Meer foto’s van Lesdain

Lesdain op Google Earth

Mijn keurige gids van de dag vertelt me er alle details van. Liezele kwam er in het begin van de twintigste eeuw bij als onderdeel van een tweede gordel die voor extra beveiliging moest zorgen. Het mocht echter niet baten. Toen het Belgisch leger zich in de Grote Oorlog achter de IJzer had teruggetrokken, konden de militairen niets anders dan capituleren. In de tweede wereldoorlog werd er in Liezele geen directe strijd geleverd. Nadien verloor het alle strategisch belang; in 1995 werd het een erkend monument.

Enkele kilometer verder, aan de overkant van de Schelde, ligt het nog grotere Fort van Steendorp, dat veertig jaar eerder werd gebouwd. Het ding, dat nu verlaten is en bijna helemaal door bomen en struiken is overgroeid, was helemaal uit baksteen opgetrokken en meteen het laatste (en duurste) uit haar soort. Opmerkelijk was het gebruik van droge grachten. Het mocht allemaal niet baten, want ook dit ondertussen geklasseerde bouwwerk raakte helemaal in onbruik en doet vandaag dienst als natuurgebied.

In Ruisbroek komen we een stille getuige van de grote overstroming van 1976 tegen. Het dorp liep toen helemaal onder water. Koning Boudewijn kwam de getroffenen in een roeibootje bezoeken en werd door een mondige inwoner meteen op zijn plaats gezet, want “dat er wel 30 miljard BEF is voor vliegtuigen die boven onze kop razen, maar onvoldoende geld voor de versterking van dijken”. Het leverde legendarische beelden op. Met het Sigmaplan werd actie ondernomen.

Het is een en al nostalgie in deze streek, want in Temse zien we, naast de oude brug over de Schelde ook de restanten van de Boelwerf. Men is druk bezig met de reconversie van de site, maar het zal voor de Temsenaren nooit meer hetzelfde zijn. Op hun gemeente mogen ze alvast fier zijn, want zowel het stadhuis, het marktplein als de meeste straten liggen er piekfijn bij. Naar verluidt kampt Temse met een imagoprobleem, maar op een zaterdagnamiddag valt alles reuze mee. Via een ommetje langs Sint-Amands – met het graf van Emile Verhaeren – is de cirkel naar Puurs rond. Vijfenvijftig kilometer erfgoed. En dan heb ik nog niets gezegd over het kasteel van Hingene én de Eskimo, maar daarvoor moet u zelf naar de streek afreizen…

Natuurlijk is zwaar radioactief afval gevaarlijk en moet het met de meeste omzichtigheid worden behandeld. Nonchalance is onaanvaardbaar, maar als hier goed mee wordt omgesprongen zijn deze residuaire stoffen behoorlijk veilig te beheren. De Kempense kleilagen zijn bijzonder stabiel en men weet heus wel hoe men dit materiaal op een correcte en verantwoorde manier kan stockeren.

Een kernreactor van 1000 megawatt produceert in één dag evenveel energie die zesduizend gezinnen in één jaar consumeren; de uitstoot van schadelijke gassen wordt hiervoor tot quasi nihil gereduceerd. Het productieproces van deze energie is een fascinerend verhaal dat je doet beseffen dat er nogal wat slimme mensen op deze aardbol rondlopen. En voor wie er aan zou twijfelen: de veiligheidsmaatregelen in een Belgische kerncentrale zijn enorm. Men raakt makkelijker met een zwaard in een vliegtuig dan met een gsm in een nucleaire instelling. Du jamais vu. De niet-nucleaire zone van een kernreactor binnenwandelen doet wel iets. Allen daarheen!

Ook de betekenis van het Antwerpse begrip “Eilandje” werd ons duidelijk. De buurt rond de oude dokken kregen een grondige opknapbeurt. Het Museum Aan de Stroom moet de kers op de taart worden; eind volgend jaar zou het nieuwe gebouw dé plaats moeten worden waar u alles over de stad aan de stroom te weten kan komen, met een fraai uitzicht over Antwerpen er boven op. Bovendien kregen alle mooie pakhuizen een nieuwe bestemming en worden de gebouwen van de voormalige Red Star Line een soort mini-Ellis Island. Wordt dit mooie project na enkele jaren al ontsierd door de proporties en het lawaai van de Lange Wapperbrug? Wie weet… Er zal nog heel wat water door de Schelde vloeien voor die er staat.

Meer foto’s kunt u hier bekijken.

Villers-la-Ville op Google Earth
Abdij van Villers-la-Ville
Meer foto’s van de abdij van Villers-la-Ville

Ik twijfel enigszins of deze plaats wel in de categorie ‘onbekend belgië’ onder te brengen is. Sinds een Amerikaans rapport enkele jaren geleden duidelijk maakte dat de Trappist van West-Vleteren (blond van 6, bruin van 8 en 12) het beste bier ter wereld is wordt de goddelijke abdij overspoeld door mensen die haar producten willen opkopen. De ‘paters’, zoals ze hier bekend staan, weigeren echter hun productie op te drijven. Dit heeft tot gevolg dat de Trappist van West-Vleteren wordt verpletterd onder de grote vraag. Vroeger kon je op een zomerdag nog ongestoord aanschuiven aan de ‘drive-in’ (“er stonden maar drie auto’s voor ons”), maar nu dien je vooraf een bestelling te plaatsen. Jammer. Je zou bijna stiekem hopen dat iemand een bericht verspreidt dat er gif werd gevonden in de Trappist van West-Vleteren. Maar dat mogen we de goede monniken niet aandoen…

Een bezoek aan het ongeëvenaarde “De Vrede” is dan ook geen overbodige luxe.

Meer info op de website van de abdij.

Foto’s van West-Vleteren

West-Vleteren op Google Earth

Na de achttiendaagse veldtocht, van 10 tot 28 mei 1940, capituleerde het Belgische leger op bevel van Koning Leopold III en werd het land onder militair bestuur geplaatst. Generaal Desrousseaux ondertekende die beslissing in het kasteel van Anvaing, tussen Leuze en Ronse, zeer tegen de zin van de Belgische regering. Na een ministerraad op 25 mei in het kasteel van Wijnendale, nabij Torhout, waren ze niet tot een eensgezind standpunt met de vorst en opperbevelhebber van het leger gekomen. De rest is geschiedenis. Anvaing, een ingeslapen Henegouws dorpje, kan pronken met een kasteel waar een historische handtekening werd geplaatst…

Foto’s van Anvaing

Anvaing op Google Earth

Het moet in het debat over faciliteitengemeenten niet steeds over de Brusselse rand, Voeren of Komen gaan. Neen, ook in Enghien (sorry: Edingen) kan de minderheid in kwestie bepaalde documenten in hun eigen taal aanvragen, zij het dat het dit keer om Nederlandstaligen gaat. Enghien ligt immers nog net in Henegouwen en is vooral bekend om haar kasteelpark, waar de familie van Arenberg in het begin van de zeventiende eeuw prachtige tuinen aanlegde. Toch wel een bezoekje waard.

Meer info op deze website.

Foto’s van Enghien

Enghien-Edingen op Google Earth

In de Grote Oorlog verloren miljoenen mensen het leven. Mijn geliefde West-Vlaanderen was het trieste toneel van een van de meest bloedige conflicten uit de geschiedenis van de mensheid. De vele soldatenkerkhoven en monumenten in de buurt van Ieper verraden dit zwarte verleden. Niets spreekt echter meer tot de verbeelding dan het Tyne Cot Cemetery. Eind 1917 vochten de geallieerden, en dan vooral Britten, Ieren, Australiërs en Nieuw-Zeelanders, rond de oude spoorweg tussen Ieper en Roeselare tegen een gigantisch Duits leger. Vierhondervijftigduizend doden – u hoort het goed: 450.000 doden – later en nauwelijks enkele kilometer winst op het slagveld kwam er een einde aan de bloedige veldslag. De Duitsers hadden 215.000 manschappen verloren, de geallieerden 235.000.

De documenten in het belendende museum waren vaak bijzonder aangrijpend. Brieven waarin sec werd gesteld dat de Britse overheid met spijt moest melden dat uw zoon was overleden konden je niet onberoerd laten. Jammer genoeg zijn dergelijke documenten vandaag nog steeds geen anachronisme.

Meer info kunt u hier vinden.

Meer foto’s

Tyne Cot op Google Earth

Brugge heeft niet enkel Zeebrugge als haven, maar ook tot net vóór de ringvaart kunnen zeeschepen aanmeren. De binnenhaven verbleekt echter bij haar grote broer. Er zijn drie dokken die best grote schepen kunnen ontvangen, maar de activiteit lijkt wat stilgevallen. Toegegeven, op zondag wordt ook hier niet gewerkt, maar het geheel lag er wel bijzonder verlaten uit. Nu ook de spoorverbinding naar de haven werd uitgebroken lijkt het belang ervan af te nemen. Nochtans laat het brede kanaal richting Zeebrugge heel wat trafiek toe.

Dit kanaal is tegenwoordig beter bekend door de horde windmolens die de oevers sieren. U hoort het goed: ze sieren de rand des kanaals. Hoewel ze uit niet-groene hoek vaak op bakken kritiek worden onthaald, heb ik persoonlijk geen problemen met een rij joekels van windmolens. Ik woon er natuurlijk niet onder en kan niet meespreken van de eventuele overlast, maar zie hoegenaamd niet in waarom er niet meer kunnen worden geplaatst. Sinds kort staan ook in Gistel aan de A18 dergelijke giganten en die verstoren het mij o zo geliefde polderlandschap allerminst. Laat maar komen…

Brugge binnenhaven op Google Earth

De scheepslift is een gigantisch bouwwerk en het grootste ter wereld in zijn soort. Op geen enkele andere plaats overbruggen schepen een dergelijk hoogteverschil in enkele meters. Het niveauverschil bedraagt 73,15 meter. De constructie sleepte 20 jaar aan (van 1982 tot 2002) en kostte wellicht miljarden en miljarden oude Belgische franken. Het impliceerde ook de aanleg van een nieuw en verbreed Canal du Centre, die het kanaal Brussel-Charleroi met Mons en het noorden van Frankrijk verbindt. Met de ene scheepslift werden een viertal andere, stukken kleinere liften vermeden. Of de kolos al dan niet weinig wordt gebruikt, kan ik niet bevestigen, maar gisteren zagen we alvast een schip de afdaling maken. Qua techniek is dit wellicht een meesterwerk, maar je kan natuurlijk vragen stellen bij de opportuniteit van dit alles. Als ik eens wat tijd heb pluis ik de Parlementaire Handelingen uit, want dit moet heel zeker tot pittige discussies in onze assemblée hebben geleid. Meer info kunt u hier lezen.

Nauwelijks twintig kilometer verder zien we een ander symbool: het hellend vlak van Ronquières. De laatste Henegouwse gemeente vóór Waals-Brabant, op een steenworp van Ittre (waar Marc Dutroux zijn dagen slijt en Ben Allal af en toe eens langskomt), herbergt een 1500m lange rail waarop schepen omhoog worden gehesen. Onder een hoek van 5 graden verscheept men de vaartuigen naar het vervolg van het kanaal Brussel-Charleroi dat 67,50m hoger ligt. Zowat iedereen stelde ook hiervan het nut in vraag, maar na een bouwperiode van 6 jaar werd het ding in 1968 effectief in gebruik genomen.

Zoals u kan zien slaat ook hier de tand des tijds toe. Hoewel de constructie voor toeristen perfect toegankelijk werd gemaakt, lijkt het hellend vlak zelf serieus aan restauratie toe. Ook de dakwerken, waarvan de bouwstijl ons duidelijk aan het verleden doet denken, zijn door roestvorming aangetast. Nochtans gaat het qua activiteit niet meteen de slechte kant uit. Jaarlijks worden er meer dan 5000 schepen bediend. Sinds de jaren negentig is er zelfs een toename te merken. Gelukkig maar, want dit moet opnieuw een enorme investering zijn geweest.

Ik wil onze Waalse vrienden hiermee niet lastig vallen. De streek heeft duidelijk geleden onder het economisch verval. De mensen kijken hier blijkbaar enorm op naar hun twee wereldwonderen. Of het sop de kool waard was valt te betwijfelen. Misschien kunnen de heer Reynders en mevrouw Milquet in hun vrije uurtjes nog eens een kort bezoekje brengen aan Strépy-Thieu en Ronquières vooraleer hun eisen op tafel te leggen. Wallonië verdient een échte economische relance.

Strépy-Thieu op Google Earth

Ronquières op Google Earth

Meer foto’s van Strépy-Thieu en Ronquières

Men zegt wel eens dat Lissewege het mooiste dorp van West-Vlaanderen is. De kerktoren en de rustieke huisjes hebben inderdaad iets idyllisch. Jammer genoeg schijnt Lissewege bedreigd te zijn door de uitbreiding van de Zeebrugse haven. Een Doelscenario zou tot de mogelijkheden behoren, maar hopelijk is dit een weinig realistisch gerucht. Moest het dorp dan toch verdwijnen kan de titel “mooiste dorp van West-Vlaanderen” misschien aan Roesbrugge worden gegeven. Samen met fusiegemeente Haringe – een van de oudste fusies in België – is het dorp bijzonder de moeite waard. Er is veel bedrijvigheid en het patrimonium wordt goed beschermd. De St-Martinuskerk is eerder uitzonderlijk in de streek. Het oude gemeentehuis, nu te koop, domineert de skyline. Roesbrugge is ook het dorp waar de zogenaamde ‘Dode IJzer’ stroomt. De dode arm van onze stroom wordt er toeristisch uitgebaat. Daarnaast is er ook de ‘echte IJzer’, want Roesbrugge is het laatste dorp waar de rivier kabbelt vooraleer de Franse grens – de ‘schreve’ – over te steken. Er is een thema-wandeling rond uitgestippeld. Zes komma acht kilometer genieten van een van onze mooiste gebieden bij een herfstzonnetje, wat moet je nog meer hebben? Het zijn de kleine dingen die het leven aangenaam maken.

De moeite: Roesbrugge in oude prentkaarten

Mijn foto’s van Roesbrugge

De meersen van Ver-Assebroek nabij Brugge herbergen een bijwijlen idyllisch landschap.  Eeuwenlang werden de vruchtbare akkers, omzoomd door populieren en knotwilgen, geëxploiteerd.  Nu grazen koeien in de wei.  Het is leuk om er een zaterdagnamiddag te slijten.  Bovendien wandel je een tijdje op het tracé van de oude spoorweg Brugge-Maldegem, waar tot eind jaren vijftig treinen passeerden.

Meer foto’s van Ver-Assebroek

Ver-Assebroek op Google Earth

Dat je in België nogal wat vreemde plaatsen tegenkomt is geen overdrijving. Een goede wind bracht me dit weekend in Wildenburg, een gehucht tussen Wingene en Beernem. Tot een kleine eeuw geleden stond daar een kasteel dat werd bewoond door de lokale notabele. Wegens uitsterven van het ras en verloedering werd het geheel afgebroken. Het omringende bos – een uitloper van het Bulskampveld – werd bewaard en herbergt nogal wat verhalen. Zo was er een matrozenschool gevestigd. Jawel, op twintig kilometer van het al dan niet ruime sop werden generaties scheepsknechten opgeleid. Wegens gebrek aan waterlopen en educatief materiaal werd in een weide een opleidingsschip nagebouwd. Om het helemaal echt te laten lijken legde men nadien een vijver rond het artefact aan. Of de matrozen hier ook leerden hoe ze met zeeziekte moesten omgaan is me niet meteen duidelijk. Nog steeds staan hier zendmasten van het leger en is een deel van het weidencomplex – die onder meer buffels huisvesten – militair domein. Betreden is ten strengste verboden…

Naast de matrozenschool werd hier in het midden van de negentiende eeuw ook een verbeteringsgesticht gevestigd. In die tijd kampte men nogal met bendes die te lande en te stede onheil zaaiden. Daders van wat men nu kleine criminaliteit zou noemen werden er heropgevoed. Iets verderop vind je nog altijd het penitentiair complex van Ruiselede.

Alsof dat nog niet genoeg was bracht het einde van de wandeling ons naar de boskapel. Het kleine gebouwtje, met een groot, wit dreigend kruis op het fronton, staat middenin een klein bosje, wat het geheel nogal mysterieus doet ogen. Het kwam er immers wegens macabere feiten. Enkele eeuwen geleden werd een heer van Wildenburg hier dodelijk getroffen in een klein conflict met ordinaire stropers. De buurvrouw die hem de eerste en laatste zorgen toediende en eigenaar was van de welluidende naam Zenia stond er voor garant dat we dit schielijk feit nooit of te nimmer zouden vergeten. Mensen met veel fantasie kunnen hier alvast inspiratie doen voor moordverhalen. Een bezoekje waard.

Meer foto’s van Wildenburg

Wildenburg op Google Earth