In de Zevende Dag zien we een combattieve Etienne Schouppe. De staatssecretaris wordt door Mark Van de Looverbosch op de korrel genomen en countert de vragen van de journalist behoorlijk. Volgens Schouppe zullen de bewoners van de rand in de toekomst méér rustige nachten hebben dan voorzien, al is ‘rustig’ in deze een relatief begrip. Toch zal nooit iedereen tevreden zijn, maar onze Etienne had er goede hoop op dat dit aantal tot een minimum zal worden beperkt. De luchthaven en de Brusselse rand, het is en blijft een moeilijk huwelijk. Ik kan begrijpen dat het weinig comfortabel is om dag in dag uit vliegtuigen boven je hoofd te horen razen. Anderzijds is de luchthaven van kapitaal belang voor onze mobiliteit en de internationale rol van Brussel. Ons land is jammer genoeg té volgebouwd om de site alsnog enkele tientallen kilometer te verplaatsen. Er is dus geen alternatief en dat weet je als je er voor kiest om in die buurt een woning aan te kopen.

Ramptoerist spelen

De luchthaven is sinds de Kalitta-crash van vorige week de place to be. Toen ik er enkele uren nadien met de trein voorbij kwam, was de ontsteltenis van de reizigers groot. Velen hadden het nieuws nog niet gehoord en schrokken zich een hoedje. Met open mond keken ze naar het gevaarte. Nu, een week later, haalde men tijdens de passage gsm’s en fototoestellen boven om de ijzeren vogel te vereeuwigen. Zelfs vliegtuigcrashes wennen en zijn een bezienswaardigheid. De ramptoerist in elk van ons is omnipresent.

Passie

Mocht u mij gevraagd hebben om mijn relaas van vorige zondag uiteen te doen, dan was ik ongetwijfeld uitgebreid blijven stilstaan bij de GP F1 van Monaco. Ik volg al zo’n kleine twintig jaar alle vormen van autosport van nabij. De Monegaskische Grand Prix is hét kroonjuweel van het internationale autosportjaar. Al sinds de jaren twintig rijden de bolides rondjes op het stratencircuit. Ik herinner me nog levendig de overwinningen van wijlen Ayrton Senna, die als geen ander het tracé onder de knie had. In al die tijd hebben we toch veel mooie momenten beleefd. Dit jaar won de jonge Lewis Hamilton. Hou deze kerel in de gaten: zo’n exemplaren worden maar één keer in vijftien jaar gemaakt. Vorig jaar heeft hij onwaarschijnlijke dingen laten zien voor een neofiet. Ik zal u onthouden van verdere uitweidingen over dit onderwerp, want anders komt de weekboek(st)er van volgende week niet meer aan de bak. Toch verwijs ik u verder naar http://autosport.peteraspeslagh.be.

Rest mij nog om u te bedanken voor uw aandacht. Het was me een waar genoegen om een weekje op deze site te vertoeven. Mijn weekboek loopt gewoon door op www.peteraspeslagh.be, steeds een bezoekje waard!

Peter

Oostende

Na de middag gaat het richting Oostende. Ik ben daar geboren, heb er de eerste jaren van mijn leven gewoond en ben er nadien zowat elke week teruggeweest. Dat schept een onverbrekelijke band en ik ontspan telkens ik er kom. Bovendien is de zeelucht zoveel zuiverder dan die in het binnenland. Als je na een week in Leuven de trein richting Oostende neemt, dan is het een letterlijke verademing als je afstapt. Ik blijf verknocht aan de toch wel beste stad van het land. Een mens kan niet onder zijn roots uit en maar goed ook.

De stad heeft een rijk verleden. Vooral het Oostende uit de negentiende en het begin van de twintigste eeuw fascineert me. Ik vraag me nog steeds af hoe de stad er nu zou uitzien mocht men rond 1850 de vestingen niet hebben afgebroken. Tot dan toe was de stad volledig ommuurd, maar die waren in het midden van de negentiende eeuw vanuit militair perspectief overbodig geworden. Afbreken dus. Nadien werd de stad verfraaid door Leopold II, zij het met fondsen die niet meteen op een koosjere manier waren verworven, maar het gaf Oostende een aantrekkingskracht die tot ver buiten de landsgrenzen voelbaar was. Onder meer door directe treinverbindingen kwamen heel wat Parisiens en Parisiennes hun vakantie in de Koningin der Badsteden doorbrengen. Ook het intellectuele leven bloeide in die periode open. Veel bekende schrijvers en wetenschappers zoals Joseph Roth en Albert Enstein, frequenteerden Oostende en randgemeenten,. Kortom, een boeiende stad. Oostende is veel meer dan zon, zee en entertainment. Afbeeldingen van dit roemrijke verleden kunt u in de plaatselijke beeldbank terugvinden (http://beeldbank.oostende.be).

Over de vogel en de bek

’s Avonds zet ik me nog wat voor mijn weblog (http://www.peteraspeslagh.be). Ik moet van tijd tot tijd mijn ei kwijt en een weblog is daar een ideaal middel voor. Er staat dan ook zowat van alles op, maar goed, elke vogel zingt zoals hij gebekt is.

Peter

Onze studenten zijn bijna halfweg het blokverlof en dat is er aan te merken. De Leuvense wegen zijn rustiger dan ooit en ook op de campus in de Parkstraat is het verrassend kalm. Schijn bedriegt: zowel voor het ondersteunend als voor het academisch personeel zijn het drukke tijden. Examens zijn niet enkel een intellectuele uitdaging. Ook de organisatorische kant van de zaak vereist, ondanks alle technologische ondersteuning en informatisering, veel menselijke inzet. Een faculteit is zoals een machine: elk raderwerkje telt.

Druk

De ogenschijnlijke kalmte van de Parkstraat staat in fel contrast met de drukte in de Wetstraat. Vandaag werd bekend dat de sp.a, bij monde van kamerlid Ludwig Vandenhove, dan toch bereid zou zijn om aan te schuiven aan de dis der staatshervorming, al nuanceerde de burgemeester van Sint-Truiden snel zijn uitspraken. Er moet aan bepaalde voorwaarden worden voldaan vooraleer de Vlaamse socialisten zich engageren. Een oekaze van bovenaf zal hier wellicht voor iets tussen zitten.

Zelf ben ik nooit een communautaire rebel geweest. Het (radicaal-)Vlaamse discours gaat aan mij voorbij, want ik kan mij hier moeilijk mee vereenzelvigen. Onze partij heeft na het débâcle van 1999 resoluut de Vlaamse kaart getrokken. Dat toont haar vastberadenheid en durf, maar die profilering is niet meteen mijn ding. In die zin ben ik dan ook maar een koele minnaar van het kartel, want heb persoonlijk niet de minste affiniteit met de N-VA, hoewel ik de humor en het historisch inzicht van haar voorzitter ten zeerste waardeer.

Begrijp me niet verkeerd: ook voor mij is er een staatshervorming nodig en er zijn zeker wantoestanden in de Brusselse rand, waarbij sommigen terecht de vinger op de wonde leggen. Een aantal bevoegdheden moet worden gestroomlijnd. Alleen: hiervoor heb ik geen gele vendels en harde redevoeringen nodig, want uiteindelijk zal er willens nillens een compromis moeten worden gevonden en dat zal toegevingen eisen. Et alors? De loopgraven zullen tegen vijftien juli aan beide kanten van de taalgrens/vuurlinie verlaten moeten worden. Ik neem aan dat deze mening wellicht niet door iedereen even zeer wordt gedeeld, maar overal heb je minimalisten en maximalisten. Ik ben er echter van overtuigd dat onze partij in staat is om op een volwassen manier naar de onderhandelingen te trekken. Kortom, ik gun Bart De Wever met plezier zijn vette vis, onze Bert veel méér dan wat borrelhapjes, maar heb persoonlijk genoeg aan een zak friet.

Peter

Vandaag staat een studiedag over digitale toegankelijkheid op mijn programma. De K.U.Leuven voert al een tijdje een bewuste politiek om de nieuwe media ook voor mensen met een functiebeperking toegankelijk te maken. Zo kan er bij de opmaak van een webpagina allerlei code worden toegevoegd die het voor braillelezers comfortabeler maakt. Interessant was een demonstratie van een IBM-softwarepakket waarmee webpagina’s worden getest op basis van een simulatie van diverse visuele beperkingen. Een minieme kleurwijziging kan grote gevolgen voor de duidelijkheid hebben. De inspanningen van de K.U.Leuven werden beloond door het behalen van het AnySurfer-certificaat voor diverse pagina’s van de universitaire website, te vinden op www.kuleuven.be .

.be

Ook de nieuwe portaalsite van de federale overheid zou wel eens een poging mogen ondernemen om dit certificaat te verkrijgen. Vandaag werd het project door Yves Leterme en Vincent Van Quickenborne aan de pers voorgesteld en het ziet er op het eerste zicht niet slecht uit: weinig toeters of bellen, rustige kleuren en een zacht lettertype. Meer moet dat niet zijn. Heeft men aangeklopt bij de mensen van IBM?

Justitie & media

We hebben de voorbije dagen weer volop kunnen smullen van gerechtelijk nieuws: het dossier-Fourniret en de zaak Ait-Oud vulden ruimschoots de krantenpagina’s en de tv-schermen. Ik vind het jammer dat de media hier weer heuse events van maken, net zoals dat met de zaken-Dutroux en –Van Themsche gebeurde. De processen waren stuk voor stuk het sluitstuk van menselijke drama’s, maar moet dit zo en plein public worden gevoerd? Naast uitgebreide reportages van journalisten ter plaatse worden in de studio allerlei analyses door vermeende experts gemaakt, meestal gebaseerd op gissingen en niet gehinderd door een sterke kennis van het dossier in kwestie. Niet zelden resulteert dit in een eerste publiek vonnis. Moet dat nu? Ik steek er alvast niet veel van op, integendeel: ik zap zo snel mogelijk weg. Het is belangrijk dat de slachtoffers het proces sereen kunnen ondergaan en dat de daders een gepaste straf krijgen, maar daarvoor hoef ik geen live-verslaggeving uit de rechtszaal. De feiten zijn al erg genoeg; door er een media-event van te maken wordt de zaak alleen maar zwaarder voor de betrokkenen.

Peter

Vijf keer per jaar krijgen de leden van JONGCD&V het tijdschrift in de bus. Wij proberen een mix te brengen van inhoudelijk en bewegingsnieuws. De voorbije jaren lag de klemtoon misschien iets te veel op het inhoudelijke en verzonk het tijdschrift in ellenlange teksten, maar uiteindelijk weerspiegelen die waarvoor wij als politieke jongerenorganisatie staan. De verhouding tussen het inhoudelijke aspect en het nieuws van de organisatie als beweging is niet steeds even makkelijk te maken, maar wij proberen toch voor een evenwichtig resultaat te zorgen. Ik wil van deze gelegenheid gebruik maken om u warm te maken voor ons tijdschrift. Wij zijn steeds op zoek naar redacteurs en ook het nieuws van uw lokale acties blijft meer dan welkom. Eén adres: radikaal@jongcdenv.be . Voor de volgende Radikaal bieden we onze lezers de mogelijkheid om een vraag te stellen aan Marianne Thyssen, de nieuwe voorzitster van CD&V. Wil u in ons tijdschrift een vraag aan haar stellen, dan is die steeds welkom op bovenstaand e-mailadres. Doen!

Onze avonturen in de werkgroep communicatie hebben alvast duidelijk gemaakt dat Radikaal met zijn tijd mee moet evolueren. Het tweede gesprek van de avond, met Carl en Edu van het grafisch bedrijf (zoz), gaf ons extra informatie over hoe we het tijdschrift in de toekomst kunnen profileren. Vanuit een specifieke invalshoek – de lay-out en opmaak – hebben ze ons een beeld geschetst van wat de mogelijkheden zijn om van Radikaal een modern blad te maken. U hoort nog van ons.

Nadat ik terug naar Leuven spoorde – zonder vertraging – bracht ik nog een bezoek aan het Stuk om een drieëndertiger te nuttigen in het gezelschap van Frederiek Vermeulen, met wie ik nog even bekwam van het toch wel intensieve werkgroep communicatie-programma van de voorbije dagen. Het zou de komende weken iets rustiger kunnen worden, maar eerst moeten we nog de volgende Radikaal afwerken, waarvoor ik heel veel hulp krijg van eindredacteur Philippe Vanstapel. Wie achter de schermen werkt mag ook wel eens in de bloemetjes worden gezet.

Peter

Ik was toch wat geschokt toen ik vanmorgen las dat Kinepolis-bezoekers worden aangemoedigd om personen, die in de cinema illegaal films registreren, te verklikken. Door een simpel smsje te sturen naar 3005 kan je er voor zorgen dat een zaalwachter binnenkomt om de snoodaards van dienst in de spreekwoordelijke boeien te klissen. De verklikker krijgt voor deze heldendaad een box van vijf dvd’s cadeau. Raar dat hier geen reactie op kwam. Ik begrijp dat piraterij een serieus probleem is, maar vind het niet kunnen dat mensen elkaar hiervoor dienen aan te geven. Het doet me aan minder fraaie episodes uit onze geschiedenis denken. Enkele maanden geleden was er nog commotie over de criminaliteitswebsite van het Vlaams Belang, die op een gelijkaardig principe was gebaseerd, maar naar deze Kinepolis-maatregelen kraait geen haan. Ik ga bij een volgend filmbezoek mijn gsm best thuis laten liggen.

Kamperen

’s Avonds zitten we in de Wet 26 met de werkgroep communicatie samen. Al een ganse tijd buigen we ons over een geïntegreerd communicatiebeleid voor JONGCD&V. Op dit moment laat onze vereniging haar stem op vele manieren horen: via de website, aan de hand van persberichten, met uitnodigingen voor allerlei evenementen, via Radikaal en de Denk-Mee-Krant, enzovoort. Koken kost geld en wij vragen ons dan ook luidop af of de gedane investeringen voldoende renderen. Bovendien hebben we ondervonden dat heel wat media niet functioneren zoals ze zouden moeten.

Onder leiding van Lieselot Bleyenberg en met de deskundige assistentie van Philippe Vanstapel komen we al sinds het najaar week na week samen met een enthousiaste groep jongeren die begaan zijn met de manier waarop JONGCD&V haar blijde boodschap overbrengt. Het vergaderritme ligt hoog; dezer dagen kamperen we haast in de Wetstraat 26.

Discussie

De werkgroep legde al een intens traject af: literatuurstudie, een uitgebreide SWOT-analyse aan de hand van klankbordgroepen, formulering van strategische en operationele doelstellingen etc. Op dit moment – in mei – zijn we met focusgroepgesprekken bezig. Dit betekent dat we voor de diverse communicatiemiddelen (papieren communicatie, e-communicatie, perscommunicatie, event communicatie) experts allerhande confronteren met de manier waarop JONGCD&V op dit moment communiceert. Als hoofdredacteur van Radikaal ben ik verantwoordelijk voor de focusgroep ‘papieren communicatie’. Het tijdschrift heeft rabiate voor- en tegenstanders, en is dus een ideale twistappel in discussies. Die lopen soms hoog op, want de werkgroepleden zijn bekommerd om het welslagen van ons toekomstig communicatiebeleid. Dat zal en moet er komen.

Peter

Deze week hou ik de website van JONGCD&V gezelschap. Wie ben ik? Mijn naam is Peter Aspeslagh, 29 en afkomstig uit het mooie West-Vlaanderen. Ik studeerde politieke wetenschappen en moderne geschiedenis aan de K.U.Leuven en ben er nu werkzaam als stafmedewerker aan de Faculteit Sociale Wetenschappen. Als student raakte ik via CDS, de Christen-Democratische Studenten, besmet met het virus genaamd politiek. Ik ben er zes jaar lang actief geweest, onder meer als Leuvens en nationaal voorzitter. Het was een bijzonder boeiende leerschool. Elke week trokken we met een gemotiveerde groep jonge mensen de stad en het land rond om studenten op een laagdrempelige manier in contact te brengen met politiek en dat in de ruimste zin van het woord. CDS organiseerde debatten, gespreksavonden, maar ook fuiven en cantussen. Het spreekt vanzelf dat we na elke activiteit tot in de vroeg uurtjes ‘napraatten’. Kortom, voor politiek geïnteresseerde studenten is er geen betere introductie dan CDS. De stap naar CD&V en JONGCD&V was dan ook snel gezet en vandaag hou ik mij bezig met de hoofdredactie van Radikaal, maar daarover in een volgende bijdrage meer.

Universiteit

Nu het academiejaar stilletjes aan ten einde loopt wordt het rustiger aan de universiteit. De lessen worden binnenkort afgerond en de studenten verdwijnen voor een kleine anderhalve maand achter hun boeken. Of achter hun PC. Ik ben aan de faculteit verantwoordelijk voor het onderhoud en de verdere ontwikkeling van de elektronische leeromgeving. Het internet heeft de manier van werken in het hoger onderwijs immers ernstig beïnvloed. Voor zowat elke cursus wordt het elektronisch leerplatform ingezet, waarop studenten en docenten informatie uitwisselen. De Faculteit Sociale Wetenschappen heeft speciaal voor de studenten uit de eerste bachelor nog een aantal extra online toepassingen gemaakt, waar ik mij over bekommer. Het is een boeiende job die een serieuze dosis creativiteit vereist, maar dat hebben we graag.

De diplomaat in Karel De Gucht

’s Avonds trekt de Congo-hetze mijn aandacht. De uitspraken van Karel De Gucht hebben in Congo kwaad bloed gezet. Hoewel hij de Belgische diplomatie aanvoert, staat De Gucht er niet meteen om bekend gretig diplomatiek taalgebruik in de mond te nemen. Niemand twijfelt aan de terechtheid van zijn opmerkingen, maar De Gucht slaagt er niet in om eventjes van zijn eigen, haast legendarische ratio abstractie te maken en in de huid van een bemiddelaar-onderhandelaar te kruipen. Want, zo zegt het spreekwoord, diplomacy is the art of telling someone to go to hell in such a way that he’ll enjoy the trip. In dit netelige dossier, waarbij je geconfronteerd wordt met een land dat deels in oorlog ligt, waarvan de instellingen nauwelijks werken en dat door een oligarchie wordt geleid, moet je op je hoede zijn. Nu geeft De Gucht Kabila alle munitie om een nummertje op te voeren en dat zal de president niet nalaten. Wat hebben we hiermee bereikt? Niets, nee. Je kan ondanks alles als minister van buitenlandse zaken niet louter vredesduif spelen en dat zou De Gucht, toch ook niet vies van een robbertje machtspolitiek, toch moeten weten?

U mag ook steeds een bezoekje brengen aan mijn weblog – http://www.peteraspeslagh.be – waarop ik toch al enkele jaren mijn mening uit…

Peter