Na een lange vlucht zijn we mooi op tijd in Secaucus, New Jersey aangekomen. De eerste indruk van New York City is overweldigend: alles in het groot, een race van taxichauffeurs tegen elkaar. Via een lange tunnel voerde onze chauffeur ons voor een eerste maal naar manhattan. Het is simply overwhelming, zoals de Amerikanen dat zo graag zeggen… Hopelijk krijg ik de komende dagen meer tijd om te bloggen, want de dollarklok tikt ongenadig verder. Hier kan je alles krijgen, als je er ten minste voor betaalt.

Dat de auto voor de Amerikanen het statussymbool bij uitstek is hadden we al na enkele inches USA door. Zijn ze echter ook gebruikers van het openbaar vervoer? Blijkbaar wel. Van ons hotel in Secaucus namen we de proef op de som en stapten op bus 320 richting Port Authority Bus Terminal, het busstation nabij Times Square. Nood breekt wet: doordat het haast onmogelijk is geworden om met de wagen in en uit Manhattan te raken zien we even buiten het schiereiland grote car parks met belendende busstations. Eén voor één stapte een bont gezelschap op.

Fisher Price

De Port Authority Bus Terminal lijkt op één grote bovengrondse parkeergarage met peronnetjes, bruggetjes en tunneltjes, waar u en ik ooit een Fisher Price-schaalmodel van hadden. Elk perron leidt naar een deur die aansluiting geeft op een netwerk van gangen. Het zijn allemaal afzonderlijke gates; aan u om de juiste te vinden. Gelukkig valt de bewegwijzering mee, want anders was het als doordeweekse toerist onmogelijk om hier te navigeren.

Meteen komen we ook bovengronds, en plein New York City, samen te vatten in één koepelterm: kleur. Overal om ons heen proberen reclamepanelen, pancartes of andere voorwerpen met de meest kitscherige belichting onze aandacht te trekken. Je weet niet waar eerst gekeken. Times Square is er het culminatiepunt van. Het energieverbruik moet gigantisch zijn, maar daar ligt men in de Verenigde Staten zo te zien niet echt wakker van.

Ook andere vormen van duurzaam omgaan met moeder natuur is hen eerder vreemd. De overtollige verpakkingen zijn voor zuinige Europeanen niet om aan te zien. Bij elke koek die je eet of elk gerecht dat je meeneemt wordt alles dubbel en dik verpakt in bijwijlen luxueus papier en karton. Tja, hoe wil je dan dat dit land zich voor Kyoto klaarstoomt?

Patrimonium

In tegenstelling tot het oude continent kunnen de Verenigde Staten niet teren op een gans arsenaal aan klassieke gebouwen. In New York heeft men een poging gedaan om het relatief jonge patrimonium toch enigszins statig te doen overkomen. Zo is de New York Public Library – de stadsbibliotheek – een bijzonder deftig gebouw met mooie trappenhallen, deftige collecties en een leeszaal die niet moet onderdoen voor die van de centrale bibliotheek van de K.U.Leuven. Alleen: de vele pomp waarmee dit gepaard gaat is slechts façade. De talrijke ornamenten zijn flauwe kopieën van Europese originelen. Je moet je echter over dat idee heen zetten. De meeste gebouwen zijn nauwelijks een eeuw oud en hebben dus geen lange geschiedenis. Et alors? Eens je die mental switch hebt gemaakt is het patrimonium zeer de moeite waard.

De Grand Central Terminal is hier een ander voorbeeld van. De lokettenzaal, evenals de vele tunnels zijn een streling voor het oog. Je zou bijna verlangen naar een uurtje vertraging. Tien keer eleganter dan onze Brusselse drieling samen.

Met de St. Patrick’s Cathedral zagen we dat ook religieuze gebouwen waardevolle kopies van hun Europese antecedenten kunnen zijn. Het is ietwat overdreven om te stellen dat je je in de Notre Dame waant, maar deze kathedraal heeft wel iets. In de zijbeuken staan kapelletjes waar alle courante heiligen de revue passeren: Sint Antonius van Padua, de Heilige Theresa van Lisieux en aanverwanten. Men houdt hier ook meer en meer rekening met het toenemende aantal ‘hispanics’, want elke zaterdag wordt er een mis in het Spaans opgedragen. De Cathedral viel nog het meest op door de stilte die er binnenin heerst. Het contrast tussen de drukte van Fifth Avenue en de rust van de kathedraal is indrukwekkend. Een welkome afwisseling.

Top of the Rock

Omdat het voor een bezoek aan de top van de Empire State Building wellicht lang aanschuiven is, nemen we vrede met een second best: het Rockefeller Center. Deze buildings, die onder meer de studio’s van de NBC (met de bekende Conan O’Brien-show) huisvesten, zijn net iets minder hoog dan de ‘Empire’, maar desalniettemin de moeite waard. De lift schiet met een snelheid van twee verdiepingen per seconde als een raket de hoogte in. In het plafond van de lift zien we een doorschijnend beeldscherm waar een filmpje over ‘The Rock’ wordt afgespeeld. Alles voor de show en meteen wordt ook de aandacht van angstige liftgebruikers afgeleid.

Het zicht is adembenemend. Aan de ene kant hebben we een uitzicht op het lange Central Park, met Harlem en Bronx op de achtergrond, terwijl aan de andere zijde de Empire State Building en downtown opduiken.

Stella & Obama

Langs Fifth Avenue zijn alle grote ‘stores’ in de meest mondaine verpakking vertegenwoordigd. De grote Disney Store, de hippe Apple Store, H&M, GAP, de NBA-store, kortom, iedereen met enige naam en faam mag hier niet ontbreken.

Eight Avenue brengt ons terug naar de Port Authority Bus Terminal. In een drogisterij passeer ik toevallig aan het rek waar bier wordt aangeboden. Guess what? Stella en Hoegaarden zijn in overvloed aanwezig. De nakende overname van Anheuser-Busch door Inbev heeft hier echter geen positieve noot achter gelaten. Voor de Amerikanen staat dit bijna gelijk aan de verkoop van een kroonjuweel.

Onderweg horen we een vurige militant “Obama! Obama!” scanderen. Prompt reageert een voorbijganger met “Osama! Osama!”. Welcome to New York City…

Megalopolis

We (mijn reisgenote Marie-Lise en mezelf) maken in de lobby van het Harmon Meadow Holiday Inn in Secaucus kennis met Stephanie, de reisleidster van onze tournee door het oosten van de Verenigde Staten, en de groep die ons de komende twee weken zal vergezellen. Het is een bont gezelschap Europeanen: een dame en twee heren uit Engeland, twee Schotse dames, een Noord-Ierse, een Duitse en vier Oostenrijkse studenten Japanologie. Wij verdedigen de kleuren van het Belgenland. Na het invullen van een aantal formaliteiten- de organisatie wil immers nergens aansprakelijk voor zijn, wat hier gebruikelijk is – zetten we koers richting Washington DC.

De trip met de van en bijhorende trailer verloopt via ettelijke highways. Ze doorkruisen de megalopolis (de agglomeratie van Boston tot Washington DC). Het is wat jammer dat we niet eventjes een ommetje maken langs Philadelphia, maar we moeten ons aan de timing en het reisschema houden. Vanop de Francis Scott Bridge – genoemd naar de auteur van het Amerikaanse volkslied – kunnen we toch eventjes genieten van de skyline en de grote haven van Baltimore.

Na het eindeloos wisselen van highways en het telkens weer betalen van tol komen we aan in de eerste kampplaats van de reis: Cherry Hill Park, op zo’n twintig mijl van Washington DC. Steph doet er uitgebreid de regels en taken voor de volgende twee weken uit de doeken. Het schrikt me eventjes af: plots besef ik dat ik een groot stuk van mijn vrijheid kwijt zal zijn, maar al gauw leg ik me daarbij neer. De nadelen wegen niet op tegen de voordelen. Met dit soort van reizen kan je in korte tijd enorm veel zien. Dat je hiervoor in je vakantie aan orders moet gehoorzamen, so be it, al was ook dit een mental switch. Maar toch: ik sta enorm op mijn vrijheid en zelfstandigheid en ga altijd moeite hebben met het opvolgen van bevelen.

De praktische kant van de zaak vlot goed. Het opzetten van de tent blijkt een fluitje van een cent te zijn. In enkele minuten staat het ding meer dan stevig recht. Met behulp van mijn sympathieke tentgenoot, Londenaar Tom, zouden we de komende veertien dagen snel een dak boven ons hoofd hebben, zij het dat dit onderkomen amper uit twee laagjes stof bestaat. Meteen worden we ook in drie groepen verdeeld. Elke avond is er via een rotatiesysteem een kook-, een afwas- en een van cleaning-ploeg. De afspraken zijn gemaakt.

Hoogspanning

Veel Amerikanen houden ervan om met een camper de States rond te trekken en hun vakantie in plaatsen als Cherry Hill Park door te brengen. De vehikels zijn bijwijlen indrukwekkend, hoewel ik me afvraag wat er nu precies zo gezellig is aan dit oord. Midden in de camping is er een grote open vlakte waarover twee hoogspanningslijnen zijn gespannen. Je hoort de stroom knetteren; bovendien zorgt de nabijgelegen highway voor een oorverdovend lawaai. De gustibus et coloribus non est disputandum, zelfs niet in de States, maar ik heb er zo mijn eigen mening over.

DC

Steph had ons beloofd om ‘s avonds een rondrit in Washington DC te maken. In de stad zijn geen wolkenkrabbers te vinden, want geen enkel gebouw mag hoger zijn dan het Capitool. Je rijdt de stad dan ook via ‘kleine’ wegen met lintbebouwing binnen, al blijft dit in de USA natuurlijk een relatief begrip. Aan elk kruispunt stoppen we voor de traffic lights, die hier doorgaans goed worden gerespecteerd, zoals alle verkeersregels overigens. Het blijft een stop and go-ride…

Al vanaf de entrée in Washington zien we Capitol Hill liggen, net als bij ons een kathedraal de skyline van een doorsnee stad domineert. Oorspronkelijk was het de bedoeling om Washington enkel als administratief centrum in te richten. Ambtenaren zouden op en af pendelen naar DC. Daarom is het district ook onttrokken aan de reguliere bestuurlijke indeling in staten. Na verloop van tijd werd de stad dan toch bevolkt met permanente bewoners, maar door hun ‘staatloos’ bestaan hadden ze geen kiesrecht. Tot op de dag van vandaag heeft DC geen congresleden of senatoren; de inwoners kunnen echter wel een president en een lokaal bestuur verkiezen.

Respect

Het centrum van de stad bestaat uit brede boulevards, omringd door regeringsgebouwen en musea. De lijst is lang: het Witte Huis, de diverse departments, de Library of Congress, de Smithsonian-musea, de memorials, … In het midden van dit netwerk ligt de Mall. Het is een levend mausoleum van de helden en de instellingen van de Verenigde Staten.

Aan de ene zijde rijst het machtige Capitool op uit de omringende bebouwing. Het aureool van de wetgevende macht domineert symbolisch het uitvoerende Witte Huis, dat stukken lager ligt. Aan de andere zijde van het spectrum zien we het Lincoln Memorial in volle glorie. We hebben het voorrecht om het monument bij het vallen van de duisternis te mogen bewonderen. Dat maakt het zoveel interessanter. Middenin, als een scheidsrechter, staat een obelisk: het Washington Monument. Twee rode lichtjes ontsieren de top van de pin. Vliegtuigen, weet u wel…

Naast Lincoln vinden we op de Mall nog enkele andere memorials. Het Korea War Memorial oogt sober, terwijl de muur van het Vietnam War Memorial net als de Ieperse Menenpoort duizenden namen van gesneuvelde soldaten bevat. Ook aan Jefferson is een mausoleum opgedragen. Steph vroeg ons stil te zijn en ons hoofddeksel af te nemen. Respect voor de mannen en vrouwen die het leven lieten in service. Jammer genoeg wordt die welgemeende rust elke twee minuten grondig verstoord door een vliegtuig dat via de Potomac het Ronald Reagan National Airport tracht te bereiken. Zelfs respect is relatief…

Ron Paul

Na het geïmproviseerde ontbijt voert Steph ons naar de Washington. Aan de Mall zijn reeds bij het ochtendgloren militanten van Ron Paul, die derde presidentskandidaat, op pad. Hij houdt hier blijkbaar een rally. De kans dat de man het in november haalt is nihil, maar hij blijft toch in de race en dat past wellicht in zijn carrièreplanning.

Steph zet ons af aan het Jefferson Memorial. We kunnen tot half zes vrij in Washington rondlopen. Het is niet eenvoudig om te beslissen wat we in dit uiterst beperkt tijdsbestek zullen bezoeken. Hier is zoveel te bekijken en geschiedenis geschreven. We opteren om eerst een bezoekje te brengen aan het US Holocaust Memorial Museum (USHMM), dat nog maar enkele jaren geleden werd geopend en tot één van de hotspots van Washington is uitgegroeid.

Zoethoudertjes

In de hoofdstad zijn de meeste musea gratis, maar je moet wel eerst een ‘timeticket’ afhalen. Op dat biljet komt te staan wanneer je exact de permanente collectie kan bezichtigen. Meestal is er een wachttijd van één à twee uur. Het USHMM zorgt er voor dat de wachtenden met tijdelijke tentoonstellingen worden zoetgehouden. In ‘Daniel’s story’ wordt de holocaust op kinderlijk niveau uitgelegd. Aan de hand van het dagboek van een Joodse jongen maakt men de harde realiteit op een pedagogisch verantwoorde manier duidelijk. De Amerikanen krijgen bij de start van de tentoonstelling allereerst een kaart van Europa te zien. “Germany, a country in Europe”, staat er te lezen. Goed om weten. België werd in het overzicht alvast vergeten, maar je moet nu eenmaal de hoofd- van bijzaken kunnen onderscheiden.

Een tweede expositie behandelde de Olympische Spelen van Berlijn (1936), die Hitler naar zijn hand probeerde te zetten. Een belangrijk deel van deze tentoonstelling werd gewijd aan de discussie over de Amerikaanse deelname aan deze Spelen. Uiteindelijk werden ze niet geboycot, maar dit heeft nogal wat voeten in de aarde gehad, met alle gevolgen van dien. Denken we maar aan het incident met Jesse Owens. De rest is geschiedenis.

Main exposition

De ‘main exposition’ vertelde het verhaal van de holocaust zoals we het al zovele keren hebben gezien, zij het met alle mogelijke beeldmateriaal; gevoelige kijkers werden niet gespaard en maar goed ook. Zo zagen we gruwelijke beelden van de ‘testen’ die op Joden werden uitgevoerd. Het museum beschikt over een originele treinwagon die gedeporteerden naar de kampen bracht, evenals de ‘rekken’ waarop de gevangenen werden uitgemergeld, wachtend op hun lijflijke eliminatie. Bij het binnengaan kregen we alvast een imaginair paspoort, zodat we konden ervaren hoe brandmerking aanvoelt.

Het grootste gedeelte van de USHMM staat in het teken van de Joodse genocide, maar ook de andere slachtoffers van de naziterreur werden niet vergeten. Het lot van de zigeuners, mentaal gehandicapten of homoseksuelen werd niet geminimaliseerd. Alleen een genuanceerd verhaal over de naoorlogse repressie ontbrak, maar we kunnen het USHMM bezwaarlijk vragen om de zaak-Vindevogel in het lang en het breed uit de doeken te doen…

Tuinbezoek

Van het USHMM hoeven we maar de Mall over te steken om bij het Witte Huis te komen. Onderweg passeren we het Washington Monument, de obelisk die midden in de rechte Lincoln Memorial-Capitool staat. Net voordat we Pennsylvania Avenue willen opdraaien schuift een dame ons een briefje met “Visit the White House Gardens” in de hand. Blijkbaar is vandaag één van de zeven dagen in het jaar waarop je de tuin van het Witte Huis kan bezoeken. We maakten daar dan ook met graagte gebruik van, want dichter kan je bij de ambtswoning van George W. Bush niet komen.

De tuin op zich stelde niet veel voor, maar dat was het minste van mijn zorgen. Meer nog: het interesseerde mij geen cent, maar we waren toch maar in de presidentiële hof geraakt. De security was enorm; mijn rugzak werd tot in het kleinste detail uitgekiend. Dit is ten slotte het Witte Huis. Als je in de luchthaven al van kop tot teen wordt geïnspecteerd zou het belachelijk zijn mocht de kous hier met een simpele paspoortcontrole af zijn. We hadden geluk dat we net op één van die zeven dagen in Washington waren.

Spirit of St. Louis

Vanop de toren van het voormalige Post Office kregen we een mooi uitzicht over de hoofdstad. Schuin tegenover het gebouw, dat nu een winkelcentrum annex restaurant huisvest, bevindt zich de Edgar J. Hoover Building, het hoofdkwartier van de FBI. In de verte, aan de overkant van de River Potomac, zagen we een rustig Pentagon opduiken. Ook het Arlington Cemetery, waar onder meer JFK is begraven, was te zien. Een schitterend beeld over een schitterende stad.

Onze laatste halte in DC was het National Air and Space Museum van de Smithsonian Institution, waar de lucht- en ruimtevaartgeschiedenis van de Verenigde Staten uitgebreid werd voorgesteld, exemplaren van bekende vliegtuigen incluis. Zo zagen we onder meer een vliegtuig van Amelia Earhart, de gevierde pilote die in de eerste helft van de twintigste eeuw enkele legendarische vluchten maakte vooraleer tijdens een poging om de Pacific non-stop over te vliegen te verongelukken. Ook de Spirit of St. Louis, het toestel waarmee Charles Lindbergh als eerste een transatlantische vlucht maakte, hing in de lucht van het museum.

Nationaal Park

DC en haar patrimonium zijn officieel een nationaal park. Dit betekent dat parkwachters – rangers – voor het onderhoud en de beveiliging instaan, zelfs wat het Witte Huis betreft. Zoals de beschermde diersoorten in de Parken wordt ook het territorium van George W. Bush door bekwame lieden verdedigd.

Washington DC is dus niet enkel het politieke hart van de Verenigde Staten. De schitterende musea vertellen in geuren en kleuren en op een toegankelijke wijze de geschiedenis van het land. In die zin kan je de stad vergelijken met het Parijse patrimonium. DC mag dan wel grotendeels een kopie van Europese equivalenten zijn en ‘slechts’ tweehonderd jaar oud, toch blijft de stad een bijzonder geslaagd project. Hier kom ik terug. Een citytrip waard.

Ondanks het feit dat we vandaag slechts 100 mijl op ons bord hadden, was het een serieus lange rit. Naast de highways maakte de trip ook van secundaire wegen gebruik om onze bestemming van de dag, Shenandoah National Park, te bereiken.

Over beren en herten

Elk nationaal park is een afgesloten geheel. Dit betekent dat je bij de grens ervan een controle dient te ondergaan en toegangsgeld te betalen. Fier gaan de rangers na over wij geschikt zijn om Shenandoah National Park te betreden. We moeten van nu af aan ook uitkijken voor zwarte beren. De dieren lopen hier in het wild rond en kunnen dus ook op de weg wandelen. Beren zijn nogal agressief, dus is het uitkijken. Ook herten hebben hier vrij spel, al zijn die minder gevaarlijk.

De weg door het park maakt deel uit van de Appalachian Trail, een pad dat in het gebergte Pennsylvania met Alabama verbindt. In de jaren dertig liet Roosevelt dwars door Shenandoah een autoweg aanleggen. Het kaderde in zijn New Deal-politiek tijdens de Grote Depressie. Ondertussen waren er al heel wat huizen in het Park gebouwd. Via het zogenaamde ‘homestead’-principe kon je hier als particulier gratis een morzel grond krijgen. In een poging om het land ook verder van de kust te bevolken gaf men je de kans om op die manier een eigendom te verwerven, op voorwaarde dat je aan een aantal criteria voldeed. Zo diende het terrein voor langere tijd gecultiveerd te worden.

Ardennen XL

De panorama’s in Shenandoah waren bij momenten wel mooi, maar dit is slechts middelgebergte met toppen tot iets boven de 1000m. Het was zowat te vergelijken met de Ardennen, maar dan wat hoger en met loofbomen. Mooi, maar dit kan je ook bij ons bewonderen, zij het dat er op het oude continent geen beren (meer) te vinden zijn. Plots stopte vóór onze van een wagen heel bruusk. Inderdaad: een beer kwam even een kijkje nemen naar de voorbijrijdende wagens, vans en campers.

Tijdens het opstellen van de tenten waarschuwde Steph ons voor de dieren. Op de camping was een moederbeer mét zoon of dochter gesignaleerd. “If you are threatened by a bear, just scream or yell”, was haar kordate advies. Onder het motto “beter voorkomen dan genezen” moesten we ‘s nachts alle voedsel en cosmetica in een metalen kast opbergen. Welriekende geuren trekken beren aan en het is niet meteen aangeraden om ‘s nachts met dergelijk dier geconfronteerd te worden, ondanks het wapen van de stem. Tijdens een mogelijk gevecht zou het verschil in kracht nogal groot kunnen uitvallen…

Hike

Het was tijd voor onze eerste hike. Met de ganse groep gingen we op zoek naar de Big Lewis Falls, hoewel het adjectief ‘big’ eerder hoog gegrepen was. De lange afdaling maakte de groep wat zenuwachtig, want what comes down must go up. Een leuke trektocht, maar, nogmaals, we hebben dit allemaal al eens in de Ardennen gedaan. Bij aankomst aan de Falls stak in de verte een onweer de kop op. Luttele minuten nadat we de steile terugkeer hadden aangevat kwamen bliksemschichten vervaarlijk dichtbij; niet lang daarna werden de hemelpoorten ruimschoots geopend. Het was een ware zondvloed. Zelfs doorwinterde trekkers begonnen te zweten. Alles, maar dan ook alles, was soaking wet. Even was er onenigheid over de te volgen route. Ons bescheiden kaartje had het door de regen begeven. Na lang zoeken en het inslaan van foute wegen kwamen we uiteindelijk terug op de camping terecht, bevend van de kou. De tenten waren al even uitgeregend; dat beloofde niet veel goeds.

De ganse nacht goot het water. Torrential rain, zoals dat heet. Het water stopte zelfs niet aan het tentzeil. Pretty bad conditions en niet echt bevorderlijk voor het humeur, maar het hoort erbij. Nog een verhaal om aan onze kleinkinderen te vertellen. Shenandoah zal voor eeuwig met deze zondvloed worden geassocieerd.

Yves Leterme

De dag begint slecht. Over en weer gesms naar België maakt duidelijk dat de dagen van Leterme I geteld zijn. Mijn vingers jeuken en ik moet op mijn tanden bijten. Vijf dagen zonder internet is voor een web addict een tantaluskwelling. Nu ons land in een schijnbaar onoplosbare impasse zit wil ik alles van dichtbij meemaken. Aan de andere kant is een aantal dagen netontbering niet meteen een slechte zaak, maar dit komt wel erg ongelegen. Frustrerend en zenuwslopend. Men wou het vel van Yves en men heeft het gekregen. Ik kan dit alleen maar betreuren en hoop dat de winnaar van de verkiezingen zo snel mogelijk zijn plaats terug kan innemen. Soit, ik voel me na bijna tien jaar strijd tegen Verhofstadt toch wat bedrogen en ga hen die zich tegen een compromis verzetten verbaal op de hielen blijven zitten. Doch dit geheel ter zijde, hoewel ik het tijdens mijn verlof en vanop enkele duizenden kilometer afstand niet kan laten om de situatie op de voet te volgen. Het smsverkeer houdt de ganse dag aan.

Westelijk halfrond

Na een serieuze rit komen we aan in Fayetteville, West Virginia. Een deel van onze groep gaat hier op de New River raften. Zelf pas ik voor dit avontuur, want water en heksentoeren zijn doorgaans not my cup of tea. We slaan in de brandende zon al vroeg onze tenten op en gaan wat later aan de oever van de New River zitten, met een mooi zicht op de New River Gorge Bridge, de grootste brug met één boog in het Westelijk Halfrond. Wat dat laatste ook moge betekenen…

Er was toch nog een lichtpuntje on this sad day. Steph bevestigde dat we na ons verblijf in Indianapolis eventjes langs de Indianapolis Motor Speedway zullen passeren. Als dat waar is, dan is deze reis daarom alleen al een gigantisch succes. De Indy 500 is toch één van de hoogtepunten van het autosportjaar. Gentlemen, start your engines!

Van engines gesproken. In de Verenigde Staten heeft de auto-industrie het openbaar vervoer bijna helemaal in een wurggreep genomen. De auto is niet enkel een statussymbool, maar ook een opgedrongen noodzaak. Er zijn nauwelijks deftige treinverbindingen tussen de steden. Los Angeles verstikt in het verkeer. Steph vertelde dat de auto-industrie ettelijke decennia geleden het gehele metro-netwerk opkocht en het prompt sloot. Allemaal de auto in. Tja…

De avontuurtjes van Bill Clinton

Langs de highways kan je eindeloos blijven cruisen. Het wegennet is zo uitgebreid dat er wel nooit een einde lijkt te komen aan het asfaltlint. Je ziet dan ook de meest uiteenlopende wagens passeren. Een Obamasupport(st)er – de officiële Obama ’08-sticker plakte op de bumper – liet zien dat hij of zij over voldoende relativeringsvermogen beschikt. Onder Obama’s foto stond de leuze “No one died when Clinton lied”. Zo’n mensen make my day.

Ook de nummerplaten dragen boodschappen uit. Meestal staat de naam van de staat mét leuze op het kenteken, maar sommigen hebben het recht om er een extra titel bij te zetten. Zo was er op een wagen de mededeling “Vietnam Veteran” te lezen. Andere lieden die de natie hebben gediend zullen wellicht een analoge begeleidende boodschap op hun nummerplaat kunnen plaatsen.

Alles is te vervoeren. De ganse dag zagen we grote vrachtwagens met een volledig huis er op rondrijden, vergezeld van een wagen met de boodschap “oversize load” in koeien van letters.

Welcome

Vandaag rijden we van Fayetteville in West Virginia naar de Great Smoky Mountains. De toer doet niet minder dan vier staten aan: West Virginia, Virginia, Tennessee en North Carolina. Bij het binnenkomen van Tennessee is er zelfs een “Welcome Center” te bespeuren. Net zoals in West Virginia kon ik er gratis een mooie kaart van de staat meepikken en dat stemt mij natuurlijk meer dan gelukkig. Nog eentje voor de collectie, die deze weken aardig aan het uitgroeien is. Wat verder passeren we Bristol en zie ik er zelfs een afrit naar de Bristol Motor Speedway. Elk jaar komt het superpopulaire NASCAR-kampioenschap hier eventjes langs. Chinees voor de meesten onder u, maar autosportfans weten waarom.

Las Vegas ligt niet enkel in Nevada

Iets voor Knoxville nemen we een secundaire weg richting Great Smoky Mountains. Het Nationaal Park is als enige vrij en gratis toegankelijk. Meteen weten we ook waar Steve Stevaert zijn mosterd vandaan heeft gehaald. Het gratis Nationaal Park krijgt jaarlijks tien miljoen toeristen over de vloer en dat mag toch wel een succes worden genoemd. Handelszaken en entertainmentscentra zijn er echter niet gewenst. Gevolg: de toegangsweg is bezaaid met de ene attractie na de andere. Het lijkt wel een light-versie van Las Vegas. De oppervlakkigheid zelve, maar blijkbaar heeft men er nood aan. Deze aaneenrijging van entertainmentsdorpen, die eindigt in Gatlinburg, heeft zelfs een naam: het zijn Gateway Towns. Dit is het Amerika waar Europeanen van gruwen. Het is écht zo: van de meest banale pretparkattracties tot een debiel – voorwaar – politiemuseum. “That’s very small”, reageerde onze Britse kompaan prompt, niet wars van enige ironie ten opzichte van de ordediensten. In Gatlinburg net hetzelfde. Na 25 mijl van dat soort rubbish smacht je naar de absolute rust van een Nationaal Park.

De Great Smoky Mountains zijn, als deel van de Appalachen, bekend om de mist die tussen de heuvels blijft hangen. De nevel wordt veroorzaakt door de afscheiding van een specifieke stof door de bomen. De bossen zijn niet origineel. Ze werden indertijd gerooid om de grond te exploiteren. Nadien plantte men de bomen terug aan en dat in een honderdtal specimen. Ondertussen zijn ook zowat 1500 beren in de Mountains te vinden.

Het gebergte is best mooi en de diverse panorama’s zijn goed geplaatst. Daar blijft het dan ook bij. Zo’n taferelen en uitzichten zijn, net als die in Shenandoah, ook bij ons terug te vinden. Nihil novum sub sole voor mij, tenzij de aanwezigheid van zwarte beren. De Amerikanen mogen er dan wel terecht trots op zijn, maar op mij maakt het weinig indruk. Dit is misschien wel het nadeel van deze reis: hier zie je niet de unieke landschappen die in er in het westen van de Verenigde Staten wel zijn.

De camping in Bryson City (North Carolina), waar we twee dagen verblijven, is meer dan okee in tegenstelling tot de eerder karige infrastructuur van Shenandoah. Jammer genoeg verliezen we morgen een dag, want er staat ‘chilling’ op het programma. Ik ga godbetert paardrijden, maar heb liever dat het tempo wat de hoogte in gaat en verlang dan ook naar Nashville, Indy en Chicago. Begrijp me niet verkeerd: dit is een fantastische reis en de Verenigde Staten hebben mij wellicht voorgoed in hun macht. De indrukken die we de voorbije dagen hebben opgedaan zijn immens geweest. New York en DC waren voordien mythes, maar nu heb ik er een beeld van en een zeker gevoel van voldoening. De confrontatie met de Amerikaanse maatschappij, die toch heel verschillend is van de onze, is een bijzondere verruiming voor je geest. Amerikanen zijn wie ze zijn en dat is verdomd boeiend. Ik geniet van elk moment.

Ontbijt

Een Amerikaans ontbijt bevat heel wat variatie, gaande van gezond, tamelijk gezond tot (heel) ongezond. Als je aan langetermijndenken doet kies je voor fruit. Een groepslid eet elke morgen een banaan, een appel en enkele perziken, maar ziet er niet gezonder uit dan de anderen. Een tweede optie is een ontbijt met cereals: granen allerhande. In de Walmarts, de Target Stores en de K-Marts zijn ze in alle mogelijke specimen te koop en u begrijpt dat het ene type al mysterieuzer is dan het andere. Minder goed zijn de bagels, de sausages, de eggs, de pancakes, de ham, de cheese en meer van dat, opnieuw in alle geuren en kleuren. Ondergetekende is imiteert minder graag dieren en kiest uiteraard voor de derde optie. Of zoals onze Engelse vriend zegt: “I’m a man, I only eat beef”. U ziet het, een collega naar mijn hart.

De kwaliteit van de sanitaire installaties varieert van camping tot camping. In Cherry Hill Park nabij Washington DC waren de voorzieningen behoorlijk. Shenandoah was amateuristisch en bovendien duur: vijf minuten douche kostte één dollar. Na die termijn houdt het water met een shock op te stromen. Gezellig. West Virginia’s sanitair complex was dan weer mijlen stappen van de tent terwijl het hier in de Mountains dicht en relatief proper is.

Leren van Amerikanen

Overigens kunnen we qua sanitair in Europa nog wat leren van de Amerikanen. In alle tankstations, Walmarts of andere openbare of private complexen zijn toiletten. Bovendien is alles altijd gratis en zien we geen monsieur of madame pipi. We moeten het durven toegeven: qua service en hoffelijkheid hebben de Amerikanen toch enkele stappen voorsprong op het oude continent. Daarvoor alleen al moeten we hen waarderen.

De Great Smoky Mountains zijn voor mij goed voor een acht mijl lange hike. Het gaat up and down, maar – en ik val in herhaling – dit kan je ook bij ons. Op weg naar de trailhead komen we een aantal bedenkelijke borden tegen. Blijkbaar moeten we oppassen wat we doen, want “This area is observed by community watch citizens”. Iets verder beschermt een wakkere Amerikaan zijn eigendom met de woorden “Don’t even think of turning here”. Wat schreef ik ook alweer over hoffelijkheid?

Rondom dit Nationaal Park heeft zich een grote toeristische industrie ontwikkeld. Naast de vele hotels, motels, lodges of campings zijn er allerhande nevenactiviteiten die de bezoeker de indruk moeten geven om een enige ervaring te hebben beleefd. Trek America had voor deze reis een horseback riding in de Great Smoky Mountains beloofd en dat hebben we dan ook als de eerste de beste toerist uitgeprobeerd. Mijn knol, met de welluidende naam Buddy, was eerder van een koppig allooi. Bij elke stop voelde het dier de nood om eventjes te grazen en de kop te buigen. Bovendien had het paard de gewoonte om op de rand van het ravijn te trippelen. U begrijpt het: paardrijden is niets voor mij.

Na dit eerder onnozel intermezzo stoppen we nog eventjes in het dorpje Cherokee. Het ligt midden in een indianenreservaat. Dit kregen de Cherokee-indianen als compensatie voor de deportatie van duizenden van hun voorouders naar het westen van het land in 1838. De Cherokee, die een hoge vorm van beschaving hadden bereikt, wilden zich niet helemaal schikken naar het centrale gezag in Washington. Bij de reactie van die laatste – de gedwongen deportatie naar Oklahoma – lieten vierduizend Cherokee het leven. Het traject van de deportatie wordt dan ook toepasselijk “Trail of Tears” genoemd. Vele jaren later kregen ze uiteindelijk een bescheiden reservaat rond dit dorp net bezuiden de Great Smoky Mountains. De Cherokee verdienen nu deels hun brood met het verkopen van allerlei kitscherige souvenirs. Is dat eerherstel? Behalve een vertaling van de straatnaambordjes in hun taal en schrift valt er naast een “Welcome in Cherokee Reservation” weinig van reservaat te merken.

Dollywood

Zowat de ganse groep kijkt uit naar ons bezoek aan Nashville. Het centrum van de countrymuziek heeft toch een mythisch aureool om zich heen: de stad van Johnny Cash, de opnames van Elvis, …

Vanuit onze kampplaats in Bryson City is het toch wel een eindje rijden. We moeten opnieuw de Great Smoky Mountains over en noodgedwongen de beruchte ‘Gateway’ tussen Gatlinburg en Sevierville door. Ergens in between ligt Pigeon Forge, waar het themapark van Dolly Parton gelegen is. De countryzangeres, bekend van de hit ‘Jolene’, laat de dollars met graagte binnenstromen in het kitscherig gedoe, toepasselijk ‘Dollywood’ genaamd. Amerika, we zegden het al…

Wolf aan het stuur

De weg naar Nashville is lang. We rijden zowat de helft van Tennessee door. Het wordt ook warmer, want we verlaten de Appalachen en verwijderen ons steeds verder van de Atlantische kust richting binnenland. De picknickplaats is, zoals overal, bijzonder verzorgd. Gras gemaaid, geen zwerfvuil, mooie paden en gratis nette toiletten. Voor chauffeurs is dit een aangenaam land. Tijdens de picknick nemen we een foto van een hond die op een wolf lijkt en zich aan het stuur van een geparkeerde vrachtwagen heeft gezet.

De warmte van de KoA (Kampgrounds of America, een kwaliteitslabel) is bijna ondraaglijk. Zelfs naar plaatselijke normen is dit heet. Een bezoek aan een Kroger-supermarkt brengt eventjes soelaas, maar terug op de parking is het zweten. Morgen rijden we bijna verticaal naar het noorden en misschien brengt dat verkoeling, want we hebben de voorbije dagen toch wel ons deel gehad. Tussendoor wijs ik onze reisleidster er in alle bescheidenheid op dat we de klok hier een uurtje moeten terugdraaien. Tussen Knoxville en Nashville waren we immers van Eastern Standard Time naar Center Standard Time overgeschakeld. Zowel de kaart als mijn Nokia 6141 maakten mij hierop braafjes attent. Ze komt wat uit de lucht gevallen.

Het land van Johnny Cash

Nashville heeft een mooie skyline, maar een klein centrum. De meeste clubs, restaurants en souvenirshops bevonden zich in twee straten. Overal zijn er referenties naar de grote Johnny Cash. De Country Music Hall of Fame is in alle glorie op een plein te vinden, maar dé attractie van de stad is de ‘Grand O’le Opry’. Tot enige tijd geleden bevond dé arena voor de country zich in het centrum van Nashville, maar verhuisde naar een buitenwijk waar een gloednieuw complex werd gebouwd. Iedereen die in de country iets te zeggen heeft gaf hier een show.

De rest van de stad is representatief voor een typische Amerikaanse grootstad: een rivier (Cumberland River), enkele wolkenkrabbers, een gigantisch stadion (van de Tennessee Titans) etc. Toch heeft ‘the capital of country’ iets magisch. We maakten hier dan ook met graagte gebruik van door in een – laten we het toegeven: burgerlijk – saloon te gaan eten. Voor het eerst in meer dan een week terug een deftige maaltijd. Als een uitgehongerde leeuw keek ik hier al een tijdje naar uit, maar u weet dat de kunst der overdrijving mij niet vreemd is. Maar toch: de maaltijden op de camping lieten me elke avond met een hongerig gevoel achter. Of zoals de Brit zei: “I’m a man. I eat beef”. De spieren van een arm rund kwamen dan ook overvloedig aan bod in mijn ruime vleesschotel en het heeft gesmaakt. Tijd voor meer van dat.

John Karl band

In de saloon was er livemuziek op een grote stage. De grote John Karl band, ons allen natuurlijk welbekend, gaf er een sfeervol concert. Het zal wel niet de eerste de beste zijn, want hier stond enkele weken geleden niemand minder dan Richard Starkey, alias Ringo Starr, op de planken. Tussendoor waagde het gros van onze groepsleden zich aan een lesje linedancing, waar voor ondergetekende wijselijk paste. Nashville, je moet er eens geweest zijn…

De Tour

Het lijkt wel de Tour. Vandaag staat de langste rit op het programma. Van Nashville tot Indianapolis, met een stop in de Mammoth Caves (Kentucky), is het 330 mijl (528 km) rijden. We krijgen wat respijt, want de tenten moeten pas om 8u00 in de trailer worden gepropt.

Na zo’n uur rijden arriveren we aan de Caves. Opnieuw een perfect onderhouden Nationaal Park. In de USA maakt men hier bijna een erezaak van. Je kan de grotten via diverse formules ontdekken. Trek America koos voor “Frozen Niagara”, een toch van een uur en een kwart. Toen we na meer dan een uur wachten uiteindelijk van start gingen, bleek in het tijdsbestek tweemaal een busrit van een kwartier te zitten. Onze gids, Chase (zijn voornaam, jawel), deed keurig zijn werk: de gasten charmeren en zijn lesje met enthousiasme aframmelen. We zijn welgeteld een goede twintig minuten in de grotten geweest, maar ook dat hadden we al veel eerder gezien. “Mammoth” was op deze Cave alvast niet van toepassing. Een hike ging ons hier meer hebben opgeleverd. Dus: niet voor herhaling vatbaar. Als u in Kentucky bent, gelieve iets anders te doen.

Fort Knox

Even voor Louisville zien we wegwijzers richting Fort Knox. Hier ligt de strategische goudvoorraad van de Verenigde Staten. In Indiana verandert het landschap. We verlaten het heuvelachtig relief dat we al sinds Washington doorkruisten en schakelen over naar een vlakke landbouwregio.

Tijdens een stop tussen Louisville en Indianapolis is het opnieuw ondraaglijk heet. Als je van in een met airconditioning uitgeruste van in de open lucht komt is het alsof je in een oven stapt. Qua temperatuur is dit dus niet de meest ideale periode om dit deel van de Verenigde Staten te bezoeken. Gelukkig is het op de camping in Indianapolis stukken koeler. Met een barbecue wordt het nog een aangename avond.

Indy 500

Enkele dagen geleden had ik aan Steph gevraagd of het mogelijk was om een ommetje te maken langs de Indianapolis Motor Speedway, ‘home of the Indy 500′. Tot groot jolijt hapte ze toe, maar merkwaardig genoeg zijn er hier nergens wegwijzers naar de 2.5 mijl lange speedway te vinden. De van vond de locatie toch relatief snel. We reden langs turn 1 en turn 2 en zagen de pit buildings met legendarische toren, de tribunes en een deel van het infield waar tot vorig jaar de F1-bolides toerden. Het was misschien bijzonder kort, maar we hebben het toch maar weer gezien. Een fantastische ervaring voor mij.

Infantiel in de Windy City

De afstand tussen Indianapolis en Chicago was toch aanzienlijk. Het is al ruim over de middag als we in de ‘Windy City’ arriveren. Vandaag zouden we Chicago beter de ‘Misty City’ noemen, want de stad is in de nevel gehuld. De skyline is indrukwekkend. Het ziet er op het eerste zicht een gezellige stad uit. Vooral het vele groen is opvallend.

Voor onze eerste afspraak nemen we een taxi naar een restaurant en wat voor één… In een zaak nabij de Navy Pier is het de gewoonte om de klanten af te blaffen, de menulijst hardop voor te lezen en met het bestek in het rond te gooien. De serveuse van dienst en haar gedrag deed mij eventjes denken aan Helga uit ‘Allo ‘Allo. Als u pech hebt krijgt u een koksmuts op uw hoofd gezet. Wij werden alvast getrakteerd op een plastieken slabbetje (of bavetje indien u elders woont) dat deskundig rondom onze nek werd gespannen. Bon, met zo’n toeren kan je één keer lachen, wellicht nog een tweede keer, maar na drie episodes van dergelijk gezever begint het gemekker van het restaurantpersoneel danig op de heupen te werken. De ribeye met mashed potatos was desalniettemin lekker, ondanks de infantiele setting.

Hoogtepunt

Het hoogtepunt van de dag moest de avondlijke bike tour door de stad worden. Rond 19u werden we naar Bobby’s Bike Hike geleid en kregen er een fietshelm met bijhorend vehikel toegewezen. Een man die als Eddie werd geïdentificeerd maakt ons samen met zijn kompaan Euan warm voor de tocht. Het enthousiasme druipt er van af dat het niet mooi meer is. Twee plastieken mannekes dus, zoals koele West-Vlamingen wel eens zeggen, maar na een tijdje wordt hun buitensporig enthousiasme – op automatische piloot natuurlijk – toch interessant en krijg je de indruk dat ze wel iets te vertellen hebben. Op de lange en bijzonder boeiende fietstocht komen we te weten dat ze ijveren om Chicago fietsvriendelijker te maken, maar dat loopt niet van een leien dakje.

De rit duurde meer dan twee uur en bracht ons langs alle belangrijke plaatsen van de stad: de shore, de chique wijken, Queensland, het centrum, Centennial Park, … kortom, langs alles wat Chicago te bieden heeft en dat is toch wel wat. Meer nog: het is een schitterende stad. Het ‘stinkend ajuinenveld’ (letterlijke betekenis van Chicago) is geëvolueerd naar een bijzonder knappe metropool. Nogmaals, ook dit is een Noord-Amerikaanse stad die niet de geschiedenis van een Rome of Parijs heeft, maar qua moderne architectuur is Chicago een pareltje. Frank Lloyd Wright tekende hier nogal wat gebouwen. De skyline is adembenemend en misschien nog wel esthetischer dan die van New York. Chicago heeft ons hart gestolen.

Na deze prachtige fietstocht kijken we nog even naar het vuurwerk en wandelen wat op de Navy Pier, die op een verschrikkelijk oppervlakkige manier wordt uitgebaat. De groep maakt zich al snel uit de voeten, maar vindt niet meteen de nodige taxi’s. Plots stopt voor onze neus een witte limousine. Euh… waarom eigenlijk niet? Voor vijf dollar per persoon worden we in de lange wagen naar huis gevoerd, hoewel we daarvoor als sardienen in een blik in de limo werden geperst. Met een limousine naar de jeugdherberg, daarvoor moet je in Amerika zijn…

Uitgestorven

Op de ochtend van de Dag des Heren lijkt Chicago wel uitgestorven. Het is er opvallend rustig. Samen met Tom, een Londense architectuurstudent, doe ik in eerste instantie een tour van de architecturaal belangrijkste plaatsen in deze stad. Het zijn er nogal wat.

Het complex aan State Street dat nu zowat het belangrijkste winkelcentrum downtown is (met o.m. Macy’s) heeft een hele geschiedenis achter zich. Zo was het de eerste department store in de Verenigde Staten. Het interieur is prachtig onderhouden: tien verdiepingen schitterend smeedwerk uit het einde van de negentiende en het begin van de twintigste eeuw. Het kan de vergelijking met de Parijse Printemps, Lafayette of zelfs Samaritaine doorstaan en is stukken minder kitscherig dan het potsierlijke Harrods, wat mijn Londense kompaan en specialist ter zake beaamt.

Een andere highlight zijn twin towers waarvan we de naam niet kennen, maar die van meer recente datum zijn. Ze hebben een ronde vorm en lijken zowat op een maiskolf waar de vruchten zijn uitgehaald. De onderste tien verdiepingen doen dienst als parking/garage. Als we ‘s avonds terugkeren is elk compartiment afzonderlijk verlicht. Mooi…

Loop

Je kan Chicago niet verlaten voordat je op de zogenaamde ‘loop’ een rondje door downtown hebt gemaakt. In de binnenstad loopt de metro in een tracé dat een rechthoek vormt bovengronds. Ze maakt bijgevolg deel uit van het straatmeubilair en het imago van de stad.

In het Art Institute of Chicago worden werken van oude meesters en Amerikaanse artiesten uit de negentiende en twintigste eeuw tentoongesteld. Het is een aangename kennismaking met kunstenaars die in Europa onbekend zijn, maar toch de vergelijking kunnen doorstaan. De verschillende stromingen uit het oude continent kregen ook hier hun discipelen. Een tijdelijke tentoonstelling over het hofleven in Nigeria – niet meteen iets wat je hier zou verwachten – is goed opgebouwd. In de Verenigde Staten krioelt het van creativiteit en cultureel kapitaal. De musea en tentoonstellingen zijn in alle grote steden bijzonder vlot en diepgaand opgemaakt.

Vuile kapitalisten

Vóór het museum probeerden een aantal demonstranten de aandacht van voorbijgangers en chauffeurs op de Michigan Avenue te trekken. Ze protesteren tegen ‘the capitalists who run the country’. De wakkere burgers viseerden niet louter de familie Bush en de neocons, maar ook alle andere financiële instellingen. Zo moest de Wereldbank het sterk ontgelden. Alles werd op een bijzonder naïeve manier op een hoopje gegooid. Het was niet de eerste keer dat ze hier stonden: “six years, every Sunday”. Men wou in de Verenigde Staten een derde, antiglobalistische en antikapitalistische stroming oprichten. Er zijn meer realistische ’causes’ te bedenken… Zou Barack iets kunnen veranderen? “No, he’s a capitalist too and he won’t change a thing. He won’t pull out of Iraq.” Het ongeloof in Obama is overigens een constante tijdens dit bezoek. Ofwel gelooft men niet in zijn electorale kansen, ofwel beschouwt men hem als een flauw afkooksel van de Republikeinen.

“At least, it can’t get worse”, besluit ik, maar zelfs dat verwerpen ze. Vorig jaar zagen we in Peru al een absoluut ongeloof in de politiek, maar ook hier is de ontgoocheling bij sommigen groot. Soit, ik ben te veel een politiek dier om dat te geloven. Al laat ik toch eventjes mijn goed hart zien. Ik had onderstaande militant beloofd om zijn foto online te zetten. Belofte maakt schuld, vandaar…

Sears Tower

Na een wandeling langs het ‘Soldier’s Field Stadium’ doen we wat hier van elke modale toerist wordt verwacht: een bezoek aan de Sears Tower. Eind jaren zestig besliste het postorder- en catalogusmakend Sears-imperium om de hoogste wolkenkrabber ter wereld te bouwen. In 1973 werd het 436m hoge gevaarte ingehuldigd en behaalde men de fel begeerde titel. De Sears Tower behield die tot 1996, toen in Kuala Lumpur de Petronas Towers hoger eindigden. De firma Sears verging het minder goed: eind jaren tachtig verplichtte een tegenvallende omzet hen om naar een kleiner hoofdkwartier uit te wijken, waar ze tot vandaag de dag resideren.

Met Tom trek ik ‘s avonds nog de stad in. Het bruisende uitgaansleven in de zijstraten van de Michigan Avenue – de “Mag” of “Magnificent Mile” – brengt ons naar een Mexicaans restaurant aan het kruispunt van State Street en Ontario Street. Gelukkig worden de soda’s hier van tijd tot tijd bijgetankt, want mijn fajita ontketende een interne brand…

Rapport

Het rapport van Chicago is ronduit positief te noemen. Zowat iedereen in de groep was aangenaam verrast door de stad en vond het één van de hoogtepunten van de trip. Chicago is een gezellige stad die een kosmopolitisch stadsleven met mist en ontspanning combineert. Het architecturale karakter en het culturele leven vervolledigt het plaatje. Dit allemaal op een plaats waar ooit een drassig ajuinenveld stond. De grote brand van 1863, toen het gros van de (houten) gebouwen werden verwoest, gaf Chicago de kans om als een phoenix uit haar as te herrijzen. Men heeft die met beide armen gegrepen. Als u Chicago enkel met Al Capone associeert, dan moet u toch eens hierheen komen…

Nationale feestdag

Op onze nationale feestdag – voor zover in het Vaderland van feest sprake kan zijn – verlaten we Chicago in de mist en de regen. Na ‘windy city’ en ‘misty city’ kunnen we de stad nu ook ‘rainy city’ dopen en dat is nog niet eens een verwijt. Het slechte weer geeft Chicago een extra dimensie. Ik vind dat wel leuk. Iedereen in de van blijft het maar zeggen: Chicago is a fantastic city. De dertienkoppige bemanning zal hier wellicht terugkeren. Met graagte.

Dit is een transitdag. De rit moet ons naar Sandusky, Ohio, brengen. Het is onze noodzakelijke tussenstop op weg naar de Niagara Falls en een ‘kuststad’ aan het Lake Erie. Bij aankomst zetten we de helft van de groep af aan het pretpark ‘Cedar Point’. Het is een grote verzameling rollercoasters, maar daar passen nogal wat onder ons voor. Geen upside downs voor mij; ik verken liever dit oord.

Community crime watch

De rest van de groep ging ‘s avonds een pizza eten in een pizzeria in een doorsnee wijk van Sandusky. Midden de mensen en dat zei ik misschien iets te nadrukkelijk tegen mijn reisgezellen. Om het contrast tussen Chicago en Sandusky uit te leggen gebruikte ik de term “an ordinary village” – wat juist is – maar mijn woorden kregen in het Engels ongewild extra gewicht, zodat het enigszins denigrerend bij de waard en andere aanwezige Amerikanen kon overkomen. Ik moet dus op mijn woorden leren passen en voor iemand die graag zijn mening uit is dat geen sinecure. Toen ik in Chicago met een medereiziger een discussie over de militaire operaties van de Verenigde Staten aan het voeren was maande hij mij aan om te fluisteren, want ik nam de woorden “Iraq” en “Afghanistan” in de mond. “We’re in America, you know…”, was zijn motivatie. Gelijk had hij. Wie weet hadden de mensen aan de andere tafel wel een zoon of dochter in het nabije oosten. Zo zie je maar: je moet Amerika ‘leren’ en beginnersfouten zijn niet uitgesloten. In het vervolg lette ik wat op mijn woorden, maar precies in het land van de free speech wil ik mijn gedacht kunnen zeggen. Doorgaans neem ik steeds gematigde standpunten in en benadruk altijd het belang van nuance, maar in een Engelse conversatie heeft het ene woord meer impact dan het andere. Het blijft balanceren op een slappe koord en dat maakt dit land verduiveld interessant…

Toch moet je op je hoede blijven. In heel wat steden geldt de ‘community crime watch’: de lokale gemeenschap houdt een oogje in het zeil zodat de law and order wordt gerespecteerd. Het zijn geen burgerwachten, maar dit big brother-fenomeen is voor Europeanen ronduit afschrikwekkend. Dit wordt bij ons geassocieerd met de agendapunten van extreem-rechts en maar goed ook. We hebben in het verleden gezien waartoe dit kan leiden. In de Verenigde Staten staat dit principe echter niet ter discussie. Toen ik een ‘community crime watch’-verkeersbord fotografeerde vroeg de enige Amerikaanse aan boord waarom ik dat deed. Ik vertelde haar mijn redenen en haar spontane antwoord was kort: so? Men stelt zich er geen vragen bij. “It’s part of life”.

I’ve been everywhere

Ik kan u de lyrics van ‘I’ve been everywhere’ van Johnny Cash, toch wel dé man van de reis, niet onthouden. Het galmde zo vaak door onze boxen dat het voor eens en voor altijd in mijn geheugen is gegrift.

I was totin’ my pack along the long dusty Winnemucca road,
When along came a semi with a high an’ canvas-covered load.
“If you’re goin’ to Winnemucca, Mack, with me you can ride.”
And so I climbed into the cab and then I settled down inside.
He asked me if I’d seen a road with so much dust and sand.
And I said, “Listen, I’ve traveled every road in this here land!”

I’ve been to:
Pittsburgh, Parkersburg, Gravelbourg, Colorado,
Ellisburg, Rexburg, Vicksburg, Eldorado,
Larimore, Admore, Haverstraw, Chatanika,
Chaska, Nebraska, Alaska, Opelika,
Baraboo, Waterloo, Kalamazoo, Kansas City,
Sioux City, Cedar City, Dodge City, what a pity.

Rust in vrede, Johnny…

Rock and Roll Hall of Fame

Vannacht geen oog dichtgedaan. Met de regelmaat van de klok kwam net naast de camping een luidruchtige trein voorbij. Het geluid was bij momenten oorverdovend. Hiervoor alleen al zou men de camping het KoA-label moeten ontnemen. Bah…

Op weg naar de Niagara Falls passeren we een tweetal metropolen. Na een vijftigtal mijl rijden we langs Cleveland, bij de buitenwereld misschien wel bekend om de Rock and Roll Hall of Fame, waar je na een carrière van 25 jaar in het rockwereldje kan worden in opgenomen. Ik associeer Cleveland zelf vooral met het Burke Lakefront Airport, waar in het recente verleden jaarlijks een Indycar-race werd verreden. De track is vanop de highway zichtbaar. Hier reed Alessandro Zanardi ooit een legendarische race door vanuit de laatste positie toch nog de wedstrijd te winnen.

KFC

Na een passage door Pennsylvania, onze 14de staat, en een voor mij noodzakelijke halte aan een McDonalds gaat het richting Buffalo. De filet-o-fish van Mac was een welkome afwisseling voor de dagelijkse picknick. Ik ben dat bruin brood uit plastiek zakken en ham en kaas uit dure doosjes kotsbeu gegeten. U begrijpt dat als de nood hoog is, Mac in de buurt is… In bijna elke stop op de autosnelweg is er een te vinden. Ook concurrenten en alternatieven zoals Subway, Wendy’s, Burger King, Kentucky Fried Chicken (KFC) of aanverwanten zijn vaak in de omgeving… Eten in fastfoodrestaurants wordt hier immers door de overheid gestimuleerd. Bij het aanschuiven aan een tolpassage nabij Chicago zagen we onder een foto van een gegrilde steak de boodschap “less time at the toll, more time at the grill” staan, waarmee men elektronische tolpassen wou promoten…

Niagara Falls

De watervallen op de Niagara River, die het Lake Erie met het Lake Ontario verbindt, zijn één van de hoogste ter wereld. Inderdaad, ze zijn spectaculair, maar dan ook niet meer dan dat. Zelfs een boottocht midden in beide delen van de waterval – de zogenaamde ‘Maid of the Mist’-tour – kon me niet echt helemaal bekoren. Veel anders dan op foto’s is het niet en het Nationale Park wordt op een haast brutale wijze uitgemolken.

Canada

Ik had meer oog naar de overkant, wat dat was Canada! Het was leuk om eindelijk eens het land ‘live’ te zien. Nadat ik indertijd, in een grijs verleden, mijn thesis over de identiteitsvorming van de Québécois had geschreven, wou ik nu toch eens proeven van het land, ondanks het feit dat het om het Engelstalige Ontario ging.

‘s Avonds kregen we dan ook waar ik stiekem op had gehoopt: we staken de Amerikaans-Canadese grens over. Naar Canada gaan is geen probleem, maar daarna terug in de Verenigde Staten binnen raken is geen sinecure. Bij het verlaten van de States kregen we alvast een weinig hoopgevende boodschap van een border officer te horen: “If your documents are incorrect, I’ll send all of you to jail.” Weg was hij. We hadden allemaal een Internationaal of Amerikaans paspoort, dus konden er in principe geen problemen rijzen. De groep waagde de oversteek.

De Canadese grenspost aan de andere kant van de Niagara River was stukken geciviliseerder. Een vriendelijke man had enkel ons paspoort nodig. Geen foto, geen vingerafdrukken noch aangeboren agressie. Daar waren we dan: alle veertien hadden we een Canadese stempel in ons paspoort en dat werd als een trofee ervaren. Noch de watervallen, die je vanuit Canada heel wat beter kon zien, noch het stadje Niagara Falls konden me warm maken, maar we waren toch maar in Canada. Een obligate bewondering van de in allerlei kleuren verlichte Falls en een geïmporteerde Stella in het lokale Hard Rock Café was het menu van ons Canadese bezoek, dat voorbij was zonder dat we er erg in hadden…

Jail

Bij terugkeer in de Verenigde Staten zijn we uiteindelijk niet in jail beland en waren de grensbeambten al stukken vriendelijker. Toen we het geblaf van hun collega eventjes aan de kaak stelden waren ze niet mals voor de bullebak: “How should I say this nicely? He’s a complete idiot!” Van je collega’s moet je het hebben…

De camping was méér dan goed. We hadden een schitterend uitzicht op het Lake Ontario en konden de skyline van Toronto aan de andere kant van het meer ontwaren. Wat kan een dag nog meer geslaagd maken?

Met spijt in het hart verlaat ik het zicht op het Lake Ontario om koers te zetten naar de Finger Lakes in New York State. De rit was al bij al kort. In een regenachtige camping nabij Taughannock Falls, aan het Cayuga Lake, zetten we onze tenten op, maar niemand lijkt er nog zin in te hebben. We zijn moe en het vooruitzicht op nog een avond in een natte tent stemt de groep niet optimistisch. Het debacle van Shenandoah, ondertussen een lang uitgevallen vierletterwoord geworden, ligt nog vers in het geheugen.

Château Interlaken

Rond de elf Finger Lakes is er een ware boom in de wijnbouw. We zien lange velden met druivenstokken en hier en daar een producent. We zouden onze Franse vrienden oneer aan te doen om hier over châteaux te spreken, want meestal waren de bedrijfjes en degustatietenten niet meer dan een troosteloze hangar.

Bij een proefsessie bij ‘Americana Vineyard’, in het dorpje Interlaken, moesten we door zo’n vijftien wijnen navigeren. Ik skip er enkele, maar de geproefde exemplaren konden meestal niet tippen aan de Franse equivalenten. U mist dus niet meteen iets als u geen Crystal Lake van Americana Vineyard in uw kelder liggen hebt…

Groter dan Niagara

De laatste officiële activiteit was een hike naar de Taughannock Falls. Een brochure beweert dat ze hoger zijn dan de collega’s van Niagara, maar dit lijkt aardig tegen te vallen. Net zoals overal in dit land doet ook de regio van de Finger Lakes er alles aan om de streek voor toeristen toegankelijk te maken. De Nationale Parken en de State Parks zijn telkens in een schitterende conditie. Waar we ook waren werden we als toeristen in de watten gelegd. Zowel in Shenandoah, in de Smoky Mountains, in de Mammoth Caves, in Niagara als hier is het een paradijs voor bezoekers zoals de groep van Trek America.