Ave-et-Auffe

Je moet van het momentum profiteren. Ondanks een uur lang oponthoud in het schitterende Naamse Ave-et-Auffe zit de drive er in en rijden we op woensdagavond – om 17u30 lokale tijd verlieten we Leuven – dan ook tot een stuk in de nacht door. Half werk is geen werk, dus besluiten we om pas halt te houden als we de zilte zeelucht opsnuiven. Zo gezegd, zo gedaan: donderdagochtend om 4u30 stonden we in Marseille een frisse neus te halen. Het uur slaap in de wagen nadien was nét iets te weinig om de dag zonder geeuwbuien door te komen. Om zes uur stonden we al weer op het strand van de Zuid-Franse metropool van de opkomende zon te genieten. Leuven lag wel degelijk ver achter ons.

Aix-en-Provence

We hadden Marseille eind 2008 al bezocht. Vandaag verleggen we onze aandacht naar het achterland. Het mooie Aix-en-Provence wachtte ons met een Frans ontbijt op, want dat hadden we na onze helletocht toch wel verdiend. Aix is, naast haar historisch centrum, ook een belangrijke studentenstad. Hier slijten zo’n dertigduizend studenten hun dagen. Als je dit decor vergelijkt met dat van de hoofdstad van Vlaams-Brabant begin je toch wat te watertanden. Bovendien heeft de universiteit van Aix een lange traditie en is ze zelfs nog zestien jaar ouder dan onze Alma Mater. Was ik niet beter hier komen studeren?

Dit is de Provence. Wij zijn onder de indruk van de Cours Mirabeau, de centrale avenue die getooid is in rijen platanen, maar ook die ligt er vandaag duidelijk rustig bij. Het is dan ook nog vroeg. De marktjes worden opgesteld, want vandaag is het Hemelvaartdag en dan komt er steeds wat meer volk op de stad af. Je kan er zowat alles krijgen: van Herbes de Provence over artisanale honing tot de typische cervelaatworst van de streek. Onderweg ziet een ijverige Française dat we wat de weg in het kluwen van straatjes aan het zoeken zijn en ze wijst ons meteen de juiste richting. Het Belfort, monsieur, dat moet u gezien hebben, evenals de Cathédrale Saint Sauveur. We branden een kaars voor de devote vrouw; haar Hemelvaartdag kan niet meer stuk.

Arles

De Provence lijkt klein maar langs de Routes Nationales duurt alles toch nog wel een tijdje. Om van Aix-en-Provence naar Arles te gaan moet je een eindje langs de Camargue rijden om je vervolgens in de Romeinse stad vast te rijden. Inderdaad: wagens zijn in het historische centrum toegelaten, maar dat is dan op eigen risico. De straatjes zijn zo nauw dat je toch over wat stuurmanskunst dient te beschikken als je vandaag niet naar de carrossier wenst te gaan. Ouch… We hadden toch beter tweemaal nagedacht vooraleer de stad in te rijden. Dit is gekkenwerk.

Het amphitheater en de arena zijn de duidelijkste getuigen van de Romeinse aanwezigheid. De dingen doen nog steeds dienst, want binnen anderhalve week worden stierengevechten in de arena georganiseerd. Voor de rest maakt Arles – waar ook Vincent Van Gogh omnipresent is – een slordige, ja zelfs vuile indruk. De wegen zijn slecht onderhouden en ook heel wat huizen kunnen wat opkalefatering ten zeerste gebruiken. Het contrast met Aix-en-Provence is opvallend. Een groot gezin onderhouden kost veel geld, want Arles is met zijn meer dan 750 vierkante kilometer in oppervlakte de grootste gemeente van Frankrijk, maar daar zit de uitgestrekte Camargue voor een deel tussen.

Verplichte kost

In deze streek behoort zowat alles tot de Europese cultuurhistorische canon. Je begaat dus een pekelzonde als je voorbijrijdt aan de Pont du Gard zonder eventjes te stoppen. Om Nîmes van water te voorzien voelden de Romeinen zich in de eerste eeuw na Christus genoodzaakt om een aquaduct te bouwen, waarbij de vloeistof uit een bron nabij Uzès tot in de stad werd getransporteerd. Hiervoor moest, over een afstand van 50 kilometer, nauwelijks een hoogteverschil van 11 meter worden overwonnen. Dit resulteerde in een verval van 23 centimeter per kilometer, maar toch vloeide het water mooi van boven naar beneden. Jammer genoeg is het grootste deel van het aquaduct verloren gegaan; over de andere overblijfselen kunt u hier meer lezen.

Op weg naar Nîmes konden we niets anders dan eventjes een kijkje te nemen bij het autocircuit van Lédenon. Heel wat Franse helden, zoals Alain Prost en Jean Alesi, hebben hier hun eerste stapjes op de piste gezet. Die ligt dan wel helemaal op de top van een berg. Er kwamen nogal wat paarden aan te pas om ons bovenaan te krijgen en daar wachtte, zoals wel meer gebeurt, een gesloten deur. Afgehuurd. Je komt er niet in.

Nîmes

Het contrast tussen Arles en Nîmes kan niet groter zijn. Na een slordig provinciestadje komen we in een volwassen centrumstad terecht. Nîmes moet u voornamelijk kennen van het Maison Carré, één van de best bewaarde Romeinse tempels. Net als in Arles heeft ook hier een gigantische arena de tand des tijds doorstaan. En wat voor één. In deze arena, geïnspireerd op het Colosseum, konden niet minder dan 24.000 mensen plaatsnemen. Ook nu nog wordt het voor stierengevechten en concerten gebruikt. Schitterend hoe erfgoed een blijvende bestemming krijgt.

Van meer recente datum is het Carré d’Art, recht tegenover het Maison Carré, dat als museum voor hedendaagse kunst heel wat actueel waardevol werk huisvest. Het contrast met de oude tempel kan niet groter zijn, maar men is er in Nîmes in geslaagd om een mooi evenwicht tussen antiek en modern te vinden. Het hoeft geen betoog dat de koffie op het dak van het Carré d’Art een echte opkikker was, want de vermoeidheid begon ondertussen te wegen. Bovendien was het een ideaal moment om met de MacBook eventjes de wereld te verkennen, want zoals op zoveel plaatsen in Frankrijk was hier gratis Wifi beschikbaar. Skypen van recht tegenover het Maison Carré in Nîmes: het blijft een koud kunstje.

De mergpijpen van Montpellier

De laatste halte van de dag was in zicht. In Montpellier gingen we onze tenten opslaan. Het was allemaal wat verwarrend aan het worden. Sonja, onze GPS, had het duidelijk niet op het moderne deel van de Zuid-Franse stad en deed dan ook niets liever dan ons toertjes te laten rijden. Toegegeven: men slaagt er in Montpellier in om het verkeer snel uit de stad te leiden, maar wee uw gebeente als u nog eens moet terugkeren of een foute weg hebt gekozen.

Daar stopt echter mijn kritiek op Montpellier, want het is een schitterend oord om uw vakantie door te brengen. Op een zachte mei-avond zaten alle terrasjes op de mooie pleintjes overvol en werd zoals overal in Frankrijk met plezier gegeten en gedronken. Bovendien was ik aardig verrast van het extra object dat men mij bij een stuk rundsvlees aanbood: een mergpijp. Herinnert u zich de pre-Creutzfeld-Jacob-periode nog? Toen was het nog koosjer om soepvlees met een mergpijp te bestellen. Het gaf uw soep een extra aroma, maar de BSE-gekte zorgde ervoor dat het over en uit was met de mergpijpen. Deze zouden immers sterk vatbaar voor het virus zijn. In Montpellier heeft men deze vrees al lang van tafel geveegd en blijft men met plezier mergpijpen serveren. Okee, écht gezond zal het wellicht niet zijn, maar dat vergeten we voor één keer. Nooit gedacht dat ik nog zo lyrisch over mergpijpen ging badineren. Daarvoor moet je in Montpellier zijn!

Sète

De streek is hier echter te mooi om te zeuren. Sète is inderdaad een leuke badstad, maar – en dat was op een dag als vandaag te verwachten – we waren er niet alleen. Meer nog: het verkeer zat er op een vrije meidag zo goed als helemaal vast. Parkings waren nergens te bespeuren. Jammer voor ons en het gezellige stadje zat er maar één ding op: rechtsomkeer maken en op een rustigere plaats van de geneugten van de republiek te genieten. Veel ingrediënten zijn hiervoor niet nodig: een baguette, wat boursin met pepersmaak, een Perrier, enkele croissants en een picknicktafel op een goed onderhouden Aire. Enkele meter weg van de snelweg, een behoorlijke portie zonnestralen en een verfrissende wind maken het plaatje compleet. Het moet niet elke dag een uitgedroogd broodje zijn. Dit is vakantie.

De opkikker was nodig, want GPS Sonja zorgde meteen voor een reality check: de eindbestemming van de dag, de twin cities Fréjus/St. Raphael, was nog 350 kilometer rijden. De afstanden zijn hier langer dan je doet vermoeden, want we hadden ten slotte niet in cirkeltjes rond Aix gedraaid. Gelukkig zijn de autoroutes – toegegeven: met péage – in een onberispelijke staat en viel de rit via Nîmes, Arles, Aix en Marseille nog mee. In Fréjus en St. Raphael waren jammer genoeg geen herbergen voor Monaco-pelgrims in stock, wat wel het geval was in het mondaine Cannes. Laat mij u meteen geruststellen: ondergetekende behoort niet tot de uitgebreide club van fils-à-papa die zich in puike oorden met een weinig gebruikte Porsche amuseren. Een voorstad van Cannes was voor ons al meer dan genoeg, want die hebben niet enkel goedkopere slaapgelegenheden. Het strand is er bovendien nog stukken minder volzet en we hebben er geen last van het filmfestival.

Gouden Palm

Overmorgen wordt in Cannes de Gouden Palm uitgereikt. Limousines rijden af en aan om helden en would-be helden naar hun eindbestemming te brengen. Heren in maatpak en dames in baljurk die hier de betere hotels frequenteren zijn omnipresent en die wijzen ons meteen op onze plaats in deze maatschappij. Daar trekken we ons niets van aan, want, laten we eerlijk zijn, ondanks alle uiterlijk vertoon is het voor iedereen mogelijk om tussen de ferm uit de kluiten gewassen jachten te flaneren of tot aan de rode loper te wandelen. Net op het moment dat we er passeren komt een bosje gelauwerden uit het aartslelijke gebouw op de Croisette tevoorschijn. Iedereen lijkt te applaudisseren en te joelen voor deze mensen, waarvan wij u de namen schuldig moeten blijven. Hier heb ik u al eens gevraagd mij te helpen, maar daar is totnogtoe geen bevredigend antwoord op gekomen. Ach, het is het verste van mijn zorgen. Zolang ik in Monaco maar iedereen herken.

Op voet van oorlog

In Cannes draait het voornamelijk om see and be seen. Wat u te vertellen heeft is hier van ondergeschikt belang. We storen ons er niet aan, want veel beters kan je hier op dit moment niet verwachten. Oppervlakkigheid troef. Net zoals de twee aangeschoten dames die ons in het restaurant aanspraken. Het waren twee zussen die hier waren om van het ene dure feestje naar het andere te gaan. Ze waren afkomstig uit Avignon, beiden au chômage en hingen in Cannes voor een weekend de grote vrouw uit. Belgique? Néerlandophones? Zijn jullie dan die mensen die op voet van oorlog leven met die anderen – hoe heten ze ook al weer? Les Wallons, ah oui, je ne me rappelais plus… Meteen waren we vertrokken voor een eindeloze discussie, want ze bleken op de hoogte van de burgemeesters in de rand, maar snapten er niets van. De zussen hadden zo te zien een totaal tegengestelde kijk op de wereld. De jongste was communiste en zei dat het onder Sarko met het land de dieperik inging, terwijl de andere vond dat die man ten minste de problemen bij naam durfde te noemen en een poging deed om ze op te lossen. “Je suis un amateur de Sarko!”, maar voor ze elkaar in de haren vlogen waren ze alweer naar het volgende feestje vertrokken. Het leven zoals het is, editie Cannes…

Batterijen

Zowel de oude als de nieuwe stad zijn zeer de moeite. De wirwar van straatjes in het historische centrum met haar gezellige marktjes en pleintjes zijn een herademing na het mondaine Cannes, hoewel iets minder kitscherige boetieken voor ons ook wel zouden mogen. U kan hier vrachtwagens aan parafenalia kopen, maar dan gaat u voorbij aan de klasse en – vooral – het relaxe karakter van deze stad. Nice is gewoon synoniem van ontspanning. De keien op het strand bederven misschien enigszins de pret, maar de zon en lichte zeebries maken dan weer veel goed. Een goed boek maakt het plaatje compleet. Voor mij geen Turkse kusten, Tunesische stranden of resorts op de Canarische Eilanden of Dominicaanse Republiek: Nice is de ideale stad om je batterijen weer op te laden.

Renault F1

Blijkbaar kozen veel fans ervoor om in Nice te overnachten en dan met de trein naar Monaco te sporen. De organisatie verloopt vlekkeloos. Geen oponthoud; bovendien krijgen we een zitplaats op de trein. Ook in het indrukwekkende ondergrondse station van Monaco is er geen enkele belemmering om op een vlotte manier onze bestemming – de Secteur Rocher – te bereiken. Het heeft iets van een festivalsfeer. Overal zijn er drankstandjes, kan je memorabilia kopen en je beurs plunderen. Om wat tegen de zon beschermd te zijn koop ik een pet van mijn favoriete team. Het hoort er allemaal bij; op de voetbaltribune draagt u ook een sjaaltje van uw bevoorrechte ploeg. Renault F1 dus, maar veel plezier zou mijn team niet aan de GP van Monaco beleven.

Het is opvallend hoe gedisciplineerd de fans zich gedragen. Geen overdreven drankgebruik, geen langharig werkschuw tuig of overjaarse hippies. In tegenstelling tot de verwachting komen zelfs ganse huishoudens naar deze onnoemelijk kleine lap grond. Okee: je betaalt 70 euro per kaartje, je hebt geen comfortabel zitje, je hebt weinig zicht op de piste, het zijn net geen woekerprijzen, maar je beleeft wel een evenement dat voor velen op gelijke voet staat met een kaartje voor de finale van het WK voetbal. Monaco is mondain en duur, maar niet onoverkomelijk voor de gewone sterveling die het bezoek tot één dag beperkt. Er zijn nauwelijks wachtrijen en de Monegaskische ordediensten zijn opdringerig noch agressief. Van hooligans is wellicht nauwelijks sprake. Een burgerlijk gedoe? Wellicht voor een deel, maar je hoeft absoluut niet tot de bourgeoisie te behoren om hier aanvaard te worden, zolang je maar weet waar je niet moet komen (i.e. de chique hotels, de dure jachten en de decadente privé-feestjes).

We worden meteen geconfronteerd met het volume van de motoren van de Formule Renault 3.5. Het kampioenschap heeft het privilege om één van haar manches in het voorprogramma van de Grand Prix te houden. Vanop ons knusse plaatsje op de Rocher – een klein terras met vergezicht op twee bochten (Bureau de tabac en het zwembad voor de insiders) zien we voor het eerst de wagens en de snelheid die ze produceren. Meteen wordt duidelijk wat we eigenlijk al wisten: op TV zie je de wagens even goed en is de race veel beter te volgen, maar erbij zijn heeft toch iets speciaals.

Wegens onze beperkte zichtbaarheid was de tour de piste van de piloten op een vrachtwagen weinig entertainend, maar ze waren er toch maar. De vrachtwagenbestuurder zal wellicht een beperkt aantal promille alcohol in het bloed hebben gehad, want hij had toch wel een duur gezelschap in de laadbak.

Lawaai

Het wachten tussen de diverse races en het entertainment was snel voorbij, want om half twee verlieten de F1-wagens hun stal. Bij het opstarten van de eerste motor brak een enorm lawaai uit. Wat zal dat zijn als er straks twintig keer achthonderd paarden op ons worden losgelaten? Inderdaad: oorverdovend. Bovendien doet de hoogbouw alles weergalmen. Bij de start – waarvan we niets zagen – werden alle remmen losgelaten en was het spektakel vertrokken. Jenson Button, die vanop de pole was gestart, behield de eerste positie en werd op de hielen gezeten door teammaat Rubens Barrichello. Zelf zagen we dat Sebastian Vettel de boel ophield en nabij Bureau de tabac en vrac werd ingehaald. De Ferrari’s waren snel genaderd op de Brawn van Barrichello, maar de Braziliaan kon hen voorblijven.

Ondertussen begin je de structuur van de race uit het oog te verliezen. Je fixeert je zodanig op de leiders dat je vergeet dat er ondertussen pitstops plaatsvinden. Inderdaad: plots was Button verdwenen, maar de arme man – die binnenkort een astronomisch salaris zal opstrijken – was gaan tanken en stak nieuwe banden onder zijn Brawn-Mercedes. En zo ging het maar door. Een echt spannende race werd het niet, al sprongen we even recht toen Heikki Kovalainen op het einde van het zwembad rechtdoor schoof. Zonder veel erg; de wagen van de Fin werd prompt met een grote kraan afgevoerd. Na een uur en drie kwartier viel het verdict en dat waren we ondertussen gewoon: een Brawn één-tweetje, maar voor de eerste keer dit seizoen met een Ferrari mee op het podium. Kimi Raïkkönen redde de eer voor de Italianen. De verdere exacte uitslag bleef een raadsel; we moesten naar huis smssen om die te weten te komen. Vanop de Secteur Rocher zie je de race, maar je volgt ze niet. Voor de combinatie van de twee moet je enkele honderden euro’s meer neertellen.

De rust was teruggekeerd. Het was alsof de volumeknop na de aankomst in een minuut tijd van een maximaal arsenaal aan decibels tot nul werd gereduceerd. Indrukwekkend. We wandelden nog eventjes door het Prinsdom en kregen opmerkelijk veel bewegingsvrijheid. Het was zelfs mogelijk om eventjes languit op de nu verlaten dure tribunes te zitten. Inderdaad, je hebt er een subliem zicht, maar het prijskaartje is toch wel enorm hoog.

Prince Albert

Een grote menigte blokkeerde de achterkant van het hotel waar de cérémonie protocolaire had plaatsgevonden. Hier moeten dra belangrijke mensen naar buiten komen. Button, Barrichello en Räikkönen? Neen, de mensen waren voor iemand anders gekomen: Prince Albert. Na een half uur kwam de soeverein naar buiten, zwaaide even naar de menigte en klom in zijn Toyota Prius. De vorst reed zelf terug naar zijn paleis in een bescheiden Japanner, maar werd wel door enkele luxewagens met lijfwachten omringd. Monaco blijft Monaco, maar al bij al was de stadstaat in globo niet anders dan een ander oord aan deze mooie kust.

Mont Ventoux

Omdat de weg terug toch nog zwaar was spoorden we snel naar Nice. We zouden wel zien hoe ver we vanavond nog gingen raken, maar van stoppen was niet echt sprake. Jawel, voor een korte onderbreking reden we even weg van de snelweg richting Bédoin, dat gezellige dorpje aan de voet van de Mont Ventoux. Het contrast kon niet groter zijn: van het mondaine en extreem lawaaierige Monaco naar de rustige pizza onder de plataan in Bédoin. Leven als God in Frankrijk?

Bij het ontvangen van de tickets zat een briefje dat het fotograferen van de Grand Prix (althans voor commerciële doeleinden) verboden was; uit vrees dat ik mijn toestel zou moeten afgeven of de piste verlaten heb ik het maar gelaten waar het was. Het was een ongegronde vrees, maar ik wou het risico niet nemen. Enkel de gsm heeft enkele slechte beelden kunnen schieten.