We hebben van bovenuit weer wat meer van de wereld gezien: de Zuid-Ierse kust, delen van Newfoundland, zowat gans Nova Scotia, New England en de skyline van Boston. Kortom, het ommetje naar Newark is best de moeite waard, al blijft zo’n vlucht Brussel-New York lang duren. De lange file op de tarmac van Zaventem meegerekend zaten we toch wel een tiental uur in de ijzeren vogel.

Decadentie

Het was net na de middag toen we in Newark een taxi richting West 30th Street namen. De skyline van New York City blijft ongeëvenaard. Downtown en Midtown stegen majestueus voor ons op en dat maakt van een bezoek aan de Big Apple steeds iets speciaals. Onze slaapplaats lag in Chelsea, in het westen van Manhattan, net onder Midtown en vlakbij Penn Station en Madison Square Garden, muziekliefhebbers niet vreemd…

Om de schaal en het ritme van deze stad te leren kennen trekken we naar Midtown, meer bepaald naar het fantastische Times Square. Het is ongelooflijk decadent, een immense energieverspilling dat met geen enkel redelijk argument is goed te keuren, maar het is damn magisch. This is New York City. De vallende duisternis geeft het kruispunt van Broadway en Seventh Avenue een extra dimensie.

John McCain

Verkiezingen zegt u? Jawel, natuurlijk, en hoe… Vanavond is één van de kandidaten in New York City. John McCain is de centrale gast in Saturday Night Live, een uitzending op NBC, waarvan de studio’s zich in het Rockefeller Center bevinden, op Fifth Avenue recht tegenover St. Patrick’s Cathedral. Jammer genoeg is de straat van de opnamestudio afgesloten. We raakten wel op het Rockefeller Plaza, dit keer mét ijspiste, maar John McCain kregen we niet te zien…

Starbucks

Een ontbijt in New York City moet je niet in een hotel of een jeugdherberg consumeren. Eén adres: Starbucks! Het koffiehuis, dat je zowat om de twee blokken vindt, biedt alles wat een hongerig ochtendmens nodig heeft: vele soorten koffie, zoetigheden, cereals, fruitsappen en andere baksels zijn copieus aanwezig. We houden het op een eenvoudige koffie met twee toasted plain bagels. Dit Starbucks-exemplaar op Seventh Avenue is best gezellig, al is het er nogal rustig. Het is per slot van rekening zondagmorgen.

En het is koud. In het gezellige Bryant Park zit niemand aan de leuke tafeltjes te keuvelen, zoals dat deze zomer het geval was. In de plaats daarvan is men duchtig aan het schaatsen op de ijspiste die ook hier voor vermaak zorgt. De belendende New York Public Library is vandaag jammer genoeg niet open. Ik zei het deze zomer al: dit is allemaal neo en nauwelijks meer dan honderd jaar oud, maar hoe dan ook mooi en gezellig om in te lezen en werken.

Conan O’Brien

Sinds het verdwijnen van de Twin Towers, zijn er nog twee plaatsen van waarop je de stad het best vanuit de lucht bekijkt: de Empire State Building en de Top of the Rock, de top van het Rockefeller Center. Hoewel de Empire hoger is, heb je er geen overzicht op de stad zoals Rockefeller dit doet. De lage zonnestralen in november zijn bovendien zoveel mooier dan de zomerzon.

Waar gisteren nog John McCain zat, daar zitten wij vandaag. De NBC biedt immers een rondleiding aan in hun arsenaal aan studio’s en zo kwamen we in een aantal bekende plaatsen terecht. John McCain’s optreden in Saturday Night Live was zo te zien al lang vergeten, want de studio stond vol met valse wanden, stoelen en ander elektrische apparaten. Een deur verder zagen we de plaats van waaruit Conan O’Brien zijn gasten op de rooster legt. Veel stelt het niet voor: enkele vierkante meter interviewruimte en een kamertje waar de (super)band van dienst een deuntje kan spelen. Onze gids Alyssa gaf ruiterlijk toe dat men met graagte lenzen inzet die de studio stukken groter laten lijken.

Ian

We waren echt wel op het juiste moment naar New York gekomen. Op zondag vond ook de jaarlijkse marathon plaats. Enkele tienduizenden loopfanaten scheppen er genot in om vanuit het zuiden van Brooklyn 52 kilometer te lopen naar Central Park Avenue. Het siert hen en ze komen vanuit alle windstreken, hoewel er opvallend veel Italianen en Fransen de benen willen strekken. Op hun truitje staat duidelijk onder welke naam ze door het leven gaan. De Roberto’s, Sarah’s, Paul’s, Erica’s, Tom’s, Ann’s en andere Ian’s vallen wel degelijk op. In de voorlaatste bocht, op Fifth Avenue aan de rechterbenedenhoek van Central Park, maakten de Amerikanen gebruik van de namen om de sportievelingen in kwestie aan te moedigen: “Come on Paul, you can do it! Go on Ann!”. Het was een lieve lust.

Maar de plicht roept. We hadden een afspraak voor een bezoek aan de Radio City Music Hall, naast Madison Square Garden dé muziekarena van New York. We kregen het leuke en bijzonder geromantiseerde verhaal van de muziektempel te horen en werden bovendien op een demonstratie van een echte New York Rockette getrakteerd; een continue big smile was in de prijs inbegrepen.

Upper West Side

Vanuit Central Park wandelden we eventjes naar de Upper West Side, een wijk die ik nog niet had bezocht. Langs 9th en 10th Avenue verschenen dit keer totaal andere gebouwen. Het leek een iets goedkopere buurt, maar immobiliënkantoren ontnamen ons alle illusies. Een kleine studio in Manhattan is duurder dan een doorsnee comfortabel en ruim appartement in België. Meteen rijst de vraag hoe men hier de eindjes aan elkaar kan blijven knopen. Wellicht wordt er veel gependeld van Brooklyn naar Manhattan, maar ook dat zal niet voor iedereen gelden.

Ik heb het er vorige keer al uitvoerig over gehad, maar Ellis Island is één van de interessantste to do’s in de Verenigde Staten. De voorouders van zowat de helft van de Amerikaanse bevolking kwam hier het land binnen. De aankomst met de stoomboot in de New Yorkse haven moet een onbeschrijflijk moment zijn geweest. Je wordt er verwelkomd door het Vrijheidsbeeld, hét symbool van dit land. Ellis Island was de toegangspoort tot een nieuw en beter leven. Voor 2% van de bevolking was het een “Island of tears”: ze werden na grondige controle ongeschikt gevonden om dit land te bevolken. Als je zwaar ziek, mindervalide of communist was, dan kreeg je een “no” op je bord. De andere 98% bleven ofwel in New York City of trokken verder het land in, zoekend naar een familielid die al eerder de overtocht maakte. Wie iets van immigratie wil begrijpen moet naar hier komen. Ik hoop dat Minister Turtelboom haar vliegtuigticket reeds geboekt heeft.

Downtown

Downtown is een obligate stop bij een bezoek aan deze stad. Het financiële hart van dit land moet je gezien hebben, alsook de plaats waar de eenentwintigste eeuw begon. Ground Zero is nog steeds één grote werf, al lijken de werken in vergelijking met juli reeds sterk gevorderd te zijn. Het blijft echter een speciale plaats. Hallowed Ground, zoals men hier placht te zeggen. Ik hoef er geen tekening bij te maken.

Midtown

Een metrorit van Downtown naar Midtown brengt ons snel van het zuidelijke punt van het schiereiland naar de wolkenkrabbers net onder Central Park. Op het Rockefeller Plaza zijn bij NBC de voorbereidingen voor de verkiezingsshow van morgen volop aan de gang. Camera’s worden uitgetest en op de ijspiste is al een kaart van de Verenigde Staten geprojecteerd. Alles moet piekfijn in orde zijn, want het belooft een event zonder weerga te worden.

Net op het moment dat we op Rockefeller Plaza aankomen lezen we op de newsbanners dat de grootmoeder van Barack Obama is overleden. Zal dit een invloed hebben op zijn kiesresultaat? Het getuigt natuurlijk van een slecht karakter om dit ook maar even in overweging te nemen. John McCain betuigt prompt zijn medeleven. Barack Obama zien we die avond niet meer.

Verkiezingen dus. Men zegt hier overal dat er vandaag geschiedenis wordt geschreven. De stad is stilletjes aan gek aan het worden. Vanmorgen zijn we even langs een polling station gelopen op West 28th Street. Het was de benedenverdieping van een flatgebouw en de mensen stonden gedwee hun beurt af te wachten. Veel animo was er niet meteen te bespeuren.

In een Starbucks op 7th Avenue was dat eventjes anders. De dame die de klanten bestelde vroeg steekproefsgewijs “Who did you vote for today?”. “Obama”, was het meest courante antwoord. “Another Obama-vote!”, was haar kordate en luide repliek. In het half uur dat we er zaten heb ik de naam McCain niet horen vallen…

Voorlopig was er verkiezingsgewijs niet zo veel te beleven. Na een wandeling over de Brooklyn Bridge en een bezoek aan de VN (maak hier bij een bezoek aan NYC geen prioriteit van, want voor de som van 12 dollar mag je eventjes op de tribune van de Algemene Vergadering staan en is de rest wat uitleg over wat de VN doet – een tegenvaller) belandden terug op Rockefeller Plaza, waar de NBC-studio’s zich bevinden. Daar werd alles in gereedheid gebracht voor de uitzendingen van vanavond, die deels op de ijspiste zullen plaatsvinden.

Rond 18h Eastern Time zakte ik eventjes naar Times Square af. Hoewel er nog maar amper resultaten binnen waren (gedeeltellijke cijfers van Indiana en Kentucky), zat de sfeer er al in. De grote schermen waren voor de gelegenheid door ABC afgehuurd, terwijl CNN in het midden van het plein een reuzenscherm en tribune had neergeplant. Het was veelbelovend, maar op dat moment kregen we van de media enkel zoethoudertjes.

We wandelden eventjes heen en weer tussen Times Square en Rockefeller Plaza, maar al gauw werd duidelijk dat het kruispunt van Broadway en Seventh Avenue the place to be was. We settleden ons om 21h in het midden van het plein, vlak naast de geïmproviseerde tribune om samen met loeiend enthousiaste Obama-Amerikanen naar CNN te kijken. Wolf Blitzer was in zijn element en toonde per staat exit poll na exit poll, met telkens een foto van de winnaar. Toen de resultaten uit Ohio bekend waren en Obama er als winnaar werd aangeduid was het hek van de dam. Iedereen op Times Square wist dat Ohio één van de kapitale battleground states was. Nu Obama daar blijkbaar als eerste over de meet kwam lag de weg naar het Witte Huis open.

Twee uur later was het dan zo ver. Om 23h sloten de laatste kiesbureau’s – onder meer in Californië – en een exit poll zou aanwijzen of Barack Obama het magische cijfer van 270 leden van het kiescollege had behaald. Wat toen volgde was een moment dat ik wellicht nooit meer zal vergeten. Hieronder kunt u het filmpje zien. Meer hoeft daarbij niet worden verteld.

De Concession Speech van John McCain vanuit Phoenix toonde de Republikein als waardig verliezer. Alle Obamafans om ons heen luisterden aandachtig en applaudisseerden nadien voor de man. McCain gaf zijn nederlaag toe en sprak lovende woorden over zijn voormalige rivaal. Ik ben geen fan van de man uit Arizona, maar hij gedroeg zich hier alvast als een gentleman en dat siert hem. Dat was zo te horen ook de mening van de doorsnee Obamaïst op Times Square.

Ze keken echter allemaal uit naar hun held. Je kreeg bijna tranen in de ogen toen ze de beelden uit Grant Park in Chicago – waar ik deze zomer nog was – toonden. Obama hield een schitterende toespraak, al hebben we een groot deel ervan in uitgesteld relais moeten bekijken. CNN slaagde er in om het scherm op Times Square nét op dat moment niet meer te laten werken. Het leverde een spontaan “CNN sucks”-concert op. Ach, wat heeft het van belang… Vandaag zijn we misschien wel van héél erg dichtbij getuige geweest van een kleine revolutie. Hoe je het ook draait of keert, het raciale element speelt een zeer grote rol. Overal heeft men het over de “first African-American president”. Overal zien we Afro-Amerikanen huilen van geluk. Ik was blij dat ik er bij was. Om nooit meer te vergeten.

De nacht was bijzonder kort. De taferelen op Times Square waren té indrukwekkend om vroeg onder de wol te kruipen, hoewel de wekker al om vijf uur moest piepen. De Amtrak naar Washington DC, het andere luik van deze reis, was immers al om zeven uur geprogrammeerd. Wij konden ons geen foutenmarge veroorloven. Gelukkig was Penn Station maar twee blocks verder (onder de arena van Madison Square Garden). De tickets raken snel gevalideerd en het inchecken verloopt vlot. Een reis naar New York City en Washington plannen kan in een uurtje achter de rug zijn, op voorwaarde natuurlijk dat je over een creditcard beschikt. Hostelworld.com en Amtrak.com doen wonderen.

Union Station

De trip naar DC duurt drie en een half uur en laat ons enkele glimpen van Philadelphia en Baltimore opvangen. Een stop van een dag in Philadelphia was misschien nog een extra troef geweest, maar je moet keuzes maken. We weten alvast wat ons een volgende keer te doen staat. Onderweg krijgen we aan het station van Wilmington te horen dat kersvers Vice-president-elect Joe Biden hier normaliter de Amtrak naar DC neemt. Wellicht zal hij in de toekomst over andere transportmiddelen beschikken.

Union Station in Washington is een groot en, laten we eerlijk zijn, gezellig station. Ik heb natuurlijk alle mogelijke respect voor onze Nationale Maatschappij der Belgische Spoorwegen, maar hier besef je pas wat voor gedrochten onze stations zijn. Union Station overleeft de vergelijking met Antwerpen Centraal en heeft mijlen voorsprong op het Brusselse trio. Huilen met de pet is in deze nog een understatement. Meer nog: je zou bijna verlangen naar een bezoek aan Union Station, want het ondergrondse food court is bijzonder gezellig. Net als alle andere food courts overigens. We ontmoetten in Washington een drietal plaatsen waar alle grote (fast)foodketens rondom een arsenaal aan tafeltjes en stoeltjes zijn gepositioneerd. Eten in de Verenigde Staten? Kan best, al is zijn er in DC behalve die food courts weinig restaurants te vinden. Rondom de Mall en ook in de buurt van ons hotel – in de wijk van de George Washington University – waren nergens eetgelegenheden te vinden. In Georgetown, iets ten noordwesten van het stadscentrum, krioelt het dan weer van gezellige café’s en restaurantjes. Je waant je bijna in Europa.

JFK & RFK

Met een nooit geziene efficiëntie brengt de Washington metro je van de ene kant van de stad snel naar de andere kant. Op die manier is Arlington Cemetery makkelijk te bereiken. Dit kerkhof is een mausoleum van belangrijke figuren uit de Amerikaanse geschiedenis én veteranen van de diverse oorlogen die werden uitgevochten. Dertigduizend graven zijn er te bezichtigen, met die van de Kennedy’s als uitschieters. Vredig liggen ze naast elkaar: JFK, Jacqueline Bouvier Kennedy Onnassis, hun vroeg gestorven zoon Patrick en een dochtertje dat slechts twee dagen heeft geleefd. Een steenworp verder vinden we de bijzonder eenvoudige gedenksteen van broer Robert, die als presidentskandidaat in 1968 werd doodgeschoten. Arlington Cemetery moet je echt wel gezien hebben.

Aan het Pentagon, een metrostation verder, ga je liefst zo snel mogelijk weg. Barbed wire alom, camera’s, … kortom: gezellig is anders. Als je hier niet om professionele doeleinden moet zijn, gelieve u ergens anders te begeven.

Naast het huis van de leader of the free world, zoals men de president hier noemt, vormt Capitol Hill het politieke hart van dit land. Het Huis van Afgevaardigden en de Senaat zitten er samen in het Congress en het spreekt vanzelf dat de plaats die de soevereine volkswil huisvest publiekelijk toegankelijk is, al moeten we na het afhalen van ons ticket enkele uren de tijd doden totdat we aan een rondleiding kunnen deelnemen. De uitdrukking “tijd doden” doet echter onrecht aan de Library of Congress, dat je in iets meer dan een uur tijd kan doorlopen. De 30 miljoen exemplaren tellende collectie – vier keer zoveel als de Leuvense universiteitsbibliotheek – vormt het geheugen van de natie. De leeszaal, jammer genoeg niet toegankelijk voor het bezoekende publiek, ziet er indrukwekkend uit.

Joe the Guide

Dit geldt evenzeer voor onze gids in het Capitool. Joe, want zo heet de man, spreekt iedereen met veel enthousiasme aan in zijn of haar moedertaal, gaande van het Nederlands over het Duits tot het Thais. We zien de koepelzaal en enkele oude commissie- en plenumruimtes, enkele beelden (waarvan dat van Pater Damiaan het enige buitenlandse is), maar verder dan dat gaat het niet. Tot onze grote spijt mogen we de plenaire halfronden niet betreden. Hiervoor is een extra registratie of een afspraak met een lokale Congressman of Senator nodig. Jammer. Het entertainment van Joe maakt echter heel wat goed. Interessant: we zagen hoe men al volop bezig was met het opbouwen van de podia voor de inauguratieplechtigheid van Barack Obama.

NHL

Je mag de Verenigde Staten niet verlaten zonder een sportmanifestatie bij te wonen. We hadden kaartjes bemachtigd voor de ijshockeywedstrijd tussen de Washington Capitals en de Carolina Hurricanes. In het gigantische Verizon Center hartje Washington bevonden we ons tussen fans die op een doordeweekse donderdagavond een robbertje ijshockey gingen bekijken. De fans van de heren Ovechkin en Fedorov – dit blijken helden te zijn – waren door het dolle heen. Tot groot jolijt van het publiek wonnen de Caps met 3-2 van hun concurrenten. De match werd eventjes ontsierd door een vechtpartij tussen twee deelnemers, waarop de regie er niets beters op vond dan “You’ve gotta fight for your right [to party]” door de zaal te laten galmen. Amerikaanser kon niet: vóór de match moest een eminente fan het volkslied zingen en dat bracht alle Amerikanen in een staande positie. Wij konden niets anders dan zelf ook recht te staan, want represailles zijn nu eenmaal niet zo comfortabel, zeker niet op dertig meter boven de begane grond. Maar toch: dit was een schitterende belevenis…

Memorials

In Washington is de weg van de memorials niet zo kort. Naast Arlington National Cemetery worden ook langs de Mall alle mogelijke helden en slachtoffers vereerd. Abraham Lincoln en Thomas Jefferson hebben een persoonlijk monument. De slachtoffers van de Vietnamoorlog, de oorlog in Korea en de Tweede Wereldoorlog worden in afzonderlijke memorials herdacht en geëerd. Don’t walk on this hallowed ground. De vergelijking met de Menenpoort is snel gemaakt, al zal het Ieperse eerbetoon hier, ondanks alle Amerikaanse slachtoffers, wellicht niet zo bekend zijn. Als de tijd er rijp voor is komt er vast en zeker ook een Irak- en Afghanistanmemorial.

En nog is het niet gedaan. Naast de Mall bezoeken we het USHMM, het United States Holocaust Memorial Museum, waarop ik deze zomer al dieper inging. Het blijft een beklijvend museum en raakt je keer op keer tot in het diepste van je hart. De no nonsense aanpak evoceert de genocide in haar ware proporties. Bloedstollend.

Archiefbezoek

Archieven zijn altijd leuk om te bezoeken, maar dit is een speciaal specimen. De National Archives laten aan gewone stervelingen enkel hun kostbaarste stukken zien. Een zicht op de originele versie van de Declaration of Independence en de Constitution slaan we natuurlijk niet af, al moesten we er een preek van een ad rem zijnde opzichter voor ondergaan. Washington is echt wel het geheugen van de natie.

Newseum

Net naast de Canadese ambassade zagen we het Newseum, een museum van pers en media. Buiten hingen de voorpagina’s van de 5 november-editie van tientallen Amerikaanse kranten. De covers van de Day After weden gretig gefotografeerd. Een helse klus. We waren maar wat blij dat het Food Court van Union Station vlakbij was…

Croissants

Heel vroeg in de morgen nemen we opnieuw de Amtrak naar Penn Station in New York City. Voor ons vertrek halen we in de Starbucks van Union Station nog eventjes een viertal croissants. De overtollige verpakking is angstaanjagend. Elk exemplaar wordt apart in een papieren zak gestopt. Nadien verzamelt men de vier stuks en plaatst ze in één groot, luxueus kartonnen tasje. Smakelijk. Recycleren? Zuinig omspringen met grondstoffen? Dit is dweilen met de kraan open…

Het regent pijpestelen als we in New York City opnieuw kop boven water steken. Naar het laatste hostel op deze trip, in Essex Street, was het een eind met de metro. We keken op het eerste zicht wat argwanend naar het pand. Op de benedenverdieping was er een Chinese bakkerij. Waren we wel aan het juiste adres? Jazeker, want een vlotte Brit deed met een big smile de deur open. Het comfort van de dorm room was eerder minimaal te noemen, maar voor de gekozen prijscategorie was dit niet abnormaal. Toen we ‘s avonds terugkwamen leek het wel een samenscholing van neo-hippies waarvan we niet wilden weten welke genotsproducten ze aan het roken waren. Het kabaal hield tot diep in de nacht aan, maar we klaagden niet. Dit hoort er nu eenmaal bij en het is één van de charmes van deze manier van reizen. Hostels kunnen meevallen of tegenvallen, maar ze laten je wel toe om op een relatief goedkope manier in een grootstad te overnachten. Je komt hier niet om lang te slapen; een minimale nachtrust volstaat en daar is een hostel ideaal voor.

Wat doe je op een regenachtige zaterdagnamiddag in New York?

Niet zoveel meer. Een bezoek aan de Barnes & Noble op Fifth Avenue levert enkele heerlijke boeken op. B&N heeft het goed bekeken: ze hebben een echte Starbucks onder hun dak. Je kan dus bij een beker koffie uren zitten lezen. Gezellig terwijl je op Fifth Avenue de taxi’s in de regen ziet voorbijflitsen. Iets excentrieker is de M&M Store. In dit oord van verderf kan je alle mogelijke merchandising die betrekking heeft op de snoepjes vinden. Bovendien zijn de M&M’s er in gewicht te verkrijgen. Decadent. Dergelijke winkel vind je overigens enkel in New York City, Orlando en Las Vegas. Needless to say more…

Christmas Special

New York City mag je niet verlaten voor je een voorstelling hebt gezien. Toen we een week geleden een bezoekje brachten aan de Radio City Music Hall waren we zo onder de indruk dat we kaarten kochten voor de Christmas Special, een jaarlijks spektakel dat hier wordt opgevoerd. Alle kitscherige clichés kwamen aan bod, maar het was prachtig om dit niet op televisie, maar in deze legendarische zaal in New York City te zien. Een ervaring rijker.

Essex Street ligt in een buurt waar ik tot nog toe niet was geweest. De Lower East Side is door haar laagbouw (één, twee à drie verdiepingen) totaal anders dan wat we in Midtown en Downtown of zelfs daartussen gewoon waren. Het geeft je een andere kijk op New York City.

De wijk loopt bijna geruisloos over in Chinatown. Het ene Chinese restaurant na het andere doet aanhangers van deze culinaire discipline wellicht likkebaarden, al gebiedt de intellectuele eerlijkheid mij te vermelden dat ondergetekende absoluut geen lid is van dit gastronomisch genootschap. Desalniettemin toont Chinatown opnieuw de fantastische diversiteit van deze stad.

Van Chinatown kan je via Broadway rechtstreeks tot Times Square wandelen. Je passeert er mooie boetieken en een aantal pittoreske en typisch New Yorkse pleintjes, zoals Union Square en Madison Square. Een parkje is een welkome afwisseling in het kluwen van Avenues en Streets. Op Union Square heb je overigens een mooi zicht op de brede Park Avenue, waar je aan de horizon het Grand Central Station kan zien.

Op Madison Square vind je de zogenaamde Flatiron Building, de smalste wolkenkrabber van New York City. Het is evident dat het begrip mager in deze stad relatief is, maar in vergelijking met de omliggende buildings lijdt de Flatiron duidelijk niet aan obesitas.

Uiteindelijk leidt de wandeling naar de plek waar we in New York City steeds op terecht komen: Times Square. Nog éénmaal genieten we tijdens dit bezoek van de decadente lichtreclames en het chaotische verkeer. Wat hou ik toch van deze stad…