. Mooi, leuk, maar niet mindblowing.

20 juli: Let me in the sound II - U2360° in Amsterdam is zowaar nog beter.

25 juli: Dat rare gevoel - Felipe Massa crasht zwaar tijdens de kwalificatieritten voor de GP F1 van Hongarije op de Hungaroring. Hij ligt enkele dagen in coma, om achteraf helemaal te herstellen. Klaar voor 2010. De autosportwereld houdt eventjes de adem in. Nare herinneringen komen weer boven.

25 juli: De geschiedenis in Lego - De Deense speelgoedfabrikant Lego heeft dezer dagen een opmerkelijke reclamecampagne lopen: historische gebeurtenissen of foto’s in legoblokjes. Origineel.

Augustus

1 augustus: Corneel - De dood van Jos Kennis wordt gemeld. De brave man speelde Corneel in de kinderserie “Jacobus en Corneel”. Ook een icoon voor zij die in de jaren tachtig kind waren.

9 augustus: Clotilde Reiss - De Franse academica Clotilde Reiss wordt in Iran verdacht van spionage. Vrijheid van meningsuiting en respect voor de mensenrechten is ook in het land van de revolutie geen prioriteit.

15 augustus: Gie zie mien zèèkapieting - Lucy Loes speelt haar laatste concert op de Paulusfeesten in Oostende en ik was er bij. De nachtegaal van de zee maakte er een schitterende avond van.

21 augustus: Back in Paris - Opnieuw enkele dagen in Parijs met als uitschieters het Trianon van Marie-Antoinette en het zoals steeds wondermooie Panthéon. Roeien op het Grand Canal was een minder groot succes.

23 augustus: Rubinho - Na vijf jaar wachten wint Rubens Barrichello in Valencia nog eens een GP Formule 1. Het was geleden van de GP van China in 2004 dat hij nog als eerste over de streep kwam. De Braziliaan had er wellicht niet meer op gehoopt, maar kijk, daar is hij opnieuw. Meer dan verdiend.

25 augustus: Edward Kennedy - Edward Kennedy overlijdt. De laatste grote telg uit de Kennedy-clan en broer van de vermoorde John en Bobby verliest zijn gevecht tegen kanker. Edward Moore Kennedy zat gedurende 47 jaar in de Senaat en werd er een autoriteit op het gebied van de strijd voor een betaalbare gezondheidszorg voor iedereen. Hij maakte meer dan een halve eeuw Amerikaanse politiek van dichtbij mee. In zijn memoires, True Compass, geeft Kennedy als bevoorrechte getuige inzicht in het leven in Washington.

Senator Kennedy was een van de weinige grote namen die Barack Obama van in den beginne heeft gesteund. Met zijn laatste krachten heeft hij de toekomstige president op de democratische conventie in Denver in de zomer van 2008 nog serieuze duw in de rug gegeven.

29 augustus: De leeuw moet klauwen - De N-VA doet dezer dagen moeilijk over het feit dat niet bij alle Belgische ambassades Vlaamse vlaggen uithangen. De partij plooit zich terug op beproefde recepten: Vlaamse kleingeestigheid propageren. Arm Vlaanderen. Hoe sympathiek Bart De Wever ook mag zijn, hoe goed hij als historicus ook is, ik hou niet van zijn partij en kan geen enkele reden vinden om er ooit op te stemmen. Daarom ben ik blij dat het kartel tussen CD&V en N-VA niet meer bestaat: ik heb niet de minste affiniteit met die partij en zijn mensen. Punt uit. Adieu.

30 augustus: Waarom? Daarom! - Waarom kan je fan zijn van een sport als Formule 1? Daarom.

September

5 september: Leukste tijd - Voor mij is het leukste tijd van het jaar aangebroken: een veertiendaagse toer door het zuid-westen van de Verenigde Staten. Twee weken lang verkennen we Nevada, Arizona, Utah en California. Once again om nooit meer te vergeten. De vlucht naar Las Vegas via Atlanta en San Francisco duurt alles samen meer dan vierentwintig uur, maar het loont de moeite. De hitte in Vegas is zelfs midden in de nacht overweldigend, maar we passen ons snel aan.

7 september: Grand Canyon - Het bezoek aan de Grand Canyon ontgoochelt niet: de eindeloze rotsformaties rond de Colorado zijn adembenemend.

9 september: Monument Valley - Je ziet het zowel in westerns als in de avonturen van Jommeke en zijn vriendjes: Monument Valley. Je kan er niet naast kijken.

10 september: De diversiteit van Utah - Utah is een verdomd fascinerende staat. In Moab rijden we door het schitterende Arches National Park, terwijl Goblin Valley midden in de woestijn rare rotsformaties te voorschijn tovert. De camping rond Fish Lake zou zich even goed in het koude British Columbia kunnen bevinden. Warm, heet en koud: je kan het in Utah allemaal op één dag tijd meemaken.

11 september: Vegas baby Vegas! - Las Vegas is zowel totaal degoutant als absoluut fantastisch. Op 11 september hangen de vlaggen halfstok terwijl tien meter verder het gegok en de decadentie hoogtij vieren. Absurdisme ten top. De dag nadien maken we nog uitgebreider kennis met Sin City. Voor sociologen en antropologen is dit een paradijs.

13 september: Barrichello bis - De immer sympathieke Rubens Barrichello wint na Valencia nog een tweede Grand Prix, dit keer in Monza. Forza Rubinho!

14 september: Los Angeles - We zien dat L.A. niet meteen de meest opwindende stad van de States is. Hollywood puilt uit van oppervlakkigheid. In de bergen rond Malibu beleven we een bijzonder scary moment…

15 september: Pismo Beach - Pismo Beach: het meest zalige moment van het jaar. Na een lange tocht door de woestijn en andere weinig frisse oorden doen we vandaag de kust van Californië aan. Santa Barbara is een waar genot en dat geldt a fortiori voor Pismo Beach. Het was een haast pittoresk tafereel: een laaghangende zon boven de Stille Oceaan die een breed strand nog eventjes verlicht. Het gekwaak van meeuwen, het vloeien van de golven en de zeebries in de rug: een mens kan vredig sterven. Zonder meer een topper.

16 september: JMB - José Manuel Barroso blijft de komende vijf jaar voorzitter van de Europese Commissie. Hopelijk kan de lachende Portugees Europa nog verder profiel geven.

17 september: San Francisco - San Francisco is één van die steden waar je gewoon geweest moet zijn. Machtig.

17 september: Schild - Obama bergt op: er komt geen raketschild in Oost-Europa. De Verenigde Staten gaan voor een meer flexibele oplossing.

27 september: Guantanamo - Obama stelt uit: wegens juridische akefietjes wordt de sluiting van Guantanamo naar een latere datum doorgeschoven.

Oktober

2 oktober: Yes - In Ierland stemt een ruime meerderheid voor het Verdrag van Lissabon. De ever closing union zet weer een stap vooruit.

2 oktober: Je vais à Rio - De Olympische Zomerspelen trekken in 2016 naar Rio de Janeiro. Hopelijk kan de stad ervan profiteren om haar imago op te poetsen, want zowel Brazilië als Rio zelf hebben schitterende troeven. Nu komen ze vooral in het nieuws bij rampen of extreme uitwassen van criminaliteit. Dat zal ook wel met het selectieve karakter van nieuwsgaring te maken hebben, niet? Wie ligt nu wakker van Latijns-Amerika…

4 oktober: Prettig weerzien - De Grand Prix F1 keert na twee jaar afwezigheid terug naar het prachtige Suzuka. Sebastian Vettel wint een saaie race.

9 oktober: Paris III - De Très Grande Bibliothèque, het Musée Rodin, Montparnasse en uiteraard La chaise au plafond…

20 oktober: In memoriam: Jef Nys - De vader van Jommeke – niet Teofiel – overlijdt. Jef Nys laat een schitterende erfenis achter, die gelukkig zal verder leven.

20 oktober: Copy & paste - Knippen en plakken met schaamrood op de wangen.

21 oktober: De Standaard app - De Standaard lanceert een iPhone app. Wat de New York Times en Le Monde gratis aanbieden moet voor een analoge applicatie van de kwaliteitskrant een bijdrage worden betaald. Het ding werkt niet efficiënt én is op de meest ambetante plaatsen voorzien van reclameboodschappen. Bij de minste verkeerde klik ben je vertrokken. Ongelooflijk gênant.

22 oktober – Zeven - Windows 7 wordt vrijgegeven. Windows? Wat?

25 oktober: U2360° live from Pasadena - Het was dan wel niet de beste show van de tour, maar het concert in Pasadena werd live uitgezonden op YouTube. Ondanks het enorme aantal connecties crashte de server niet. Chapeau.

27 oktober: Did you know? - Inderdaad.

28 oktober: Heinrich Boere - Toch nog een ander nazi-proces: Heinrich Boere, voormalige SS-er, staat in Aken terecht.

31 oktober: Jomme Dockx - Opnieuw afscheid van een monument: Manu Verreth overlijdt. Hij maakt deel uit van de canon van de BRT: Jomme Dockx in De Collega’s en zichzelf in de Pak de Poenshow.

November

2 november: Drie groten - De drie groten van de Val van de Muur waren nog eens samen: George H.W. Bush, Mikhail Gorbatsjov en Helmut Kohl traden – een laaste keer? – met elkaar in debat. Vooral Helmut Kohl leek er slecht aan toe te zijn.

3 november: Geratificeerd - De Tsjechische president Vaclav Klaus tekent het Verdrag van Lissabon. Iedereen heeft het nu geratificeerd. We kunnen verder.

6 november: Foute vrienden - Ik? Je meent het toch niet?

11 november: Andalusië - Ik vertrek voor vier dagen naar Andalusië. Sevilla, Cordoba en Granada vormen een essentieel deel van de Europese geschiedenis. Al-Andalus steelt onze harten.

15 november: Pierre Harmel - In memoriam: Pierre Harmel. De voormalige Belgische premier overlijdt op 98-jarige leeftijd, wat hem meteen de langst levende drager van dit ambt maakt.

19 november: Lajos Vajda - In het Koninklijk Museum voor Schone Kunsten in Antwerpen bezoek ik de tentoonstelling over de Hongaarse kunstenaar Lajos Vajda. Een ontdekking.

20 november: London - Weekendje London is altijd mooi meegenomen. Het was al weer veel te lang geleden.

25 november: He’s back - Yves Leterme volgt Herman Van Rompuy op als premier van België. Nog geen jaar nadat Leterme I ontslag moest nemen staat Leterme II in de steigers. Uit traditionele hoek kwam veel verzet voor de terugkeer van Yves Leterme, tot in het ridicule toe. Ach ja… Het kan verkeren.

26 november: Smakelijk - Obama ontvangt. Een Amerikaans echtpaar kan onuitgenodigd aanschuiven aan de dis in het Witte Huis en met Barack Obama en Joe Biden op de foto gaan. Een leuk verhaal om aan de kleinkinderen te vertellen.

December

1 december: Troops -Obama stuurt: dertigduizend extra troepen naar Afghanistan. Hij zal het nog zwaar krijgen.

5 december: Valencia - Ach, Ryanair moet maar niet met zo’n goedkope vluchten op de proppen komen… Dit keer Valencia. Het Ciudad de las Artes y las Ciencias verdient de kwalificatie mindblowing. Verslag volgt.

11 december: Deutschland - De laatste van dit jaar: Keulen-Frankfurt-Bonn. Ook hiervan volgt nog een uitgebreide samenvatting.

18 december: Arbeit macht frei - Het smeedwerk met de leuze “Arbeit macht frei”, dat boven de inkompoort van het vernietigingskamp van Auschwitz hangt, wordt gestolen door dieven. Niet veel later wordt het gelukkig teruggevonden. Dieven met slechte smaak.

23 december: Wie we daar hebben! - Michael Schumacher keert na drie jaar afwezigheid terug naar de Formule 1. Hij zal het opnemen tegen een uitzonderlijke generatie jonge piloten. Het is nooit mijn favoriet geweest, maar het wordt interessant om zien hoe de 41-jarige Duitser zich met het jonge volk kan meten…

24 december: Dr. Buytaert - Johan Buytaert, de sympathieke arts uit de reeks “Meneer doktoor” sterft. Enkele dagen voordien zagen we nog een uitgebreid portret van een boeiend man.

Ik kijk al uit naar mijn en uw lotgevallen van 2010…

Ik was er bij op Times Square in New York City op 4 november 2008 om 23h00 en heb toch een stukje geschiedenis gefilmd. Om nooit meer te vergeten…

Omdat men alles bleek te filmen lag het in de lijn van de verwachtingen dat dit verborgen camera was. Het contactadres op de brief was echter niet fake. CHH Postbus 65 in Tessenderlo is Christus van Huis tot Huis, een organisatie die haar ambities niet onder stoelen of banken steekt. Ze wil het Evangelie van Jezus Christus in elk huis van de Benelux brengen. De provincie Limburg was het eerste actieterrein; blijkbaar gaat nu ook Vlaams-Brabant voor de bijl. Om hun doel te bereiken hebben de militanten een groot arsenaal aan promomateriaal in huis. Er werden niet minder dan 900.000 exemplaren van Vaders Liefdesbrief gedrukt. Een special uitgave richt zich op kinderen en men heeft eveneens de DVD Jezus niet dood te krijgen in stock. Ik hoop dat ik niet als figurant in de volgende editie kom. Mocht men toch op zoek zijn naar ketters, gelieve andere acteurs te ronselen…

Het wordt echter een vreemde bedoening als we naar de site van de directeur surfen. Op doctorbruno.org worden we meteen geconfronteerd met een geestelijke in traditioneel zwart pak. Doctor Bruno – Bruno Van de Vliet – studeerde theologie aan een trits universiteiten en behaalde er een doctoraat in. Ondertussen ondernam hij, zo lezen we, “Evangelic Crusades” naar onder meer Ghana, Bangladesh, Kameroen, Nigeria, Congo én België. Hij is een vertegenwoordiger van de Baptisten in België en zetelt, naast zijn directiefunctie van CHH, ook als voorzitter van Leprazending vzw. Bovendien is hij visiting professor/part time staff in he Trinity College of Nigeria. Allemaal goed en wel, maar als we de website van het Nigeriaanse instituut bekijken wordt het toch wel een beetje griezelig. Ze zijn klaar en duidelijk wat hun doctrine betreft: “The Bible alone, and the Bible in its entirety, is the Word of God written and therefore inerrant in the autographs and authoritative and binding on all aspects of human life. The College does not recognize or accept the canonicity of the apocrypha.” Het zijn wellicht allemaal kleinschalige projecten van goedmenende mensen die een bepaalde fundamentele leer aanhangen, maar zo’n zaken boezemen mij meer argwaan dan enthousiasme in. Ondanks de liefdesbrief.

CHH maakt deel uit van EHC, Every Home for Christ: serving the Church to reach every home on earth with the gospel. De boodschap is duidelijk. Deze internationale organisatie wil de boodschap van God propageren zoals dat in de vroege dagen van het Christendom is gebeurd. Ze heeft, aldus haar website, 1200 mensen in dienst en doet beroep op 14000 vrijwilligersorganisaties overal ter wereld. Met resultaat: sinds haar oprichting net na de tweede wereldoorlog werden al meer dan zestig miljoen kaartjes teruggestuurd door mensen die meer wilden weten over het Woord van God. Een succes? Bij mij alvast niet, maar goed, ieder diertje zijn pleziertje. Zit er iets achter dit ganse gedoe? Ik weet het niet, maar heb steeds gezonde reserves bij dit soort van initiatieven…