U2′s laatste album, No line on the horizon, is geen commercieel succes gebleken. NLOTH kreeg over het algemeen goede reviews, maar de plaat was weinig toegankelijk voor het grote publiek. De lead single, Get on your boots, bleef niet hangen zoals Vertigo dat deed. Het ding experimenteel noemen is dan weer een brug te ver, maar als marketinginstrument was het geen al te beste keuze. Een resem tegenvallende verkoopcijfers was al geleden van het ondergewaardeerde POP uit 1997, maar voor de fans was dat niet meteen een drama. Zij waren vooral benieuwd wat de band live ging doen. Na elke release komt normaliter een tour. Het was afwachten wat ze nu weer uit hun mouw zouden schudden. In het verleden werd de grens meermaals verlegd: nu eens met Trabantjes in de nok van de stage, dan weer met een reuzecitroen naast een nog reuzer scherm. Wat komt er na de overdaad?

De groep had al uitvoerig geëxperimenteerd met allerlei configuraties. Tijdens ZooTV werden voor het eerst beeldschermen in een concert gebruikt. Begin jaren negentig, in volle nasleep van de val van de muur en de oorlog in Joegoslavië, werd de draak gestoken met het fenomeen televisie en daar waren de schermen een essentieel deel van. Het was iets nieuws; U2 werd aanzien als een groep die muziek aan techniek koppelde. Popmart, enkele jaren later, perfectioneerde die schermen. LED-technologie moest de traditionele beeldbuizen vervangen, met dank aan de voornamelijk Belgische input. Het vijftig meter brede en vijftien meter hoge ding hielp de hype lanceren. Overal waar het circus stopte, met de show in het nauwelijks bevrijde Sarajevo als climax, kon men voor elk optreden op massale media-aandacht rekenen. Het was een wisselwerking: U2 boorde een nieuw publiek aan en de krant had een dankbaar item om over te schrijven, om vervolgens het concert af te breken wegens té veel entertainment. Niemand is immuun voor de wetten van de media, al moest de buitenstaander bij Popmart een hoge pijngrens hebben om de extravaganza te appreciëren.

Elevation (2001) en Vertigo (2005-2006) getuigden van minder inspiratie. De ene tournee was indoor, de andere gedeeltelijk in stadions met een scherm dat nog groter was dan dat van Popmart, maar veel te weinig werd gebruikt. De trend die sinds begin jaren negentig was opgebouwd stagneerde. De aandacht ging opnieuw naar de muziek en dat is voor een band uiteraard nog steeds de core business, maar bij U2 verwacht vriend en vijand ook een technologische superhit. Was alles intussen al niet uitgeprobeerd? De Stones hadden niet stilgezeten en tourden met een grotere constructie rond; ook Madonna had videoschermen ontdekt en zette ze in om haar danspasjes te begeleiden. De Confessions Tour was best de moeite waard. Depeche Mode probeerde de trein niet te missen en Muse maakte indruk. De Ieren zouden diep in hun brein én hun portemonnee moeten tasten.

Gelukkig is er nog de luchthaven van Los Angeles. Als deus ex machina gaf LAX dat laatste zetje dat nodig was om aan te tonen dat er nog iets bestaat dat straffer is dan wat ooit de wereld heeft rondgetourd. De zogenaamde Theme Building op de luchthaven van L.A. is een restaurant dat dateert van het eind van de jaren vijftig en moest lijken op een ruimteschip dat op aarde neerdaalt. Bono en Edge passeerden hier tientallen keren en kregen – gelukkig voor hen – plots dat ene aha-moment: this is it. Plant dit ding midden in een stadion neer, plaats er een podium onder en vervang het restaurant door een cirkelvormig scherm. Zo kan het publiek rondomrond plaatsnemen en wordt de capaciteit van het stadion met 30% verhoogd. Met een ruimteschip de wereld rondtrekken: aan het moeilijk toegankelijke No line on the horizon kon een verhaal worden gekoppeld dat de plaat live vleugels kon geven. Nét dat beetje er over zonder helemaal ridicuul te worden. U2360° was geboren.

The Claw, zoals de constructie in de volksmond is gaan heten, werd door Stageco in een ijl tempo in Werchter geproduceerd; Barco moest er voor zorgen dat ze in een mum van tijd een ellipsvormig scherm konden ontwerpen. De Ieren zijn lastige klanten, maar eind juni 2009 kon hun ruimteschip in Camp Nou landen om de aftrap te geven van de U2360° Tour. De hype – niet toevallig de vroegere naam van U2 – was enorm en het circus was gelanceerd. Het ruimteschip-concept werd verder uitgewerkt door enkele live-verbindingen met het ISS, waar niemand minder dan Frank De Winne in eerste instantie (vooraf opgenomen) antwoorden gaf vanuit de ruimte. Later is hij zelf de laatste strofe van In a little while gaan voordragen, want het bleek duidelijk dat zingen niet zijn sterkste zijde was. Een link-up met het ISS is bovendien zo duur dat zelfs deze goed geoliede machine op de centen moet beginnen te letten, want dit project vreet poen. Ik zag de show vorige zomer in Parijs en Amsterdam. De setlist stond nog niet helemaal op punt; hoewel het 360°-concept goed werd gevaloriseerd, bevatte het nog wat kinderziektes. Tijdens de doortocht in 2010 leken die problemen van de baan. De akoestiek was, zélfs in het Koning Boudewijnstadion, zeer behoorlijk en enkele hele mooie nummers waren geprogrammeerd. I will follow, Until the end of the world en Elevation zetten het stadion in vuur en vlam, terwijl Hold me, thrill me, kiss me, kill me na meer dan tien jaar een welkome rentrée maakte. Naar verluidt was de Brusselse uitvoering van Bad één van de beste uit de geschiedenis van de band. De groep werd met een heel lang uitgesponnen versie van dit nummer tijdens Live Aid in 1985 wereldberoemd. Met andere woorden: tijdens nummer drie (Parijs) en nummer vier (Brussel) stond de show helemaal op punt. Het ganse stadion heeft er van genoten, want, hoezeer sommige fans de extase nabij zijn, uiteindelijk is het belangrijk dat iedereen een leuke avond beleeft. Niet meer, niet minder. Mick Jagger had gelijk.

U2360° is niet enkel interessant voor de muziek en de show, maar evenzeer voor de manier waarop men het internet inzet om de tournee zo goed mogelijk te coveren, én naar een nog ruimer publiek te verspreiden. Daarvoor moet de groep zelfs geen enkele inspanning leveren. De social media doen het werk. Bij Setlist parties kan je de show integraal volgen op basis van tekstberichten. Tijdens de Vertigo Tour gebeurde dat nog door aanwezigen die naar fans smsjes stuurden met het nummer dat op dat moment werd gespeeld, terwijl die laatsten het vervolgens op internetfora postten. De threads eindigden per show in honderden posts. Tegenwoordig doen smartphones het werk. Via Twitter worden de nummers gepost en wordt commentaar gegeven bij elke move die de band maakt. De minste verspreking van de zanger in kwestie wordt genadeloos bediscussieerd door microbloggers. Akelig. Maar het gaat nog verder. Via 1000 Mikes wordt de show live on air gebracht door iemand die twee uur lang naar een speciaal telefoonnummer belt. Aan lokaal tarief, wel te verstaan. Uiteraard vinden ook foto’s onmiddellijk hun weg naar het internet. TwitCasting, ten slotte, maakt het werk af: via het fototoestel van uw iPhone en uw Twitteraccount kunt u live beelden streamen. Oh ja, de finale bootlegs zijn op deze site te downloaden. Zo kan u het concert waar u bij was blijven beluisteren. Beelden zijn uiteraard uitvoerig op YouTube te bekijken. Facebook speelt in dit gebeuren een marginale rol. Dat mag ook wel eens.

De tournee van de driehonderdzestig graden is dus een totaalgebeuren waar muziek en techniek de grenzen nog maar eens verleggen. Is het daarom enigszins overdreven om vier keer acte de présence te geven? Gulzigheid is mij allerminst vreemd. Et alors? Zolang je maar met beide voeten op de grond blijft staan. Het was een leuke eigen mini-tournee…

Niet veel later passeerden we aan haar standbeeld nabij de vistrap. Nog voor haar dood is ze al in brons vereeuwigd. Wie doet Lucy na?

Meer foto’s van Lucy Loes op de Paulusfeesten

Toch was het niet allemaal peis en vree in de ArenA. De akoestiek was niet slecht, maar kon niet toppen aan de sublieme geluidskwaliteit van het Stade de France, hoewel die maar enkele jaren jonger is. Misschien zat het dak er voor iets tussen? Deze extra faciliteit zorgde ervoor dat de top van the Claw ietwat naar onderen moest worden gepositioneerd, want anders raakte het ding niet binnen. Mocht u er aan twijfelen: the stage is huge. Ik heb het tot tweemaal toe met eigen ogen gezien. Never seen anything like that…

Het voorprogramma oversteeg de middelmaat niet. Ik had Snow Patrol vier jaar geleden al zien openen voor U2 en nu maakten ze evenveel indruk. Geen, met name. De band speelde toch wel enkele klassen lager dan de Kaiser Chiefs, die het Stade de France anderhalve week eerder in vuur en vlam zetten. Snow Patrol probeerde het wel, maar het kwam er niet uit. Misschien zijn dit soort stadions niet de meest geschikte plaats om hun muziek ten volle tot haar recht te laten komen. Het ging de U2-fans die avond een worst wezen. Zij waren ergens anders voor gekomen.

Op de tonen van Bowie’s Space Oddity werd ook hier U2360° op gang geschoten. Larry Mullen jr. stapte als eerste – letterlijk – de arena binnen en bereidde met zijn drumintro de intrede van God de vader himself voor. Zo was het bij sommigen echt wel: meer nog dan in Parijs viel een deel van het stadion in zwijm toen Bono verscheen. Jawel. Breathe zal nooit de beste opener worden, want daarvoor waren Zoo Station, Mofo en Elevation indertijd te sterk. De song bleef echter rechtop staan.

In de negen dagen tussen de show in het Stade de France en deze in de Amsterdam ArenA hadden ze de setlist nog een tweede keer in Parijs en één keer in Nice en in Berlijn opgevoerd. Het voldeed duidelijk aan hun wensen. Ook No line on the horizon, Get on your boots en Magnificent waren duidelijk op elkaar afgestemd. Het blijft geen sinecure om met vier nieuwe nummers, waarvan er drie niet voor de hand liggen, een show te openen. Magnificent is een typisch U2-anthem en dan ook vlot te brengen; de anderen zijn stukken complexer. Hoe meer je er naar luistert, hoe beter je hoort dat de nieuwe plaat, No line on the horizon, toch niet slecht in elkaar zit.

“Some funky stuff, Edge”, vroeg Bono en de band zette de intro van Mysterious Ways in. Het was een crowd pleaser. De Nederlanders zongen van de eerste tot de laatste noot mee, al zal het nummer wellicht nooit meer zo zuiver klinken als tijdens ZooTV. Jammer. De overgang naar Beautiful Day was er na een lang uitgesponnen “We love Amsterdam” ietsje over, zodat we blij waren dat het met I still haven’t found what I’m looking for rustiger werd. Nooit gedacht dat ik dit nummer goed zou vinden.

Bono had de Nederlanders ondertussen gecharmeerd door hen te vertellen dat Maxima en Willem-Alexander in het publiek zaten. Ook tante Eileen – “eighty years old” – had de overtocht gemaakt en moest haar mature trommelvliezen aan veel te veel decibels blootstellen. Zélfs de Belgen werden niet vergeten. Toen de frontman na een geslaagd Angel of Harlem en In a little while ook hier contact met het ISS wou maken had Bono het over “Frank Dewinne, your next door neighbour…”. Uit het vele gejuich konden we afleiden dat nogal wat Belgen de tocht naar Amsterdam hadden gemaakt.

Het verdere verloop van de show verliep identiek aan die van Parijs. Behalve Mysterious Ways en Angel of Harlem hoorden we niets nieuws, maar, lieve mensen, wat een spektakel… Dat is precies wat de non-believers van deze band als argument gebruiken om het geheel af te doen als een megalomaan circus. Een circus is het zeker en vast, maar ik heb steeds bewondering gehad voor de manier waarop U2 goede muziek met een (politieke) boodschap combineert. U2360°, maar ook de War-, Unforgettable Fire-, Joshua Tree-, Lovetown-, Zoo TV-, Popmart-, Elevation- en Vertigo-tours waren of zijn geen simpel love&peace-gedoe, maar wel een poging om maximaal gebruik te maken van je audience om een boodschap te brengen. Toegegeven, het is soms wat onhandig, langdradig en belerend gebracht, maar de rechtstreekse satellietverbinding met een belegerd flatgebouw in Sarajevo tijdens ZooTV was toch een mijlpaal in de manier waarop dit soort muziek een (verscheurende?) boodschap kan en moet brengen. Dat vind ik inspirerend.

Op 11 juli zagen we hun eerste show in Parijs en het vijfde van de tour. Ze hadden al twee nachten Camp Nou en twee in San Siro achter de kiezen. Zijn de kinderziektes er al uit of zal er in het Stade de France over voetangels worden gevallen? We waren benieuwd.

Over het voorprogramma alvast niets dan lof. De Kaiser Chiefs zijn al één van mijn favoriete groepen en ze hebben, net als U2, een sterke live-reputatie. De band van Ricky Wilson tovert de ene hit na de andere uit haar hoed. Ruby, I predict a riot, Oh my God, Never miss a beat en al die anderen zijn ondertussen zo in het collectieve muziekgeheugen ingeburgerd dat je je afvraagt of ze wel nog in het voorprogramma van een band passen. 40 euro voor twee supergroepen in een gigantisch stadion met een schitterende akoestiek is zoals een nieuwe iPhone die je voor honderd euro in een Belgische zaak op de kop kan tikken. Zelfs onze plaatsen, relatief hoog aan de achterkant van de klauw, waren stukken beter dan het petiterige zitje in het Koning Boudewijnstadion tijdens de Vertigo Tour, waar de akoestiek soms zelfs slechter was dan in Vorst Nationaal, waar het kaartje 75 euro kostte en waar het voorprogramma (The Killers en Snow Patrol) weinig indruk maakten. U ziet het: dit keer krijg je wel degelijk waar voor je geld. De Kaiser Chiefs hadden het ganse U2-publiek op hun hand. Zo zie je maar dat een charismatische frontman, goede muziek en begeesterende teksten dé formule tot echt succes zijn. Ze mogen wat mij betreft uitgroeien tot de volgende U2. Goed begonnen is half gewonnen.

Op de tonen van Bowie’s Space Oddity komt U2 op de scène en bijt met Breathe de spits af. Het is een enigszins gewaagde opener, want het is niet het meest toegankelijke nummer van de nieuwe plaat. U2 goes Bob Dylan. De Ieren hebben blijkbaar vooral naar producer Brian Eno geluisterd. De Canadees vindt dit immers het beste nummer dat de band ooit maakte. Met No line on the horizon, de titeltrack van de nieuwe plaat, vertraagt het ritme een eerste keer. Ik had liever de alternatieve up-tempo versie No line on the horizon 2 – een B-side van lead single Get on your boots – gehoord, maar zover kwam het niet. NLOTH 2 is het logische vervolg op de sequentie Elevation-Vertigo en kon het stadion meteen in vuur en vlam zetten. Niet dus, maar dat gebeurt wel met Get on your boots en Magnificent. Dat eerste nummer heeft de hoogste drumfrequentie die U2 ooit haalde en bereikt met een fantastische Let me in the sound een onwaarschijnlijke climax. Magnificent is misschien wel het beste nieuwe nummer en ook de meest typische U2-song. Het Stade de France gaat uit de bol. Starten met vier nieuwe songs: het was al van Zoo TV geleden.

Na het immer populaire Beautiful Day doet I still haven’t found what I’m looking for alles weer wat tot rust komen, evenals een akoestische versie van Desire uit Rattle & Hum. Met wat danspasjes van Billie Jean als eerbetoon aan de King of Pop begint Bono met een eerste preek en gaat – in uitgesteld relais – een conversatie aan met Frank Dewinne en zijn vrienden uit het ISS. Allemaal wel leuk, maar het doet niet echt ter zake. Een link-up met Teheran, net zoals ze dat tijdens Zoo TV met Sarajevo deden, was stukken interessanter geweest, maar misschien iets te delicaat. Weg met het ISS dus, maar goed: je wordt door astronauten in een ruimtestation aangesproken en dan nog is het niet goed. In a little while – how to turn a song about a hangover into a gospel song – koelt het wat af.

Met Unknown Caller in karaoke-vorm gaat het opnieuw de goede kant uit. Dit nummer doet het, in tegenstelling tot de verwachtingen, niet slecht in een live-setting. De fans komen pas echt weer op dreef met The unforgettable fire. Het nummer, vanop de gelijknamige plaat uit 1984, lag bijna twintig jaar onder het stof zodat het voor veel fans een blij weerzien was. Het zette de toon voor een rush die tot op het einde van de show zou duren. City of Blinding Lights en Vertigo zijn ondertussen al klassiekers, die ook de mogelijkheden van Bono’s ruimteschip showen: de videowall wordt een goede vijftiental meter uitgerokken en dat zorgt voor spectaculaire beelden. De fans genieten ervan.

“It’s time to pull your dance shoes on”, zei de frontman en begon met een dance-versie van I’ll go crazy if I don’t go crazy tonight. Ook Edge, Adam en Larry begonnen rond te wandelen en benutten op die manier het 360°-concept maximaal. Het was allemaal goed doordacht: bijzonder functioneel om iedereen maximaal in te zetten. Niet elke fan was even overtuigd door de wandelende percussie van Larry Mullen Jr., maar het was wat mij betreft super. Dit is wat Discothèque tien jaar geleden had moeten zijn.

Met Sunday Bloody Sunday, Pride (in the name of love), MLK en Walk on schoten ze opnieuw in hogere versnelling die je doet afvragen waar Bono zijn stemvolume blijft halen. De sequentie culmineerde met hun allerbeste live-nummer, Where the streets have no name. De fans wisten dat het zou komen en bij het rode scherm, dat zoals steeds de intro van het nummer aankondigt, stond iedereen recht. Saint-Denis ontplofte.

Ondertussen had Bono tijdens Walk on enkele speeches gegeven en Aung Sang Su Kyi nog maar eens in de kijker geplaatst. We zijn het ondertussen al wat gewoon. Ook bij Desmond Tutu’s video hadden we een dit-is-iets-te-veel-van-een-the-usual-stuff-gevoel. Misschien volgende keer op een andere manier messias spelen? One, de afsluiter van het eerste deel, ging op dat elan verder. Net zoals tijdens de vorige tours moest ook nu iedereen de gsm’s oplichten, wat een schitterend melkweg-effect gaf. Toegegeven, een goedkope truuk, maar het is wel indrukwekkend.

De encore begon met Ultraviolet, een echte crowd pleaser, want sinds Zoo TV niet meer vertoond. Dat was overigens een van de weinige nummers van Achtung Baby, toch wel hun magnum opus. With or without you en het lang uitgesponnen Moment of Surrender sloten de show waardig af.

U2360° is wel degelijk vernieuwend. Het werkt en geeft een nieuwe dimensie aan het begrip rock show. Inderdaad: Bono’s gepreek begint wat afgezaagd te worden, maar de mens is nu eenmaal zo. De rest van de show compenseerde dit voldoende. De vertolking van nieuwe en oude songs was schitterend, muziek en geluidskwaliteit waren beter dan ooit. Kortom, U2 is nog steeds relevant en dat is toch wat ze wilden aantonen. Maybe I’m biased, maar kom kijken en u zal hetzelfde zeggen.

De band heeft groot gelijk om België dit keer links te laten liggen. Wij hebben gewoon geen geschikte locatie om U2 in 360 graden te ontvangen. Ons land heeft dringend nood aan een écht stadion dat dergelijke evenementen aankan. Dit is niet goedkoop, maar we maken ons belachelijk door deze acts – ook Bruce Springsteen – geen aangepast infrastructuur te geven. Jammer, maar helaas. Op naar de Amsterdam ArenA, voor mijn tweede en laatste U2360. Volgend jaar opnieuw?

De boys uit Manchester begonnen met een aanvaardbare opener, Fuckin’ in the bushes, waar Liam’s stem niet voor moest worden geactiveerd. De voormalige onverlaat begon degelijk aan zijn gemekker. Layla was puik, al bewoog hij nauwelijks zijn ledematen. Gallagher’s enthousiasme beperkte zich tot de typisch gekromde rug en de kussen aan de microfoon. Bij momenten werd het wat wansmakelijk toen we op de grote schermen telkens de slierten speeksel zagen verschijnen op het moment dat hij zich van de micro verwijderde. Dit zijn natuurlijk bijkomstigheden, maar mijn slecht karakter kan het niet laten om hierover een boompje op te zetten. Arendsogen zijn net niet erkend als handicap, dus moet ik ermee leren leven.

Oasis heeft het voorbije decennium bewezen dat de groep wel degelijk muziek kan maken. De ene hit na de andere wordt op ons losgelaten, maar, boy, wat een enthousiasme! Noël komt al even kromgebogen als zijn broer nauwelijks van achter zijn gitaar. Hij kijkt alsof hij verplicht wordt een bord levertraan op te smullen. In afwachting zingt hij zelf sommige nummers en trekt op die manier alle aandacht naar zich toe. Zijn wispelturige broer is dan immers van het toneel verdwenen en op dat moment moeten fans toch ergens aandacht voor hebben. Van dynamiek, van een stroomstoot of enig ander bewegend gedoe is geen spoor.

Aan de andere kant doet Oasis niets om de show kunstmatig op te krikken en dat is in se niet negatief, maar we verwachten van zo’n groep toch enige ambiance. Toen ze van plan waren om Wonderwall in te zetten kondigde Liam flauwtjes “This is Wonderwall” aan. Tien seconden later begint het deuntje. Stel je voor: het is net alsof Mick Jagger tegen zijn publiek zegt “Next one is Satisfaction”, zijn mond spoelt met wat proper water, rustig zijn neus snuit en aan Keith de opdracht geeft aan zijn riff te beginnen. Weg shockeffect en weg sfeer. This could have been so much better…

Pas tijdens het laatste nummer sprong ook het zittende deel der zaal op. Jammer voor Oasis was dit het fantastische I am the Walrus van The Beatles. Goo goo gajoob ga goo goo gajoob! Oasis is niet meer wat het was. Zelfs een “Fucking Hello Belgium” kon er niet af, noch een scheldpartij tussen L&N. Deftig gedrag is op zich eerder een daad van barmhartigheid, maar niet bij Oasis. Hun onderling gemor maakte hen wie ze waren en het hoorde erbij. Change, yes they can!

De organisatoren waren duidelijk: tijdens uw bezoek aan het concert van Bruce Springsteen hebt u slechts plaatsen met beperkte zichtbaarheid ter beschikking. We vreesden het ergste, maar dat was nergens voor nodig: ik heb nog nooit een concert vanop een betere plaats kunnen bekijken. Op de eerste rij bovenaan, schuin tegenover het podium, mét zicht op front- en backstage. Wat moet je nog meer hebben?

Het concert zelf viel goed mee. Ik kende niet zoveel songs, maar de sfeer zat er alleszins in en Springsteen ging tot het uiterste. Zelfs een kippevelmoment beleefd, met name toen Springsteen “The Rising” aanhief. Schitterend nummer, als een persoonlijke verwerking van 9/11.

Springsteen’s band, de E Street Band, is al even legendarisch als de zanger. Blijkt dat één van de gitaristen die we zagen niemand minder dan Steven Van Zandt is, ook wel “Little Steven” genoemd. De man was midden jaren tachtig verantwoordelijk voor de toernee van “Artists against Apartheid”, waarmee hij, samen met Lou Reed, U2 en nog enkelen het regime in Zuid-Afrika onder druk wou zetten. Wel, toeval of niet is dat de man die in U2′s film Rattle and Hum tijdens ‘Silver and Gold’ wordt bedankt…

De setlist van het concert van Bruce Springsteen kunt u hier bekijken.

Dit keer heb ik me in het Vlaams-Brabantse dorpje niet aan zogenaamd foute muziek à la Clouseau en de Simple Minds bezondigd, maar heb het echte werk mogen aanhoren. Nu dus het festival, hoewel het niet echt mijn ding is. Ik ga graag naar een concert, maar hou niet van die lange leemtes tussen de optredens.

Het begon al niet te fameus. Eels, waarvan ik niet zoveel songs kende, speelde mijns inziens een bijzonder zwakke set, zodat we nog voor het einde al afdropen om een dure braadworst te verorberen. De groepsleden zagen er uit als een kruising tussen ZZ Top, Vader Abraham en Osama Bin Laden, maar ‘t was mijn ding niet. Nadien volgde Starsailor, waar ik ook zo goed als niets van kende, maar ze waren toch al stukken beter. Pas toen ex-Led Zeppeliner Robert Plant de onvergetelijke riff van Whole lotta love inzette, begon het te kriebelen. Machtig. Niet voor lang echter, opvolger Ben Harper was booooring. Next…

Hooverphonic was één van de hoofdacts van de dag, maar ook zij ontgoochelden. Een karakterloos optreden. Het leek een routineklus te zijn, die even goed in het cultureel centrum van Leopoldsburg kon hebben plaatsgevonden. Twee jaar geleden zag ik ze al op Marktrock, maar ook dan waren ze futloos. Hoe goed ze ook zijn op CD, des te slechter live. Werk aan de winkel dus!

Het was echter niet allemaal kommer en kwel. Integendeel, want de act waarvoor ik eigenlijk gekomen was zette een machtig concert neer. Jawel, de oudjes van Depeche Mode kunnen het nog steeds, en hoe! Hun nieuwe CD, die voor één keer niet compleet werd neergesabeld, kwam uitgebreid aan bod in de setlist. De band begon het optreden met het luide A pain that I’m used to en de sfeer was onmiddellijk gezet. Ik had het geluk om op zo’n 15 meter van het hoofdpodium te staan, tussen de die-hard fans, met 79750 man in de rug, en kon de show van bijzonder dichtbij meemaken. Het was een waar genoegen. Naast het nieuwe werk passeerden de grote hits de revue. Te veel om op te noemen: Walking in my shoes, In your room, Personal Jesus, Enjoy the silence, I feel you, … om te eindigen met het fantastische Never let me down again. Hoe excentriek ze er ook mogen uitzien (de immer alternatieve Martin Gore indachtig), hoeveel ruzie ze in het verleden ook maakten, hoe dood ze ook bijna geweest zijn (confer zanger Dave Gahan’s overdosis heroïne), ze slaagden er in om in Werchter een prachtig concert neer te zetten. De gevarieerde en met visuals voorziene show reken ik tot de beste concerten die ik ooit zag. Zo zie je maar: als je je echt op dingen toelegt kan je heel wat bereiken. Deze show was goed doordacht en dat levert een resultaat op. Ik ga er volgende keer vast weer bij zijn…