Het vervolg van de trip bestond uit een rondrit langs een aantal hoogtepunten uit de ruime omliggende regio: Washington DC, Shenandoah National Park, Great Smoky Mountains National Park, Nashville, Chicago, de Niagara Falls en New York State. Best of the East dus. Het was een ideale kennismaking met de USA, maar voor spectaculaire landschappen, die dit land toch zo mooi maakten, moest je elders zijn. De Appalachen waren een weinig opwindend middengebergte, Tennessee-Kentucky-Indiana landbouwstaten, Ohio was een industriebekken en de Niagara Falls stukken overrated. New York City, Washington DC en Chicago waren elk op hun eigen manier verbluffende steden, maar de USA is meer dan steden alleen. Voor de adembenemende zichten diende je naar Californië, Nevada, Arizona en Utah af te reizen. In 2009 zou Best of the West het motto worden.

De rondrit werd in 2008 door Trek America in goeie banen geleid. Alles was goed georganiseerd, maar in dat soort van reizen is je bewegingsvrijheid beperkt. Je overnacht in een zo goedkoop mogelijke locatie (lees: tent), je volgt een vooraf uitgestippelde route, je wordt geacht lol te maken met een groep en je reist met een busje. Leuk, maar niet het summum om dit land te bezoeken. We namen er dit jaar de goede elementen uit over en perfectioneerden het concept: van camping naar camping, met zelfgekozen gezelschap, met een eigen huurauto en zonder vast reisschema. We hadden vage to do’s vooropgesteld: een aantal Nationale Parken in Arizona en Utah doorkruisen en in een tweede fase de Californische kust met Los Angeles en San Francisco aandoen. Campings waar mogelijk; ho(s)tels indien nodig. Om zo weinig mogelijk tijd te verliezen – veertien dagen zijn zo voorbij – hadden we Las Vegas als startpunt uitgekozen; de finishlijn zou in San Francisco liggen. Las Vegas is nu eenmaal het dichtste grote centrum bij de Nationale Parken. Qua vlucht reserveerden we bij Connections een goedkope Brussel-San Francisco-Brussel-verbinding, met daar in de heenreis nog een interne vlucht San Francisco-Las Vegas bovenop.

Het westen van de Verenigde Staten was vanuit Brussel toch een heel eind vliegen. Delta Airlines had na tien uur in het vliegtuig een tussenlanding in Atlanta voorzien. We vertrokken om 10u30 in Brussel en kwamen om iets na acht Belgische tijd in de grootste stad van Georgia aan. De kortste verbinding tussen beide steden deed het luchtruim van Groot-Brittannië aan en ging via Dublin en het Ierse achterland de oceaan in. Jammer dat we het kaartje maar af en toe te zien kregen. Het was toch even lachen toen bleek dat Nuuk, de hoofdplaats van Groenland, niet ver uit de weg lag. Het Amerikaanse continent werd in Labrador aangesneden, gevolgd door een tweetal uur diep in Québec. Eventjes vond ik het jammer om hier niet te landen, maar La Belle Province zal voor een andere keer zijn. Eenmaal de Grote Meren overgestoken ben je verrassend snel in Atlanta. De service van Delta was correct en vriendelijk zoals het hoort. Hier geen overdreven gegesticuleer en gespeelde hartelijkheid zoals de Indische dames en heerschappen van Jet Airways, maar hartelijke zakelijkheid van de Amerikanen. Neen, dit is geen contradictie: service met een glimlach en een snelle en correctie bediening is dat wat we verlangen. Niets minder, niets meer.

Het contrast met de bediende aan de grenscontrole kon niet groter zijn. De wellevendheid van de grijzende vijftiger had het gehalte van een, dixit JMDD, natgeregend kartonnen bekertje. Hij staarde met bril scheef op de neus apathisch voor zich uit. De man bleek alsnog te kunnen spreken, maar zijn vocabularium bleef beperkt tot “thumb”, “fingers” en “watch the camera”. Zo’n gedrag heeft ook haar voordelen: wegens het half doofstomme karakter van de man konden ons ook geen lastige vragen à la “wat komt u hier doen?” worden gesteld. We raakten zonder problemen dit land binnen. Raar dat je elke keer de complete procedure dient te ondergaan.

Het Hartsfield-Jackson Atlanta International Airport is de grootste luchthaven ter wereld, maar toch liep alles efficiënt en zonder problemen. Voor de transfer naar een ‘domestic flight’ moest de bagage opnieuw worden ingecheckt. Met een shuttle-metro werd je naar de juiste terminal gebracht en klaar was kees. Daarom heb ik zo’n bewondering voor dit land: ondanks alle haast paranoïde restricties en controles gaat alles er snel en efficiënt. Lange wachtrijen – als die er al zijn – worden niet stapvoets, maar in looppas genomen; de bewegwijzering is vloeiend. Kortom, we zaten al snel op de Boeing destination San Francisco. Het was een klein vliegtuigje en net als tijdens de transatlantische overtocht hadden we maar zelden last van turbulentie. Van de aan boord zijnde kleine kinderen des te meer: het exemplaar voor ons krijste als een kat in een auto. Enkele stoelen verder moesten we een dame tolereren die voor haarzelf wellicht een dubbel ticket had betaald. Ze at continu chips en slaatjes met bijhorende vettige saus. Het is natuurlijk makkelijk om een karikatuur te maken, maar in deze werd de couleur locale alle eer aangedaan. Onvoorstelbaar. Bij het lezen van een artikel over de Health Care Reform in de New York Times enkele dagen later daagde de vrouw spontaan in onze verbeelding op. Een columnist vroeg zich af of we in de ganse discussie niet beter de omgekeerde redenering zouden maken: laten we de Amerikanen gezonder leren eten. Dit zou de kosten voor de health care automatisch drastisch doen dalen. Makkelijk gezegd, maar duidelijk bijzonder moeilijk gedaan.

De vlucht van Atlanta naar San Francisco werd tot groot jolijt grotendeels in klare lucht afgewerkt. We kregen een gratis panorama over Georgia, Alabama, de Mississippi, Arkansas, Kansas, Oklahoma, Colorado, Utah, Nevada en Californië. Het hoefde geen betoog dat de voortdurende wisseling van landschap een lust voor het oog was. De landing in San Francisco zorgde eventjes voor knikkende knieën toen bleek dat we tot op een decameter van de landingsbaan nog boven water hingen. De piste begon letterlijk op de oever van de San Francisco Bay. Niets aan de hand, maar voor first timers hier was het een creepy moment. We konden echter op verzachtende omstandigheden rekenen, want het was voor ons bioritme toen al half vier ‘s morgens. Californië verschilt negen tijdszones van Brussel. Het was er dus negen uur vroeger en dat merkten we, maar nog was ons avontuur niet over. De transfer naar Vegas vertrok pas om kwart voor elf ‘s avonds lokale tijd. Vier uur doden op een saaie luchthaven. Enkel het gebruik van de AirTrain om van terminal te veranderen zorgde voor wat afwisseling én de mogelijkheid om de benen te strekken, want dat had de delegatie na vijftien uur vliegtuig meer dan nodig. Het was een ware marteling om tot hier te geraken. Een lekkere, warme soep – u kunt hier inderdaad ook gezond eten – kikkerde ons wat op, want lichamelijk ben je na een marathonvlucht echt wel geradbraakt: de gewrichten doen pijn, de spijsvertering is verstoord en de buik doet lastig. Je moet er wat voor over hebben.

Alles is in onze context, als ordinaire toeristen, natuurlijk relatief, maar het leed werd nog wat verlengd door de lange wachttijd aan die ijskoude gate in het San Francisco International Airport. Het wachten op onze vlucht van United Airlines richting Las Vegas bleef maar duren. Gelukkig was het opvallend warm in het vliegtuig; we waren allemaal wakker om de landing in Vegas met argusogen te volgen. Het is geen wonder dat astronauten Sin City vanuit de ruimte kunnen waarnemen. Je kan gewoon niet naast de lichtoase in de woestijn kijken. Het is overweldigend. Omdat we vanuit het zuidwesten kwamen dienden we na verloop van tijd een bocht van 180 graden te maken, zodat we om te landen het fenomeen nog beter konden bewonderen. Schitterend, zeker in het donker.

In het McCarran International Airport zie je meteen in wat voor oord je bent terecht gekomen. Onvoorstelbaar: we hadden nog maar net voet aan wal gezet en daar waren al de eerste jackpots. Niet één, niet twee, niet tien, maar tientallen, zoniet honderdtallen. In het holst van de nacht was het er opvallend rustig, maar je kwam alvast meteen in de stemming. Alhoewel: we hadden er voorlopig geen oog meer voor. Bij u was het al 9u30 op zondagmorgen, bij ons was het iets na middernacht. Gelukkig vonden we een taxi die ons snel naar het hostel in Fremont Street kon brengen. Onderweg, vanop de ring, straalden de neonlampen onverstoorbaar de lucht in. This is Vegas. We zouden het geweten hebben.

Ondertussen was er al een eerste incident gebeurd. Eén van onze délégués zag zijn bagage in Vegas niet van de band rollen. Tekst en uitleg van United leerde ons dat het kleinood nog in San Francisco stond; met de eerste vlucht op zondagmorgen zou de koffer alsnog in Las Vegas arriveren. Voordat we onze wagen gingen afhalen moesten we dus eerst nog een ommetje langs de luchthaven maken.

Tijdens de busrit langs Maryland Boulevard maakten USA-neofieten meteen kennis met het feit dat Amerikanen niet langer uitgeweken Europeanen waren. Iedereen werd hartelijk ontvangen op de bus en er kon steeds een lach van af. Het was ook opvallend hoeveel bejaarden gebruik maken van het openbaar vervoer. Looprekje incluis. Geen verwende belbus-adepten hier, maar mensen met maturiteit die niet zeuren over het feit dat de opstap enkele centimeter te hoog is en dat de chauffeur vandaag toch wat nors is. Zelfs toeristen – men herkenne hen aan fototoestel en rugzak – kregen een glimlach. I like it. Ook de bus driver zou wellicht moeilijk kunnen aarden op het oude continent. Elke drie haltes – het waren er veel – stapte de man een halve minuut uit de bus om een sigaretje te roken. Niemand die klaagt. “Sorry guys!”, was zijn enthousiaste excuus. U begrijpt dat dit een boemelbus was, maar wat kon het ons schelen? We waren per slot van rekening met vakantie.

United was er blijkbaar toch niet in geslaagd om de koffer op de eerste vlucht te krijgen. De gebruikelijke excuses ten spijt zat er niets anders op dan te wachten op de volgende vlucht, want de man aan de balie had ons bevestigd dat de tas nog steeds effectief gelocaliseerd was en bijgevolg bestond. Verlies zou niet enkel verlies van klederdracht inhouden, maar ook van kampeergerief, wat vanaf vanavond essentiële gebruiksvoorwerpen gingen worden. De Walmarts zijn op zondag dan wel open, maar het zou letterlijk een streep door de rekening zijn.

De auto die we hadden gereserveerd was wel op de afspraak. In het Car Rental Center stond een witte Jeep Commander op ons te wachten. Inderdaad, een jeep van het merk Jeep mét automatische versnellingsbak én nummerplaat van Maryland. Het is in dit land gebruikelijk om de dingen makkelijk te maken als het ook moeilijk kan. Waarom nog riskeren om stil te vallen als een alternatief, dat niet veel duurder is, dit euvel kan vermijden? Automatiques dus en dat was voor onze chauffeurs toch even aanpassen, maar flexibiliteit mag, zelfs op vakantie, geen probleem zijn. Het was wel even wennen, want een wagen van dat kaliber was impressionnant.

Door de bagage-setback konden we niet anders dan nog enkele uren in Las Vegas te blijven. Omdat de resterende koffers nog in het hostel lagen, dienden we de stad in de Jeep van zuid naar noord te doorkruisen. Het was in deze context enigszins irritant dat onze kaart eerder elementair te noemen was, dus zou het grotendeels op de tast moeten gebeuren. We namen het veilige voor het onveilige en maakten gebruik van de weg die wél op onze tekening stond: de Strip. Inderdaad, de beroemde Strip, oftewel de Las Vegas Boulevard. De hoofdstraat van deze parochie toonde meteen wat we de avond voordien uit het vliegtuig zagen: het ene onvoorstelbare hotel na het andere. Dat het extreem zou zijn vermoedden we al, maar de realiteit overtrof alle superlatieven. Kitsch, inderdaad, maar – en ik schaam me haast om dit te zeggen – fantastische kitsch. Decadenter kan niet, maar dat men er überhaupt in geslaagd is om op zo’n schaal foute etablissementen te bouwen tart alle verbeelding. Meer nog: dit is industrial decadence. Wat ooit begonnen is met één casino langs een spoorlijn werd later – deels door de maffia – uitgebouwd tot een pretpark voor volwassenen in ongekende proporties. Alles is er: Parijs, mét Eiffeltoren en Arc de Triomphe, Venetië, Luxor en een heuse imitatie van enkele New Yorkse wolkenkrabbers, omzoomd door een onnavolgbare rollercoaster. Dan zwijgen we nog over Excalibur, Monte Carlo, de Bellagio, het gigantische MGM en Treasure Island. Je komt ogen te kort. Dit is werelderfgoed. Ik was zo onder de indruk dat ik foto’s vergat te nemen. Volgende week, na ons rondje door de parken, komen we hier terug om de sfeer op te snuiven.

De Jeep was groot, maar onze gecumuleerde bagage nog groter. Stapelen is toch niet zo evident als je de achteruitkijkspiegel volop wil laten functioneren. Bovendien moesten de gebeurlijke kampeerders een karrevracht aan proviand inslaan. De man in het hostel, een Brit van middelbare leeftijd, raadde ons de lokale Walmart aan. “Charleston Boulevard, that’s the nearest one, six miles to the right…” en gelijk had hij. Walmarts zijn een avontuur op zich, maar onze Auchan’s moeten niet onderdoen. Wellicht was deze editie in een buitenwijk van Las Vegas niet het grootste exemplaar, hoewel we er toch een tijdje over deden om een toertje langs de rekken te maken. Dit is Delhaize, Brico, AS Adventure en aanverwanten onder één dak, met een McDonalds op de gang. Er is bovendien, in tegenstelling tot bij ons, een afdeling wapens, waar een man nauwkeurig de karabijnen in de gaten hield. Ook munitie was er te koop, want als je een salvo hebt gelost, dien je het schiettoestel natuurlijk terug op te vullen. Er zijn aangenamere zaken, maar ook dat is eigen aan dit land.

Te lange leste had United het uiteindelijk toch voor elkaar gekregen. De reiskoffer was in Vegas geraakt en gaf in de late middag het startschot voor onze tocht. We besloten om in een eerste fase de Grand Canyon aan te doen, maar voor vandaag beperktere objectieven te stellen. Rond Lake Mead, ietwat buiten Las Vegas, waren enkele campings. Meer en campings: ideaal om vanavond nog in het water te duiken? We zullen zien.

Hier is het relatief vroeg donker. Rond zes uur ‘s avonds valt de nacht. Las Vegas mag dan wel een lichtoase zijn, elders is het na het invallen van de duisternis pikdonker. Het is niet aangewezen om dan nog verder rond te rijden. Omdat Lake Mead maar een twintig mijl rijden was hadden we nog net de tijd om de andere bezienswaardigheid uit de buurt, de Hoover Dam, te bezoeken. De dam ligt op de grens van Nevada en Arizona en moest ervoor zorgen dat de Colorado minder zou overstromen bij een grote aanvoer van smeltwater uit de Rockies. Lake Mead diende als reservoir; de Hoover Dam, die begin jaren dertig werd gebouwd, genereert vandaag meer dan 2000 megawatt aan hydro-elektriciteit. De constructie ervan schijnt niet vlekkeloos te zijn verlopen. Meer dan honderd arbeiders lieten het leven doordat ze omkwamen van de hitte in omleidingstunnels. Inderdaad, ook hier is het heet. Zéér heet. Hier een dag lang in open lucht fysieke arbeid verrichten is moordend, laat staan dat je in sauna’s van tunnels moet werken. Nu is de Dam een wonder om mee op te scheppen, toen was het een hel.

De art déco – afwerking van sommige delen van de dam zijn een bezienswaardigheid, waar vele toeristen op af komen. Het visitors center is zoals overal goed uitgebouwd, evenals de controle door de politie. Vrachtwagens mogen niet over de dam rijden en ook het aantal personenwagens is gelimiteerd. Er wordt geen enkel risico genomen. Dit is een kwetsbare plek. Je weet maar nooit wie hier op bezoek komt. Bovendien mogen voetgangers er ‘s nachts niet passeren. Wellicht hebben een aantal mensen in het verleden iets te enthousiast een blik op de dam willen werpen, met alle gevolgen van dien. Om de vrachtwagens tussen Las Vegas en het noorden van Arizona toch op een deftige manier te laten passeren is men druk bezig om de dam van een ringweg te voorzien.

De zon was ondertussen al aardig aan het zakken. We keerden terug naar het reservoir van de Hoover Dam, Lake Mead. De Lake Mead National Recreation Area had een goedkope camping en een verlaten visitors center. Aan dat center stond een bordje met een Opgepast voor slangen-symbool. Dit pictogram was niet bevorderlijk voor het op zijn gemak voelen van een aan slangenfobie lijdende reiziger. De camping, enkele mijl verderop, was relatief verlaten, zodat ondergetekende ietwat voor een slangenaanwezigheid vreesde. Die vrees bleek uiteindelijk ongegrond, maar ik moest toch eventjes aan deze streek acclimatiseren. Je zou overigens gek moeten zijn om niet van deze campings gebruik te maken. Voor de luttele tien dollar konden we met vier mensen aan de oever van Lake Mead overnachten. Wie doet beter?

Het eerste echte Nationale Park dat we zouden aandoen, de Grand Canyon, kan je op verschillende manieren benaderen. In de Grand Canyon West heb je de nieuwe Skywalk, waar je voorwaar op een glazen platform over de canyon kan wandelen. De North Rim laat je toe om het geheel zuidwaarts te bekijken, maar wij kozen ervoor om de meer uitgebouwde South Rim aan te doen. Die keuze moet je al in Vegas maken, want er zijn geen wegen die de canyon doorkruisen. Hoogstens enkele paden om te voet over te steken, maar echt aangewezen is dit voor onervaren hikers niet. Van tijd tot tijd komen wandelaars om van de dorst. Het is nog iets te vroeg om het tijdelijke met het eeuwige te wisselen.

De South Rim is een eindje rijden. We moeten opnieuw de Hoover Dam over en rijden zo Arizona binnen. In de staat van John McCain komen we onmiddellijk in een ander landschap terecht: dor, bruin, vol met stenen, uitgemergelde bergen en – voor de verandering – een verzengende hitte. We nemen de haast kaarsrechte weg naar Kingman, waar een aansluiting met Interstate 40 richting Flagstaff, het grote centrum in de buurt, voorzien is. Het werd hoog tijd dat we terug in de bewoonde wereld waren, want de brandstofmeter was ernstig gedaald. De Jeep Commander vreet werkelijk brandstof. Het bleek benzine te zijn, want het was ons tot aan onze tankbeurt niet duidelijk wat voor soort motor de paarden leverde. De dame van het tankstation ging bij de annex-garagist te rade en die gaf ons uitsluitsel. Géén diesel dus, maar de duurdere “Super 87″. Goede wagens, dat wel, maar bijzonder dorstig.

In Williams, aan de afslag voor de Grand Canyon South, stopten we even om de nood aan hamburgers te lenigen. In tegenstelling tot de voorgaande honderd mijl was het er fris, ja zelfs koud. Het landschap wisselde constant. Bovendien maakte Williams ons twee andere typisch Amerikaanse fenomenen duidelijk. In het restaurant werd het Second Amendment alle eer aangedaan toen een man bij het nuttigen van een hamburger zijn wapen op tafel legde. Angstaanjagend? Niemand die er hier van opkijkt. Williams zelf was getooid in Amerikaanse vlaggen. Het was vandaag immers Labour Day. De kameraden gaan hier niet op stap op de eerste mei, maar op de eerste maandag van september. Of er überhaupt veel kameraden zijn valt te betwijfelen, maar de noeste Amerikaan wordt toch niet vergeten: Williams is ondergedompeld in stars and stripes.

De gateway naar de South Rim bevond zich in een eerder groene omgeving en er kwam geen eind aan de bossen tot aan de rand van de canyon. Was het er niet even dor als in de canyon zelf? Blijkbaar niet en daar hadden we eerlijk gezegd geen problemen mee. De nacht aan Lake Mead was veel te warm om goed te zijn. Groener en frisser betekent ook risico op Elks. Elks worden in het Nederlands – jawel – Wapiti’s genoemd en zijn groot uitgevallen herten die soms nogal agressief uit de hoek durven te komen. Het zien er alvast lieve beestjes uit, maar we blijven op onze hoede. Het zou geen meevaller zijn mocht zo’n dier een stuk uit onze tent bijten. Het deed me denken aan Shenandoah vorig jaar, waar we moesten oppassen voor beren. Bij een ontmoeting met een beer werd ons toen aangeraden om te gillen. Zou het bij een elk ook helpen? We testten het liever niet uit. Het zou me een worst wezen: zolang ik niet door een slang of een schorpioen word bedreigd mag elk dier eventjes goeiedag komen zeggen. Of toch bijna.

Het adjectief ‘grand’ is heel zeker niet overdreven. Je staat eventjes sprakeloos. Uiteindelijk is de Grand Canyon wat je ervan verwacht, maar het blijft héél erg groot. De meanderende Colorado-river is tientallen kilometer lang met erlangs niets anders dan gigantische geërodeerde rotsmassa’s. Zover je kan kijken. No line on the horizon. Indrukwekkend.

Het Grand Canyon National Park is een goed geoliede machine. Zowat alle faciliteiten zijn er in Grand Canyon Village beschikbaar: een general store, lodges, hotels, restaurants, een visitors center en zelfs een heus vliegveld. Je wordt gratis – i.e. na het betalen van de verplichte entrance fee bij het binnenkomen van het Nationale Park – met bussen van de ene naar de andere kant van het te bezoeken gedeelte gebracht. Het verloopt allemaal heel efficiënt. We worden van panorama naar panorama gevoerd. In het visitors center, die andere obligate stop, informeren we naar een interessante hike die we de dag nadien zouden kunnen doen. Lange afstanden worden ons afgeraden, maar de anderhalf uur durende tocht naar Cedar Ridge op de South Kaibab Trail lijkt binnen onze mogelijkheden te liggen. Maar dat is voor morgen.

Ons kookavontuur op de camping liep andermaal slecht af. In Lake Mead konden we ons gasvuurtje niet opstarten. Hier bleek het onmogelijk om de barbecue op temperatuur te brengen. Géén uitgebreide maaltijd. Géén warm water voor een tas thee. Ontbering was ons deel. We gaven er niet om, want op die manier maakten we opnieuw ruimte voor de hamburgers van morgen, want die gingen er zeker weer aankomen.

Bij het wachten op een vacante douche lazen we in een lokale krant goed nieuws: zowel Kim Clijsters als Yanina Wickmayer hadden in New York de halve finales van de US Open gehaald. Comeback Kim was er warempel in geslaagd om één van de Williams-zusjes naar huis te spelen en dat was hot news in Arizona. De douches zelf waren minder om over naar huis te schrijven. Een timer-mechanisme zorgde ervoor dat je voor één minuut water 25 dollarcent diende te betalen. Mijn twee dollar gingen precies geen acht minuten mee. De waterstralen stopten abrupt.

Voordat we onze tocht naar Cedar Ridge op de South Kaibab Trail begonnen checkten we onze watervoorraad. Het was alweer vroeg warm. Beneden waren geen koelkasten of fonteintjes. Hoogstens een geïmproviseerd toilet. Onze fles werd helemaal gevuld met kraantjeswater, maar het is nog maar de vraag of dat veel effect had. De smaak was erbarmelijk. Het was alsof je bij elke slok de helft van een olympisch zwembad leegdronk.

In het perspectief van de totale canyon lag Cedar Ridge niet zo heel diep. Het was maar een deeltje van de trail door het natuurfenomeen, maar eiste toch wat fysieke inspanning. Het tracé tussen de rotsen ging steil naar beneden en de geïmproviseerde trappen maakten het onmogelijk om vloeiend door te lopen, maar al bij al waren we nog in een redelijke conditie toen we het eindpunt bereikten. Het duurde nauwelijks een uurtje. Pas toen we in de canyon stonden en om ons heen keken beseften we dat het grote werk nog moest komen. What goes down must go up. De beklimming zou een ander paar mouwen worden.

Onderweg jaagde men mij de stuipen op het lijf met de mededeling dat een slang ons pad had gekruist. Ik had het onding gelukkig zelf niet gezien, maar medewandelaars wel. Ze stelden iedereen meteen gerust: “Don’t worry, it’s just an ordinary garden snake”. Men is hier zo te zien wel meer gewoon, maar de immer behulpzame Amerikanen hadden mij het slangenverhaal op dat moment beter niet verteld. Hier zitten wel degelijk zo’n beesten. In de toch wel zware terugkeer naar de trail head zei overigens iemand dat we best uitkeken voor de aanwezige schorpioen. De Grand Canyon, een avontuur voor kinderen van zeven tot zevenenzeventig… Het is weinig opbeurend om te zien hoe sommige van die bengels zich gedragen. Een jong koppel sleurde letterlijk hun uk mee de canyon in. Het kind werd zowaar naar beneden getrokken. Op zo’n jonge leeftijd in deze temperatuur dergelijke fysieke inspanningen laten leveren is onverantwoord. U ziet het: vakantie, het maakt het beste en het slechtste in de mens los.

Met deze hike hadden we toch een klein deeltje van de canyon gevoeld. Je moet deze plek aan den lijve ondervinden. Het was alsof we in de hel afdaalden. De kloof van de Colorado was echt wel larger than life, maar we konden er geen eeuwigheid blijven. Onze jeep zette koers richting Monument Valley, dat ander natuurwonder. Het Grand Canyon National Park is zo groot dat we ons nog een tijdlang aan de snelheidsbeperkingen moesten houden. Pas als we de entréehokjes achter ons lieten konden we het gaspedaal deftig indrukken en kwamen we in een ander landschap terecht. De canyon maakte plaats voor een rotsachtige woestijn, waar we links van ons nog uitlopers van de Colorado zagen.

Onderweg werd duidelijk dat we in een nieuw stukje Amerika waren terecht gekomen: een indianenreservaat. De mensen zagen er overal anders uit dan in de nationale parken of in de stadjes in Arizona. De Navajo Nation, een opnieuw bloedhete plaats, omvat een groot deel van het noordoosten van Arizona met uitlopers in Utah en New Mexico. Monument Valley ligt in de Nation. We reden er dus dwars door. Langs de weg staan vaak kraampjes waar mensen typische Indianen-craftwork verkopen. Leuke snuisterijen en een noodzakelijke bron van inkomsten voor een bevolkingsgroep die nog steeds onder discriminatie te lijden heeft. Armetierig was het hier niet, maar de levensstandaard ligt ogenschijnlijk onder het Amerikaanse gemiddelde.

Gelukkig zijn er in deze streek hier en daar stedelijke centra, zodat we af en toe een benzinevoorraad konden inslaan. Ongelooflijk: onze slee stond bijna weer droog. Maar goed: liever iets vaker tanken dan midden in de woestijn te moeten bedelen om brandstof. Overigens riskeer je er op sommige plaatsen in dit land, zoals in Californië, nog een boete bovenop. Verboden om droog te staan.

De stadjes luisteren hier naar welluidende namen als Cameron, Tuba City of Kayenta. In Tuba City waren nogal wat winkels. Toen we in een zaak navraag deden over de dichtstbijzijnde camping keek men ons aan alsof we van een andere planeet kwamen. Het scheelde natuurlijk niet veel, maar in dit reservaat vielen we wel degelijk op. De man die ons desalniettemin vriendelijk te woord stond wist dat er tussen Tuba City en Kayenta één camping was. Hij was naar verluidt zelf nog maar enkele keren in de belendende gemeente geweest. We vonden uiteindelijk de splinternieuwe gratis campground aan het Navajo National Monument. Bij de mannelijke helft van de groep was er eventjes twijfel of het wel een goed idee was om in deze verlaten plek in the middle of nowhere te overnachten, maar onze bezwaren werden al snel ontkracht. Inderdaad. Schitterend is het hier en we bleken ook niet helemaal alleen te zijn. Wat verder kampeerde een groep jongeren die historische sites in Nationale Parken hielp opknappen. Onze aanwezigheid ging niet onopgemerkt voorbij. Men hoorde ons praten en vroeg zich af van waar die luidruchtige karavaan afkomstig was. Een verkenner werd op pad gestuurd. “Exjuus mee, can I aaask yoouuu a questionn? Where arrre yoouuu frrrom?” De man had een opvallend Frans accent en kon dat niet onder stoelen of banken steken. “Oh, frrom Belgiummm. We thought somesing like thzat.” Vijf minuten later kwam een tweede krijger op ons af. “Hello, I heard you were from Belgium? Ik ben ook een Belg.” Van Wervik met name. De wereld is klein: twaalfduizend kilometer van huis ontmoet je iemand die op een boogscheut van jezelf woont. Hij was student en maakte deel uit van het restauratieteam. “Gewoon gegoogled.” Zo zie je maar: je kan op de meest diverse manieren op de camping van het Navajo National Monument terecht komen. Zélfs via Google…

Het duurde een tijdje vooraleer we in de vallei zelf waren. Van een echte vallei was eigenlijk geen sprake. Het leek meer op een weg door een iets lager gelegen woestenij waarrond de beroemde structures stonden. Bij de eerste uit de kluiten gewassen rots dachten we al in het bewuste gebied te zijn, maar dat bleek niet zo. Onze uitgebreide fotoshoot was voorbarig, want wat verder kwamen de échte natuurfenomenen te voorschijn. Schitterend, opnieuw, maar ik was toch wat ontgoocheld over de hoeveelheid – of beter: de hoeweinigheid – van rotsstructuren. Stuk voor stuk waren het magnifieke wonderen der natuur, maar aan de gezichtseinder was het over en uit. Monument Valley was groot, maar niet onmetelijk groot. In dat opzicht gaf de Grand Canyon een groter idee van oneindigheid. De Colorado kronkelde ook verder dan de plaats waar de hemel begon.

Monument Valley bevindt zich in het uiterste noordoosten van Arizona en het meest zuidoostelijke punt van Utah. Net na het binnenrijden van Utah konden we rechtsaf rijden naar een visitors center en restaurant die opnieuw in Arizona lagen. We flirtten constant met de grens tussen beide staten. Het visitors center was gesloten. Monument Valley is geen Nationaal Park; de uitbating van de infrastructuur is dan ook minder gegarandeerd. Het is eerder in privé-handen en dat zagen we, maar dat betekende niet dat men mindere ambities koesterde. In het midden van het gebied had men een hotel gebouwd dat nauwelijks in het landschap op te merken viel. Een feilloze integratie van cultuur in natuur, op voorwaarde dat je horseback riding en 4×4-amusement onder de noemer cultuur klasseert. We reden met onze Jeep met plezier off road en zagen in onze verbeelding in elke rotsformatie wel een ander dier. Echte dieren, zoals de paarden die hier voor het vermaak van het publiek ter beschikking stonden, hadden het minder goed. Hun baasjes gingen bijzonder ruw met de dieren om.

Na een tiental mijl was het gedaan. Op een gegeven moment verlaat je haast letterlijk de vallei. Achter een kleine helling – waar je een afscheidsfoto moet nemen – zie je plots niets meer van de rotsformaties en switch je naar een nieuw landschap. De zon kwam opnieuw te voorschijn. In de Valley was het veeleer bewolkt; in de verte zagen we het zelfs regenen. Toch was het nog niet gedaan met de rare rotsen. Het eerste stadje na Monument Valley, Mexican Hat, had een stapel stenen die effectief op een sombrero leken. Wellicht was de nederzetting van relatief recente datum. Bij het kiezen van de naam waren de settlers niet echt in een inspiratievolle dag.

Hoe mooi alle bezienswaardigheden ook zijn, ik amuseer me nog het meest in de gewone dorpjes. Blanding in Zuid-Utah was onze eerste stop in een écht dorp. En ja, die zijn hier anders dan op het oude continent. De brede straten zijn opvallend. Hier geen verkeersdrempels, vluchtheuvels, plateau’s, verkeerd geplaatste bloembakken of andere wegversperringen. In Blanding kan je aan beide zijden van de straat je wagen kwijt en dan nog kunnen twee tientonners makkelijk op hetzelfde moment passeren. Rijdt men Utah dan niet sneller dan bij ons? Blijkbaar niet, al zal de hoogte van de boetes én de effectieve inning daar wel voor iets tussen zitten. Naast een duidelijk verschillend straatmeubilair springen ook de types van kerken in het oog. De voornaamste denominatie is hier enigszins anders dan in de metropolen, want in deze streek is de Church of Jesus Christ of Latter-day Saints, ofwel de Mormonen, de meest prominent aanwezige cultus. Hun hoofdkwartier, Salt Lake City, de hoofdstad van Utah, bevindt zich maar enkele honderden mijl hier vandaan.

Het was al rijkelijk laat toen we ons afvroegen waar de hamburger van de dag dit keer zou worden genuttigd. In Blanding waren wel wat etablissementen, maar we stopten toch maar in het eerste het beste. God bless our troops, stond aan de ingang te lezen. We wisten waar we binnen gingen, al kwamen we zo te zien niet op het juiste moment langs. We hoorden dat de moeder van de dienster net overleden was. De vrouw, in haar zesde decennium, zat in zak en as en kon haar verdriet natuurlijk niet verbergen. Praten was de beste therapie. “You know, my mother was everything for me. What do I have to do now? I’m single, I have no friends, I really don’t know…”. De man waartegen ze praatte wou al meteen een afspraakje maken. Ze vertelde hem uitgebreid over haar past die niet over rozen was gelopen. Arme vrouw. Ons sprak ze over het nieuwe Chinese restaurant dat aan de overkant van de straat ging komen. Blijkbaar was dat een primeur in Blanding. Ze wist het van een kennis: “This is a small village. Everyone knows everything.”. Zo ook de dood van haar moeder, want verschillende mensen boden hun condoleances aan. Het leven zoals het is in Blanding, Utah.

Of er in Blanding een Community Crime Watch-reglement gold wisten we niet, maar we werden als ‘vreemden’ alvast met rust gelaten in het plaatselijke parkje. Heerlijk na eten wat onder een boompje indommelen. Wat schrijven en lezen. Wat kijken naar de huizen: chiropractors die hun diensten aanbevelen, tandartsen die beweren het goedkoopste kunstgebit te verkopen, beauty-salons die de hemel beloven, kortom, ondanks de crisis draait de economie ook in Blanding.

Het was te laat geworden om Arches National Park, zo’n honderd mijl verderop, vandaag nog te bezoeken. We beslisten om onze tenten in Moab, nabij het National Park, op te slaan. Na een lange rit door een opnieuw wisselend landschap konden we in Moab eindelijk een duik in het water nemen. Met de temperaturen van de laatste dagen was dat geen overbodige luxe.

Arches is het eerste park dat we via een centrale weg moeten bezoeken. Je rijdt met de wagen tot op het einde van het park en keert dan terug. Onderweg is het mogelijk om in de nabijheid van panorama’s te parkeren en enkele arken te beklimmen. Daarnaast beschikt men over een netwerk van hikes. De wandelaar, die op eigen risico zijn hobby wil uitoefenen, laat men in geen enkel nationaal park in de kou staan, wat hier overigens sowieso onmogelijk zou zijn.

Ook hier vind je enthousiastelingen van over het hele land. Een oudere man uit Boston deed onder een ark voor iedereen die het wilde horen zijn ervaringen van de avond voordien in Canyonlands uit de doeken. Canyonlands is naar verluidt een even indrukwekkend nationaal park aan de andere kant van de hoofdweg, maar wegens tijdsgebrek moesten we tussen dat park en Arches kiezen. De boottocht in het donker moet legendarisch zijn geweest. Hij was hiervoor met een vriend speciaal naar Salt Lake City gevlogen en van aan het zoutmeer naar hier gereden. Net zoals ons ging hij ook de andere parken doen.

Going with the flow. Bij enkele arken gaan we tot een beklimming over. Het zijn best steile rotsen, maar het is het waard. Een echt indrukwekkend zicht zoals in de Grand Canyon en Monument Valley heb je hier niet, maar it’s all about shape and color. Bovendien kennen we de figuren uit de stripverhalen. Met wat goede wil zie je hier Jommeke’s Dikke Springmuis op zijn geit en Houten Nek op zijn paard de concurrenten achterna zitten. Arches is verfijnder dan de vorige twee mastodonten die we aandeden. Een hoogtepunt op onze tocht.

Vanuit Moab trekken we naar het meest noordelijke punt van Utah dat we aandoen. Om ons volgend doel, Goblin Valley, te bereiken moeten we tot aan de Interstate 70 rijden. Deze autosnelweg verbindt Denver met centraal-Utah en is ook de verkeersader die alle vervoer van Colorado naar Salt Lake City in goede banen moet leiden. In Green River, een klein dorpje langs de snelweg, maken we in een restaurant kennis met de gebruikelijke voornamen van de dames in deze streek. We worden bediend door Dawna en Cheyenne. In 1990 was Dawna de 1479ste meest verspreide vrouwelijke voornaam in de Verenigde Staten, terwijl Cheyenne het met iets minder moet stellen. Ze stond op nummer 1778 op een totaal van 4276 verschillende namen, maar is vanaf eind jaren negentig aan een opmerkelijke remonte bezig. Cheyenne is steeds in de top 200 van baby-namen te vinden, maar het is dan ook een eerbetoon aan de moedige strijders uit Wyoming, waarvan de hoofdstad eveneens Cheyenne is gedoopt. Waar Think Baby Names nog goed voor is. Doch dit helemaal ter zijde.

Goblin Valley is een tiental mij verwijderd van de weg tussen Green River en Hanksville. Het was één van de meest eenzame en, u raadt het al, warme tracés die we op deze reis aandeden. Het State Park ligt aan de rand van de San Rafael-woestijn en dat voelden we. Goblin Valley is nog in volle ontwikkeling. Men was bezig om de weg van asfalt te voorzien. Grote werken in de woestijn. Het verkeer moest in beide richtingen over één smalle strook aarde rijden, maar omdat het onmogelijk bleek om tijdelijke verkeerslichten te installeren regelde aan elke kant een man het verkeer. Die zat in een quasi-strandstoel met frigobox ernaast te wachten tot een zeldzame toerist passeerde. Onze Jeep werd deskundig gestopt door het omhoog houden van een stopbord. Op één of andere manier kon hij met de man aan de andere kant van de werken communiceren. Rooksignalen? Het was niet echt duidelijk, maar dat kon wel gezegd worden over het nut van onze wagen. Een terreinwagen was hier meer dan nodig.

Goblin Valley is bekend om zijn duizenden paddenstoelvormige rotsen, waarin je opnieuw allerlei figuren kan zien. Het werd begin twintigste eeuw door cowboys ontdekt. Eventjes hanteerde men de benaming “Mushroom Valley”, maar uiteindelijk zag men meer kabouters dan paddenstoelen in de geërodeerde rotsen. De gesteenten aan de rand van het State Park doen meer aan een minder gepolijste variant van Mount Rushmore denken, maar dat kan ook aan mijn verbeelding liggen. We waren onder de indruk. Dit werd nog versterkt door de haast absolute stilte in het State Park. De dichtstbijzijnde weg was een tiental mijl van ons verwijderd en veel toeristen waren er ook al niet. Las Vegas was plots wel héél ver weg…

Oorspronkelijk wilden we in het Capitol Reef National Park onze tenten opslaan, maar in de herberg was geen plaats meer voor de Jozefs en Maria’s. Het park zelf, waarvan nogal wat bergtoppen de vorm hebben van de koepel van het Capitool, is langwerpig en was volgens onze reisgidsen de moeite, maar op dit ogenblik van de dag moesten we stilaan op zoek naar een camping. Een behulpzame Ranger-vrijwilliger garandeerde ons dat nabij Fish Lake, een uur verderop, alle mogelijke faciliteiten waren. Het was een aanlokkelijk voorstel, want wie weet konden we nog een duik in het water maken. Met deze temperaturen zou dat geen overbodige luxe zijn.

Het bleek anders uit te draaien. In Fish Lake was het fris tot koud, druppelde het en waren er géén deftige faciliteiten voor campingbezoekers. Het meer lag in een bos dat ons eerder de indruk gaf in Canada te zijn terecht gekomen. Eens te meer een indicatie van de veelzijdigheid van Utah. Het landschap wisselt hier met de regelmaat van de klok. Fish Lake was desalniettemin één grote ontgoocheling: zowat alles was gesloten, de waard van de camping gaf niet thuis, zodat we met spijt in het hart materieel niet in staat waren om onze schulden af te korten. Om zes uur ‘s avonds ging het enige restaurant dicht. Wij konden de eigenaars er nog net van overtuigen om in extremis een hamburger klaar te maken, zoniet moesten we met een lege maag naar bed.

Er bleek een reden te zijn voor de nervositeit in de keet. Overmorgen zaterdag zou de dochter des huizes, Robyn, in het huwelijk treden met haar vriend Zach. De twee waren zo te zien al een tijdje een koppel – de kleine Carson was er het levende bewijs van – en wij vonden het o zo leuk om de voorbereidingen gade te slaan. Bruid en bruidegom waren volop aan het socializen met de lokale gemeenschap. Ook de Sheriff was in hoogst eigen persoon naar de rommelige zaak afgezakt. Je kon er immers niet enkel eten, maar ook een volledige vissersuitrusting aanschaffen. We keken ten slotte uit over Fish Lake. Dat was vandaag allemaal bijzaak: dochterlief ging trouwen. We begonnen spontaan te gissen naar de bestemming van de huwelijksreis. Er was snel consensus in de groep: Vegas! En mochten Robyn en Zach toch nog elders naar toe trekken, dan gingen wij alvast investeren in de economie van Sin City. De ontbering van Fish Lake was voldoende om ons te doen zweren de dag nadien naar Las Vegas te trekken. The Strip it would be!

De dorpjes die ons vanuit Fish Lake naar de grote weg moesten leiden luisterden naar de ludieke namen Loa, Lyman, Bicknell en Torrey. Naar verluidt is Bicknell genoemd naar ene Thomas W. Bicknell, die de bibliotheek van een dorp 1000 boeken schonk als men de gemeente zijn naam gaf. Het is hem ook ergens in Indiana gelukt. Blanding, waar we enkele dagen geleden waren, was dan weer een eerbetoon aan de ouders van Bicknell’s vrouw. De heer Bicknell moet overigens in een gierige bui zijn geweest, want in Utah hebben Bicknell en Blanding elk de helft van de duizend boeken gekregen. Zo ging dat hier in die tijd.

Meer nog dan op Labour Day stonden de stars en stripes overal langs de weg, hingen ze aan vlaggenstokken of sierden ze de portieken van woonhuizen. Voor wie het niet was opgevallen: vandaag is het 11 september. Acht jaar na 9/11 – het nieuwe jaar nul in de Amerikaanse wereldgeschiedenis – is de wonde nog nauwelijks geheeld. De dag werd door de Bush-administration tot Patriot Day uitgeroepen, zodanig dat er nog meer vlaggen dan anders uithangen. Vlaanderen vlagt is wellicht hopeloos jaloers. De kleuren en de sterren zijn hier mooier dan de ordinaire leeuw, zelfs al heeft het beest rode klauwen. Aan de vlaggenmasten bij officiële gebouwen hing het het textielen symbool van de natie overal halfstok, uit respect voor de overleden helden.

De weg van Capitol Reef National Park naar Bryce Canyon is één van de mooiere routes in Utah en dat wil al wat zeggen. Tijdens deze scenic drive waande je je aanvankelijk in de Appalachen. Het Dixieland National Forest bestaat zowel uit loof- als naaldbomen. We kwamen er bij een stop zelfs een oude bekende tegen: de elk. Het bleken opnieuw lieve exemplaren te zijn. Chauffeurs kijken overigens best uit, aangezien de dieren vaak zonder kijken de weg oversteken. Verkeersopvoeding behoort niet tot het lessenpakket van de elks. In een latere fase navigeert de weg ons naadloos door de Circle Cliffs, een ruwe, van weinig fauna voorziene rotsmassa.

Voor Bryce Canyon National Park waren de verwachtingen hooggespannen. De entrance fee was er immers even hoog als in de Grand Canyon. Bij het binnenrijden van elk nationaal park moet je per wagen, ongeacht het aantal inzittenden, een vaste prijs betalen. Met dat ticket kan je er een week in rondrijden. Goedkoop voor wie er meerdere dagen spendeert, maar als je zoals ons eventjes een kijkje komt nemen valt dat wat tegen. Al is alles, nogmaals, relatief. De 25$ die we neertelden betekende dat we elk hoogstens vijf euro bijdroegen tot het welzijn van dit park: de prijs van twee ritjes op de botsauto’s. De dukaten zijn hier alvast veel beter besteed.

Bryce Canyon bezoek je op dezelfde manier als Arches: je rijdt enkele tientallen mijl door het park over een weg die, laat ons eerlijk zijn, zoals overal impeccable is. Jammer genoeg is ze hier omzoomd door naaldbomen, waardoor we ons eventjes afvragen wat hier eigenlijk te zien is. De stops zijn minder frequent en het zicht is mooi, maar in vergelijking met de grote broer op de grens van Arizona, viel het wat tegen. Toch konden we Bryce Canyon geen onvoldoende geven. De kleurschakeringen waren er even gevarieerd en mooi als in Arches, maar dienden hier als decoratie van een al bij al bescheiden canyon. Toch waren we blij dat we het gezien hadden.

Bryce Canyon gaat ook de geschiedenis in als de eerste plaats in de Verenigde Staten waar men ons duidelijke hints gaf om iets gezonder te eten. Lees: een buffet in plaats van hamburgers. De ongezonde optie was natuurlijk beschikbaar, maar voor één keer volgden we ons gezond verstand. Het assortiment van Ruby’s Inn – duidelijk genaamd naar onze kat – was gevarieerd, maar nu ook niet bijster appetijtig voor een verwende en bijzonder kieskeurige Europeaan. Ruby’s Inn gaf mij alvast een gevoel van we-hebben-dit-keer-niet-voor-de-ongezonde-oplossing-gekozen. Die positieve ingesteldheid gold niet voor de aankoop van een aantal souvenirs. Ik wou mijn wanden absoluut decoreren met de nummerplaten van de vier staten die we op deze reis aandeden: California, Nevada, Arizona en Utah. De prijs die we in de shop van Ruby’s Inn betaalden was haast het driedubbele van die in een zaak in het zogezegd dure San Francisco een week later. Maar goed: ik had toch maar mijn nummerplaten.

Voor het vervolg van de reis naar Vegas hadden we twee opties: ofwel via een omweg langs het noorden waarmee je sneller aan de snelweg bent, ofwel via een kortere, maar tragere route door Zion National Park. Ondanks het feit dat we wat moe geparkt waren kozen we toch voor de tweede mogelijkheid. Het was geen flop. In Zion hadden we het gevoel van een gemiste kans. Opnieuw een mooi nationaal park, met meer bergen, maar gedecoreerd in even afwisselende kleuren als in Bryce Canyon. Het was vooral mooier omdat de weg door het park geen bomen bevatte, zodat we onmiddellijk de schoonheid van de natuur konden bewonderen, al moet je hier als chauffeur uitkijken. Het is er, op zijn zachtst gezegd, nogal bochtig. Bovendien vertraagt een lange, maar smalle tunnel het doorgaand verkeer. Het kan een verkeerde indruk zijn, maar zo te zien kwam je er niet in als je er enigszins verdacht uit zag. Een politiecontrole voor de inrit moest het kaf van het koren scheiden.

Tijdens de rush van Zion naar Las Vegas namen we afscheid van Utah en reden we ook nog eventjes door Arizona om uiteindelijk bij ons startpunt in Nevada uit te komen. Het moet gezegd: Arizona en Utah zijn de mooiste staten die ik al heb gezien. Qua parken en landschappen is het oosten niet te vergelijken met dit erfgoed. Wat de enige stad die we tot nu toe zagen betreft is het andere koek: het contrast tussen Las Vegas en New York City, Washington DC, Nashville of Chicago is gigantisch. There ain’t no city like Sin City.

De Strip, a.k.a. Las Vegas Blvd, is vanop de snelweg makkelijk te bereiken via toegangswegen met de naam van hotels: Tropicana Blvd, Safari Blvd, … We waren van plan, nu we er toch waren, één à twee nachten in een hotel op de Strip door te brengen. Kamers zijn er genoeg: een van de hotels, MGM Grand, is alleen al goed voor vierduizend kamers. We stopten bij het eerste het beste, al is dat geen sinecure en plein Las Vegas De troepen moeten worden gesplitst om het georganiseerd te krijgen. Snel eventjes het onthaal consulteren en we hebben een kamer, zo dachten we. Was het maar zo eenvoudig. Zelden stond ik zo met mijn mond vol tanden dan op het moment dat we de deur van hotel New York New York opentrokken. Je gelooft je ogen niet. Je houdt het gewoon niet voor mogelijk: in de hal van het hotel is Manhattan nagebouwd, met overal winkels, restaurants én jackpots ertussen. Door en rond het hotel snelt een rollercoaster voorbij. De torens van het hotel zijn replica’s van de Empire State Building, de Chrysler Building of nog het Rockefeller Center. Tot overmaat van ramp staat een kleine versie van de Brooklyn Bridge voor de deur en kijkt het Vrijheidsbeeld stoïcijns neer op de passanten. Lady Liberty denkt er wellicht het hare van. We zijn allemaal wat van onze melk en reserveren tussendoor voor een al bij al redelijke prijs een kamertje op de eenenveertigste verdieping van de lokale Empire State Building, maar houden het op één nacht in dit gekkenhuis. Op onze hotelkamer, in typisch New Yorkse stijl, maar o zo fake, komen we wat op onze positieven. Wat is dit hier in godsnaam? Kennis maken met het échte New York was al overweldigend, maar dit, Vegas in volle glorie, tart werkelijk alle verbeelding.

Het contrast tussen de voorbije week, waarin we als kluizenaars op sobere campings leefden, en deze extreme vorm van entertainment maakt de shock nog des te groter. Dit hadden we helemaal niet verwacht. Dat het fenomeen zo’n proporties zou aannemen, tja, daar zijn nog moeilijk woorden voor te vinden. Ook het publiek dat op deze stad afkomt is van een ander kaliber én bijzonder divers. Slanke dames op hoge hakken en bedekt met lagen make-up wisselen af met bijzonder zwaarlijvige oudere vrouwen die niets anders doen dan snoepen en hamburgers eten. Mannen in maatpak lopen er naast dikke venten wiens bos borsthaar en bijhorende kettingen per se aan iedereen moet worden getoond. Ze dragen daaronder het liefst van al en korte jeans. Toch is er één constante: écht stijlvolle mensen zijn er nauwelijks te ontwaren, behalve enkele verloren gelopen Italianen of Fransen. Tussen bonte gezelschap door zie je bescheiden Duitsers en Britten onwennig flaneren én lopen enkele Belgen die niet weten of ze dit nu fantastisch of degoutant moeten vinden. Wellicht beide, maar één ding is zeker: alles wat niet extreem is heeft niets in Las Vegas te zoeken. Inderdaad, het is nog erger dan u denkt.

Dit neemt niet weg dat ik me hier bijzonder amuseer. We maken van een avondlijke wandeling gebruik om het fenomeen Vegas te ondergaan. Het was een prettig weerzien met de M&M Store, die ik vorig jaar in New York City op Times Square ontdekte. Je vindt er werkelijk alle denkbare vormen van merchandising met het logo van de bekende snoepjes. Er zijn maar drie zo’n winkels ter wereld: in New York City, hier in Las Vegas en in het Disneygekke Orlando… Dat zegt genoeg. MGM Grand heeft dan weer een heuse leeuwenkooi. MGM is bij volwassen kinderen beter gekend als Metro Goldwyn-Mayer van de tekenfilmpjes. De leeuw die zijn bek opentrekt, weet u wel. In de Excalibur waan je je dan weer tussen Arthur, Guinevere en de Ridders van de Ronde Tafel. Het is er allemaal héél ver over, maar hier is dat de norm.

Ondanks alle extravaganza is het ook in Las Vegas Patriot Day. Op de hoek van ons New York New York, onder de replica van Lady Liberty, hangen de vlaggen halfstok. Zelfs in deze orgie van glamour, glitter en gokverslaving betuigt men respect voor de gesneuvelden in Downtown New York City. En mocht 9/11 er niet geweest zijn, dan omvatte ons hotel wellicht ook de Twin Towers. Absurd…

In de 120 dollar was geen ontbijt inbegrepen. Dat was geen probleem, aangezien het circus op de benedenverdieping van het hotel al weer open was. Of die dingen überhaupt ooit sluiten is nog maar zeer de vraag. In de Starbucks hadden ze alvast mijn Venti Latte met vanille en een Danish in voorraad. Een Danish kunt u zich het best voorstellen als een ronde boterkoek met wat platte kaas in het midden en dat is lekker tot u ze beu gegeten bent, wat doorgaans niet zo lang duurt. Al bij al was het nog gezellig zitten in het fake New York City, maar nothing beats the real thing.

Een tweede nacht New York New York zat er niet in. We moesten nog een week reizen en spaarden beter wat dollars voor het duurdere Californië. Voor het bed van vanavond belden we naar ons hostel van de week voordien. Openbare telefooncellen zijn hier zalig: interne Amerikaanse gesprekken zijn immers gratis. Je hoeft dus geen dollarcent te betalen om een reservatie te maken. Desalniettemin was het contrast tussen New York New York en het ietwat slordige hostel in Fremont Street groot. Het was niet één stap, maar drie stappen terug, maar de prijs was er dan ook naar. Bovendien stond de buurt bekend als relatief onveilig. Tot voor kort werden er ‘s avonds vaak junkies en prostituees gesignaleerd. De grote schoonmaak bleek nog bezig te zijn, maar verscherpte politiecontroles hadden nu al effect, zo vertelde men. Veel viel er op een warme zaterdag niet van te merken.

Onze jeep konden we alvast veilig achterlaten op de parking van het hostel. De terugkeer naar de Strip zouden we voor de verandering te voet doen, maar de wandeling duurde langer dan we hadden aangenomen. Hoewel Las Vegas een dwerg is in vergelijking met de andere Amerikaanse metropolitan areas, zoals New York, Los Angeles, Chicago en Dallas, telt de stad héél veel blocks. Onderweg kom je leuke dingen tegen. Zo wemelt het op het noordelijke deel van de Las Vegas Boulevard van wedding chapels. De stad staat bekend om haar vele grote en kleine etablissementen waar je je voor een habbekrats in de echt kan laten verbinden. Wat de juridische waarde ervan is blijft voor ons een open vraag, maar er zijn alvast mensen die deze praktijken romantisch lijken te vinden. Ieder zijn waarheid, maar mochten er haren op mijn hoofd hieraan denken, dan was ik nu liever kaal. Het ontging me allemaal een beetje, maar we hebben het toch maar weer gezien. Je kan Las Vegas niet uit zonder een blik geworpen te hebben op dit soort rariteiten.

De hitte had de helft van het konvooi haast geveld. In de zon was de thermometer inmiddels een stuk boven de veertig graden gerezen, zodat we blij waren dat Safari Hotel, op het kruispunt van de Strip en – jawel – Safari Boulevard voor verkoeling zorgde. Een betere keuze was niet mogelijk. Bij de entrée van het oord werd ik onmiddellijk naar de Nascar Store gezogen. Net als de NBA heeft ook de National Association for Stock Car Auto Racing een eigen winkel waar merchandising wordt verkocht. Tegen grof geld natuurlijk, maar het zou zonde zijn om hier géén kijkje te nemen. Helden zoals Jimmie Johnson, Jeff Gordon, Tony Stewart, Matt Kenseth, Kevin Harvick, Mark Martin en Dale Earnhardt Jr. zeggen u waarschijnlijk niets, maar voor mij zijn het stuk voor stuk racegenieën die jaarlijks meer dan dertig zaterdagen of zondagen de racefans met lange races op hoofdzakelijk ovalen circuits een leuk moment bezorgen. Zelfs hier, op de Las Vegas Motor Speedway, die we gisterenavond vanuit de wagen zagen. Een reproductie van de California Speedway in Fontana, nabij Los Angeles, werd mijn deel. Om de hoek wachtte een nog grotere verrassing: de wagen van mijn favoriet uit de jaren negentig, Dale Earnhardt Sr. In de Daytona 500 van 2001 is de man verongelukt, maar zijn palmares blijft tot de verbeelding spreken. De wagen in Vegas was een mooi cadeau. Earnhardt’s zwarte Chevrolet met het legendarische #3 en de Goodwrench-sponsoring stond zomaar in de gang, klaar om de fans er foto’s van te laten nemen. Replica of niet, het was een mooi surplus aan het bezoek aan Las Vegas.

Sin City heeft geen metro, maar parallel met de Strip construeerde men een tijdje geleden wel een monorail. Het ding rijdt volautomatisch van het ene hotel naar het andere. Eventjes dachten we dat het treintje ons in het hotel zelf ging afzetten, maar uiteindelijk hield men nog enkele meter afstand. Meer niet. We hadden geen keuze: rechtstreeks Paris in. Zoals verwacht kwamen we opnieuw in een shopping mall én casino terecht. Stijlvol ingericht? Volgens de lokale waarden en normen moesten we ons hier net als in Parijs voelen. Alle prestigieuze merken waren aanwezig, maar de decoratie van de huizen maakte een associatie met de lichtstad weinig waarschijnlijk. De nagebouwde Eiffeltoren des te meer. Waren de andere hotels er niet geweest, dan domineerde deze toren op schaal 5/8ste zonder twijfel de skyline van deze stad. Opnieuw hadden we hetzelfde gevoel: hoe is dit in godsnaam mogelijk? En alsof dat nog niet genoeg was vonden we om de hoek een perfecte replica van de Arc de Triomphe. Charles De Gaulle draait zich om in zijn graf. Je zou voor minder.

Van dan af aan was alles in Las Vegas één lange opeenvolging van shopping malls. Niet iedereen vond dat onprettig, maar ik trok me liever terug in een Starbucks om de New York Times te lezen. Het was overigens de enige deftige lectuur die je in de ganse reutemeteut kon vinden. Ik moest bijzonder lang zoeken om een krant op de kop te tikken. Grappig: bij het lezen van de weersvoorspellingen bleek dat het die dag in de Verenigde Staten enkel nog in Phoenix warmer was dan in Vegas. In de selectie van grootsteden buiten de States waren er overigens maar twee andere steden die het beter deden: Riad en Bagdad…

Op de Strip word je door allerlei figuren geëntertaind. Sommigen kwamen er zelfs voor uit de doden terug. Elvis en Michael Jackson deden niets anders dan je aandacht te trekken. Blijkbaar moet het in het hiernamaals niet echt aangenaam zijn, want de King of Pop was nu al terug. We genoten van zijn moonwalk. Ondanks zijn rare toeren heeft de man toch enkele steengoede nummers gemaakt.

Tussen alle rommel door trokken een aantal shops onze bijzondere aandacht. Zo heeft ook Coca-Cola hier een eigen store, waar we ons tot een folieke lieten verleiden. Het bekende merk doet duidelijk aan productdifferentiatie. In véél landen smaakt cola anders. In de Coca-Cola Store kan je 16 verschillende versies proberen. Dat deden we dan ook, want we wilden toch wel eens weten wat er van aan was. Het empirisch onderzoek was de zeven dollar waard, al hebben we er nauwelijks van gedronken. Laten we eerlijk zijn: behalve de Amerikaanse en Duitse (lees: onze) cola zijn de dingen gewoon niet te drinken. We maakten in Peru al kennis met Inca Kola en dat was geen groot succes. Het leek alsof de smaak met de beker slechter werd. Bij wijze van experiment maakten we in één bekertje een drankje dat het amalgaam van de zestien edities was. Na één druppel was het verdict al gevallen. U moet het zelf maar eens proberen.

Las Vegas werd extremer en extremer. De leeuwen van MGM Grand waren nu effectief aanwezig. Enkele mannen werden zelfs in de kooi binnengelaten. Deze foto spreekt boekdelen: een leeuw waarop een jackpot door het raam wordt geprojecteerd. Onwezenlijk, gek, decadent, degoutant, fantastisch: je weet hier keer op keer niet hoe je je moet voelen. Idem bij de Venetian: nog beter dan Parijs was hier Venetië nagebouwd, gondels incluis. De kanalen baanden zich een weg door de gangen van de shopping mall. Mooi, dat wel, maar hoeft het allemaal wel? Na een avond en een dag Las Vegas hadden we het gezien. De rest was gewoon meer van hetzelfde. Geld spenderen is het uiteindelijke doel van dit gekkenhuis. We namen de eerste de beste taxi naar het hostel, want hadden meer aan een goede nachtrust. Fit en monter voor California…

De volgende halte, Los Angeles, was een viertal uur rijden. Het was bijzonder druk op de snelweg. Het is de enige verbinding over land tussen beide steden. Het rijdend materieel blonk uit in haar diversiteit. Naast de schitterende grote trucks wemelde het hier van pick-ups en terreinwagens van Amerikaanse en Japanse makelij. Qua personenwagens voerden vooral Toyota’s de lijst aan en zagen we maar sporadisch BMW’s, Mercedessen of Audi’s. Ze vormden desalniettemin een welkome afwisseling. Nabij de afslag richting Death Valley reden we zelfs een Mexicaanse bus voorbij. Het ding was duidelijk aan een tweede of derde leven bezig. Bovendien sierde een kogelinslag een van de zijruiten. We zullen ons er maar niet te veel vragen bij stellen. Dit is het zuiden van Californië, waar we maar een slordige tweehonderd kilometer van de Amerikaans-Mexicaanse grens zijn verwijderd. Het noorden van Mexico wordt geteisterd door een explosie van het aantal moorden. Het mag dan al een wonder heten dat deze bus de zwaarbewaakte grens is kunnen oversteken.

Tussen Nevada en California moesten we tot onze grote verbazing ook stoppen voor een controle, letterlijk op de grens tussen beide staten, in de woestijn. Blijkbaar is men in California beducht voor een influx van ziektekiemen, want men vroeg ons of we groenten, fruit of dieren bij ons hadden. We vergaten eventjes de appels in de koffer van de wagen; een negatief antwoord op de vraag van de officials had een vriendelijk “Thank you. Have a nice day.” tot gevolg. Glimlachend van oor tot oor.

Onderweg zagen een afslag richting Death Valley. Oorspronkelijk hadden we graag een ommetje gemaakt langs de warmste plaats op aarde, maar ons tijdsbestek was te beperkt om ook dit fenomeen, samen met Yosemite National Park en Sequoia National Park, aan te doen. Volgende keer beter. In dit deel van California zagen we ook talrijke Joshua trees. Deze speciale bomen hebben een eigen nationaal park en werden bij een ruimer publiek onder meer door U2′s gelijknamige album uit 1987 bekend. Het park ligt nog honderd kilometer verder nabij de Mexicaanse grens, maar ook dat zal voor een volgende keer zijn.

De autosnelwegen rond Los Angeles zijn dichtgeslibd. Tot aan de horizon zie je enkel auto’s, rijstrook naast rijstrook, maar nooit staan ze stil. De snelheidslimiet ligt hier lager dan in België en de hoge boetes zorgen ervoor dat gekken van de weg worden gehaald. Bovendien rijdt iedereen tegen de limiet aan, zodat niemand het verkeer noemenswaardig doet vertragen. Overvolle snelwegen, maar geen files, noch in Las Vegas, noch in Los Angeles of in San Francisco. Een repressief beleid is duidelijk een effectief beleid. Niemand heeft echt zin om de wet te overtreden. Moeten we bang zijn van dit soort maatschappij? Het stemt tot nadenken. Advocaten van absolute preventie moeten toch maar eens tot hier komen. In welke mate is sociale orde te realiseren zonder het afdwingen van bepaalde normen? Eén ding is zeker: het is verdomd mogelijk om een verzadigde verkeersinfrastructuur leefbaar te houden.

Ter hoogte van Pasadena en Burbank raakten we de draad kwijt. De afslag richting Hollywood, waar een interessant hostel is, misten we compleet. Het werd op de tast met een elementaire kaart navigeren naar dit oord van verderf, maar dat was op zich al een uitdaging. Overal zagen we brede boulevards met chique huizen. Onze chauffeur omzeilde handig de heuvel die Hollywood van het noorden van de agglomeratie scheidt. Na enkele vijven en zessen bereikten we vlot een gezellig hostel in een zijstraat van de Hollywood Boulevard. Jawel, dé Hollywood Boulevard. Het Kodak Theatre, waar de Oscars worden uitgereikt, is vandaag onze achterbuur.

Het hele gedoe is niet echt mijn ding. Na Vegas is alle glamour en glitter sowieso van inferieure kwaliteit, maar in L.A. doet men niet eens de moeite om er iets van te maken. Hollywood is zelfs geen mini-Vegas. Behalve de sterren op de grond, het Kodak Theatre en een Disney Store is hier eigenlijk niets te beleven. Op een ordinaire zondagavond in september lijkt deze laan, net zoals de parallelle Sunset Boulevard, uitgestorven. Vanuit het Kodak Theatre zien we de bekende ‘Hollywood’-letters op de wand van een heuvel, maar het stelt in realiteit niet veel voor. Een aantal mensen bekijken de sterren van de Sterren en de handjes van de mensen die deze plek tot een legende hebben gemaakt. Het doet me allemaal iets te artificiëel aan. Bij de ster van Michael Jackson liggen bloemen die nét niet zijn verwelkt. Een overijverige imitator doet de scène op een flauwe klucht lijken. Hopelijk is downtown Los Angeles interessanter dan deze saaie straat…

De metro was alvast net en efficiënt. Het treintje bracht ons vanuit Hollywood meteen in Union Station, het grote centrale station nabij El Pueblo de los angeles, het historische centrum van de stad. Het Pueblo stelde jammer genoeg niet zoveel voor. Het was vooral een straat waar veel kraampjes met souvenirs het zicht belemmerden. Het kleine kerkje en klooster waren dan weer wél een bezoekje waard. Net zoals overal in Latijns-Amerika is het vereren van een mariafiguur – in de meeste gevallen een ordinaire pop – een centraal punt van gebed. Het ding staat in een Lourdesachtige grot en wordt warm gehouden door honderden typische kaarsen die in langwerpige glazen bokalen verpakt zitten. Tijdens onze tocht langs de campings in de nationale parken hadden we zelf twee exemplaren bij ons. Niet als engelbewaarder, maar het waren de enige deftige kaarsen die we in de Walmart te pakken kregen. Ze bleken goed te werken, totdat de extreme hitte in Vegas het kaarsvet in een abstracte vorm herschiep. Exit kaarsen. In het klooster in L.A. waren ze alvast wel nog in goede staat.

In downtown L.A. merk je onmiddellijk op dat dit een stad is die in twee delen uiteen valt. Rond Broadway – editie L.A. – vonden we vooral de armere Latino’s. Zowat alles was er Spaanstalig. De huizen waren minder hoog en nauwelijks afgewerkt. Ze deden me bij momenten denken aan een doorsnee wijk in Lima. Weinig luxe, enkel het essentiële. Het extravagante Las Vegas was plots heel ver weg. In Los Angeles komt een uitgesproken sociale stratificatie duidelijker aan de oppervlakte. De Hispanics staan hier onderaan de sociale ladder en doen de jobs die de andere bevolkingsgroepen niet meer willen doen. Het was even ontnuchterend als verbazend. De Amerikanen pakken deze diversiteit echter pragmatisch aan. Hoewel het Engels de officiële taal is, zijn de opschriften in veel winkels of openbare gebouwen doorgaans tweetalig Engels-Spaans.

De rijkere, Angelsaksische en zakenbuurt bevond zich rond Figueroa Street. De ene grote building na de andere, al was het stukken bescheidener dan in The Big Apple of Windy City. Of het smaakvol was laten we in het midden, maar dit was niet meteen het meest opwindende stuk van onze reis. Wellicht was er mits een betere voorbereiding van een bezoek aan het centrum van Los Angeles meer te zien, maar als je zo wat rondwandelde door de brede straten was er eigenlijk niets dat specifiek je aandacht trok. Anonieme blokken. Zelfs de Starbucks van de dag was geen succes, want men had er niet eens de nodige toiletten. Terug naar Hollywood.

Bij het verlaten van metrostation Hollywood/Highland zochten we naar de bus richting Farmers Market. Dit bekende winkelcentrum zou een ervaring op zich zijn. Bovendien, en dat was minstens even belangrijk, bevond zich daar de enige echte Apple Store van L.A. Een ietwat oudere man zag dat we niet onmiddellijk de juiste buslijn vonden en, zoals dat hier de gewoonte is, bood hij ons spontaan zijn diensten aan. “Where are you from?”, de traditionele openingszin, mocht ook hier niet ontbreken. Hij bleek zelf van South Dakota te komen, maar woonde al decennia in Burbank, ten noorden van Los Angeles. Tourists? Hij raadde alvast aan om niet deel te nemen aan dure rondritten door rijke suburbs van L.A. met villa’s van celebrities die je wellicht toch niet allemaal kent. “Take the subway to Universal City or the bus to Farmers Market…” Bovendien moesten we op onze hoede zijn. “Los Angeles is a dangerous city. There are lots of security people around. You don’t notice them. Everyone can be an undercover police officer.” Er woont hier natuurlijk nogal wat bekend volk en er worden nogal wat films gemaakt, maar haalde de man cinema en werkelijkheid niet door elkaar? Misschien wel. Tot onze grote verbazing bleek hij al negentig te zijn. Hij liet ons met graagte foto’s van zijn ook al oudere zonen zien, waarvan het hem hoog zat dat één nog steeds niet de liefde van zijn leven had gevonden. Wat was dan het geheim om zo oud te worden? “Always come home at night and never eat microwave.” Met een glimlach namen we afscheid van de lieve opa. Hij zette ons op de juiste bus. Negentig, maar nog lang niet versleten. En zeker niet te oud om te helpen en een praatje te slaan…

Amerikaanser dan Farmers Market kan een winkelcentrum niet zijn. Het leek wel een kapitalistische oase in een afgelegen en grauwe suburb. Opnieuw waren alle grote ketens en merken in overvloed vertegenwoordigd. Een kitscherige tram vervoerde de bezoeker van de ene kant van koopjesparadijs naar de andere. Ik trok me eventjes terug in de grote Barnes & Noble. De memoires van Edward Kennedy, nog niet lang overleden, lagen er voor een vriendenprijsje te koop en daar konden we niet aan weerstaan. Het food court van Farmers Market was er één om u tegen te zeggen. De ‘palmier’, dat grote koekje uit suiker en bladerdeeg, was delicieus. Het was eventjes zoeken naar de vertaling van de naam van de delicatesse. Vorig jaar in New York zei men daar een “Elephant” tegen, maar aangezien ik de dame niet wou schofferen door een olifant te vragen maakte ik gebruik van mijn wijsvinger om de lekkernij in kwestie te identificeren. Een olifant, waar halen ze het.

Universal City, waar de gelijknamige studio’s zich bevonden, was evenzeer één groot shoppingparadijs als je niet echt een filmfan was of te laat kwam om het park deftig te bezoeken. Meer van hetzelfde dus. Gelukkig was er nog het Hard Rock Café, waar je een ‘Classic Tee’ met “Hollywood” op kon kopen. Ondanks het feit dat een belangrijk deel van L.A. louter rond entertainment, potsierlijke luxe en oppervlakkige commercie draait, mogen we het kind niet zomaar met het badwater weggooien. Wellicht was er nog veel meer te zien, maar dat ging voor een andere keer zijn. De tijd begon te dringen.

Het was onze bedoeling om in het Malibu State Park te kamperen. De badplaats lag op een steenworp van L.A. en de rust van een park ging ons goed doen. Op weg naar Malibu passeerden we door een ganse reeks TV-series: Beverly Hills, Bel Air, Santa Monica en Sunset Boulevard moest je willens nillens door. Eventjes waagden we het om een chique wijk van Beverly Hills binnen te rijden, maar kwamen met onze Commander al snel vast te zitten in een doodlopende straat. Een jongedame met een luxueuze zwarte Audi leek zo te zien bang van een witte Jeep, want toen we naderden reed ze vliegensvlug terug haar oprit op en sloot de poort. Paparazzi? Neen. Dag Allemaal en Story zijn onze broodheren niet. Hier hadden wij niets te zoeken.

Het was al donker toen we in Malibu arriveerden. Het State Park, dat iets hoger in de bergen gelegen was, was slecht aangeduid. De duisternis maakte het werk er niet makkelijker op. U kan het al raden: na een half uur waren we hopeloos verkeerd gereden in de donkere heuvels rond Malibu. Inderdaad, die heuvels waar nogal eens bosbranden durven uitbreken. Om de haverklap waarschuwden verkeersborden ons voor het warme gevaar. Aan de pikdonkere weg en de beklimmingen leek maar geen einde te komen. Waar waren we? Het werd plots wel héél stil in de Jeep, waarvan de benzinetank ook stilaan minder ging wegen. Dit was een scary moment. Na een klein uur zagen we eindelijk weer licht en beweging. Oef. We konden niet snel genoeg terug naar de kust rijden. Een motel in Malibu bracht soelaas. We waren dan wel een avontuur rijker, maar het was absoluut niet voor herhaling vatbaar. Malibu: een tocht door het donker…

De wagen moest binnen drie dagen aan de luchthaven van San Francisco worden ingeleverd. In Malibu waren we nog maar eventjes buiten Los Angeles; om ons geplande tracé met obligate stops volledig te kunnen uitvoeren werd het stilaan tijd om naar het noorden koers te zetten. We hadden nog een goede zevenhonderd kilometer voor de boeg. Bovendien bestaat de kustweg, de lokale koninklijke baan, niet uit een brede interstate, maar uit een kleine snelweg of een gewone tweevaksweg. Maar niet getreurd: we zullen voldoende tijd hebben om bij een aantal leuke plaatsjes te stoppen.

Wat konden we ons vooraf van de badplaatsen aan de Californische kust voorstellen? Stranden met Baywatch-toestanden? De ene verzameling blokkendozen na de andere? In Santa Barbara was daar alvast weinig van te merken. Het was een uiterst verzorgd stadje met laagbouw: kleine witte huisjes in gezellige straatjes met een hemels strand en een houten pier. Niets spectaculairs. Geen glamour en glitter. Geen decors voor saaie soaps. Gewoon gezellig. Een badstad zoals die hoort te zijn. Op de pier kan je onder de milde Californische zon van een lichte zeebries genieten. Het strand, dat wat verderop ligt, is wat warmer. In september is het minder druk dan tijdens de vakantiemaanden, maar wellicht is het ook dan geen overrompeling. Dit is vakantie. Vergeet Blankenberge, vergeet Scheveningen, vergeet Salou, vergeet Cannes en vergeet zeker de Turkse Riviera: Santa Barbara heeft alles wat je nodig hebt om je batterijen terug op te laden. Het ligt jammer genoeg op meer dan tienduizend kilometer en vijftien uur vliegen van huis. Santa Barbara is voor ons dus niet iets voor een tussendoortje, maar als je hier komt om enkele weken te relaxen is dit een zalige plek. Leven als God in Californië, zij het dat u wel de aanwezigheid van booreilanden op enkele kilometer voor de kust moet tolereren. Het heeft iets absurds, maar het is eigen aan dit land. Zolang u zich hier niet aan stoort is Santa Barbara schitterend.

Buiten strand en pier had je in Santa Barbara ook alle mogelijke shops die we elders al zagen. Alles werd gebundeld in één lange en rustige winkelstraat. Mooi zo. Ook hier is het, net zoals in Los Angeles, opvallend hoe de Spaanse invloed blijft nazinderen. Heel wat straten dragen Spaanstalige namen. Het geeft de Heilige Barbara nog een extra cachet. Haar lokale middenstand wist zich bovendien goed te organiseren. Toen we na een kwartier langs dezelfde straat terug naar onze wagen liepen waren de rijstroken van het ene moment op het andere in een heuse braderie omgetoverd. Letterlijk. Schitterend.

Het was echt wel een magische dag, want de Californische kust werd nog indrukwekkender. We hadden gepland om tegen de avond naar Pismo Beach te rijden, waar een interessante camping te vinden zou zijn. In tegenstelling tot ons avontuur in Malibu werd het géén ontgoocheling. De karavaan stopte op honderd meter van het strand. We sloegen onze tenten op en begaven ons stante pede naar de kustlijn. Dit was misschien wel het meest zalige moment van de reis: onder een laaghangende zon een strand oprennen, frontaal botsend met de zilte zeelucht. Na alle hitte van de voorbije anderhalve week was dit een ware herademing. Het effect van Pismo Beach, hoe lelijk de naam ook, was goddelijk. De oceaan had ons in zijn macht. Beelden zeggen zoveel meer dan woorden.

De lokale Starbucks was er één naar mijn hart. Voor de eerste keer tijdens deze trip kon ik genieten van twee toasted plain bagels. Op mijn vorige reis in New York City en Washington DC was dat ons dagelijks ontbijt en dat bracht wat nostalgie naar boven. Californië is heel erg mooi en ik wil er met plezier vele malen naar terugkeren, maar mijn hart ligt toch aan de oostkust. There ain’t no city like New York City. Ik kan er ook niet aan doen. Dit neemt niet weg dat San Luis Obispo een leuk stadje was, zij het niet zo net en afgewerkt als Santa Barbara. Opnieuw krioelde het van de meest uiteenlopende boetieken. In Novel Experience kocht ik enkele kaarten waardoor we een meer gedetailleerd zicht op het Californische wegennet kregen. Een ander exemplaar was dan weer gespecialiseerd in campings, want na het Malibu-avontuur waren we wat dat betreft op onze hoede.

De kustweg tussen San Luis Obispo en Monterey was lang en bochtig. Héél bochtig. Kilometers lang. Er waren geen noemenswaardige nederzettingen tussenin, maar het zicht op de Stille Oceaan was bijwijlen spectaculair. De ene baai volgde de andere op. Dit is California Dreaming. Californië is voor de Amerikanen een icoon van voorspoed, dynamiek en mooi weer en dat klopt ook, maar de staat heeft ook zijn keerzijde. De overheid zit aan de grond en recentelijk kwam het bericht dat veertigduizend gevangenen wegens overbevolking en te duur hun vrijheid hadden herwonnen. Wellicht zullen velen van hen in dit toch wel repressieve strafbeleid voor pekelzonden achter de tralies zijn gevlogen. Bang van de medemens waren we niet. Nog nergens eigenlijk. In de drie trips naar de USA heb ik nog nooit één moment last gehad van een onveiligheidsgevoel. Er zijn zeker plaatsen waar je beter niet komt, maar alle indianenverhalen uit films, wel, die komen inderdaad uit films…

Van Monterey hadden we meer verwacht. De berg van de koning was niet meer dan een ordinair badplaatsje waar eigenlijk zo goed als niets te beleven was. Het enige dat ons nog ietwat kon amuseren was een merkwaardig vehikel dat constant de straten doorkliefde op zoek naar wagens die geen parkeerticket konden voorleggen. Het ding leek op een Vespa-driewieler met minilaadbak, maar dan wel met vier wielen. Een stadsbeambte deed niets anders dan ermee rondsnorren. Het irritante wagentje had één groot voordeel: je hoorde het van heinde en verre aankomen, zodat je onder geen beding zou talmen om de huurprijs voor je parkeerplaats te betalen.

Eerder dan het stadje was de zogenaamde 17-mile-drive een aanrader. Lang geleden kocht een rijke Amerikaan het leeuwendeel van dit schiereiland. Tot op de dag van vandaag kunnen zijn nazaten tol heffen op de voornaamste attractie van dit oord. Langs de zeventien mijl stonden ondertussen hier en daar chique villa’s, die qua bouwstijl nog leken mee te vallen. We hadden hier al wat anders gezien. Het belangrijkste deel van dit ommetje bestaat uit de weg die langs de kustlijn van het schiereiland loopt. Mooi, met enkele obligate stops waar we naar hartenlust zeehondjes konden fotograferen, maar al bij al was Monterey en omstreken een ontgoocheling. Of waren we ondertussen al te veel gewoon?

De camping van het Sunset Beach State Park nabij Santa Cruz deed ons eventjes een Fish Lake-gevoel krijgen. De naam dekte heel duidelijk de lading niet. We werden door de dame aan de inkom gewaarschuwd voor de mogelijke aanwezigheid van racoons. In het Nederlands hanteert men voor deze wezens de term ‘wasbeer’ en u moet daar geen lieve koala-achtige wezens bij voorstellen: het zijn stinkende beesten die je aardig pijn kunnen doen. We konden beter alle cosmetica en voedsel in de wagen stoppen, want de dieren komen met graagte af op dat soort lekkers. Het was wat behelpen. Campings in State Parks zijn, in tegenstelling tot in Nationale Parken, meestal minder van kwaliteit. Doorgaans behoort warm water in de douche niet tot de standaardvoorzieningen. De kou buiten maakte het er niet gezelliger op. Hopelijk houdt onze slaapzak ons vannacht warm, want dit is hier duidelijk Lake Mead niet. Fish Lake daarentegen…

Santa Cruz was wel een ontdekking. De stad is in de Verenigde Staten steeds een centrum van liberal and progressive activism geweest. De zeden zijn er losser, love & peace is in the air en ook het groene gedachtegoed werd er zo te zien gewaardeerd. Op een marktje kon je er heel wat lokale groenten- en fruitbereidingen kopen. Gezond, maar de ravioli bij de lokale Italiaan legde een dikkere speklaag. Dat het stadje meer alternativo’s aantrekt bleek duidelijk uit een jong koppel die met hun twee poezen het land rond trok. De diertjes moesten niet lijden in een kooi, maar zaten in of stonden op een rugzak. Zullen ze ooit hun geboortegrond terugzien?

Iedereen was wat zenuwachtig. Onze Jeep moest vanavond immers worden ingeleverd in het Car Rental Center van het San Francisco International Airport. Hoe hondstrouw de Commander ook is geweest, we konden hem niet snel genoeg kwijt zijn. Een simpele aanrijding is zo gebeurd. Ondanks onze verzekering weet je maar nooit waarover op het einde nog gediscussieerd zal worden. We waren van plan om de Golden Gate Bridge nog met de wagen over te rijden en onze bagage af te zetten in het hostel, maar daarna zou het over en uit zijn.

Santa Cruz lag op een honderdtwintigtal kilometer van San Francisco. Het grootste deel van dit traject bestaat uit het doorkruisen van de Bay Area, zoals de agglomeratie rond San Francisco heet. Naast San Francisco zelf zijn San José en Oakland de voornaamste centra van dit verstedelijkte gebied. Ook Silicon Valley behoort hiertoe. Op de snelweg tussen San José en San Francisco passeerden we langs illustere namen als Mountain View en Palo Alto, waar onder meer Google en Facebook een adres hebben. Ook Stanford University beslaat er enkele vierkante mijlen. Hier wonen de brains en de strategen die met het internet een fortuin vergaarden.

Het verkeer verliep smooth. We reden vlotjes door en onder de stad naar de Golden Gate Brigde. De brug was net een trofee, want na enkele duizenden kilometer door Nevada, Arizona, Utah en California hadden we het eindpunt van de reis bereikt. Meteen was de toon gezet voor een ontspannende finale in San Francisco. We hadden al veel positiefs over deze stad gehoord. De verwachtingen waren dan ook hooggespannen, al werd ons gezegd om op te passen voor de portemonnee. San Francisco staat bekend als de tweede duurste stad van de Verenigde Staten, na New York City.

Aan de overkant van de Golden Gate Bridge was een ruime parking waar de honderden toeristen met plezier foto’s namen van de brug. Het is dan ook één van de meest bekende attracties van dit land. De lichte bries maakte het gezellig, want we waren duidelijk opnieuw in een meer maritiem klimaat terecht gekomen. Ondanks de charme van de hitte in Las Vegas voelde ik me meer op mijn gemak in het frissere San Francisco.

Vorig jaar was de Brooklyn Bridge al een leuke ervaring, maar dit is andere koek. De Golden Gate Bridge is bijna drie kilometer lang en toen de brug in 1937 was afgewerkt kreeg die meteen de titel van langste hangbrug ter wereld. Pas in 1964 werd een groter exemplaar gebouwd in New York City en sindsdien hebben nog zeven andere bruggen dat voorbeeld gevolgd. De Golden Gate Bridge blijft echter de meest tot de verbeelding sprekende hangbrug of, sterker nog, de meest imposante brug tout court.

Een brug als deze is uitnodigend voor mensen die een sprong in het water willen doen, al is dat wel hun laatste. Een ideale plek om zelfmoord te plegen. Heel wat mensen die geen uitweg meer uit hun problemen zagen hebben hier een eind aan hun leven gemaakt. De overheid is zich bewust van dit probleem en doet er zo te zien alles aan om de wanhopigen duidelijk te maken dat, ondanks alles, in het water springen geen valabele optie is. Ze worden er met een bordje voor gewaarschuwd: Crisis counseling. There is hope. Make the call. The consequences of jumping from this bridge are fatal and tragic. De telefoon die er onder hangt kan de desperate man of vrouw alsnog redden van een gewisse dood. Het is maar de vraag in welke mate het helpt.

Het dambordpatroon van een Amerikaanse stad maakte het navigeren bijzonder eenvoudig. Bij elk kruispunt staat de naam van de straat die wordt gedwarst immers in grote letters boven de rijweg. We reden dus vlot naar ons hostel op de hoek van Post Street en Jones Street. Parkeren was een andere zaak, maar een blok verder, in Geary Street, konden we dan toch veilig, zij het tegen betaling onze Jeep kwijt. De Commander werd compleet leeg gemaakt en gepoetst. Het was een moment om onze bagage te hergroeperen en klaar te maken voor de overtocht. We checkten in en klaar was kees. Nu nog de wagen terugbrengen naar de luchthaven en ons bezoek aan San Francisco kon beginnen. Althans: dat dachten we.

Toen we naar de Jeep terugkeerden vroegen we ons eventjes af of we wel in de juiste straat waren terechtgekomen. Ja, we waren correct, maar waar was onze Jeep? Onze wagen stond inderdaad voor die kerk, maar, waar was hij naartoe? “Your car has must have been towed away”, zei een passant spontaan, “You have to pick it up at the towing yard. It will cost you about 200$.”. Hoe kan dat nu? We hadden toch betaald? We waren zelfs nog drie minuten van de deadline. Inderdaad, maar onderaan de parkeermeter hing een sticker waarop stond dat enkel commerciële voertuigen tot de parkeerplaats waren toegelaten. Onze Commander behoorde niet tot deze categorie. Weg ermee. U begrijpt dat enige paniek zich van ons meester maakte. De wagen werd binnen enkele uren terug op de luchthaven verwacht, maar we waren hem kwijt. Hoe zouden we dat aan de eigenaars van de wagen verkopen? Was de wagen wel degelijk weggesleept en niet gestolen?

Bij dat soort paniekaanvallen zoek je een openbare telefooncel om het towing yard op te bellen. In de verste verte vind je er geen. Na enkele minuten keerde de rede gelukkig terug: laten we naar het hostel gaan en daar kijken hoe we de zaak aanpakken. Aefie, de Ierse dame die het loket bediende, stelde ons gerust: “It’s very common here. Call this number and you’ll get your car back. It maybe takes some time for the car to arrive at the towing yard.”. We mochten van geluk spreken. Ons vehikel stond in een towing yard. We namen een taxi richting dat oord en raapten tweehonderd dollar bij elkaar.

De taxichauffeur – “I’m from Russia” – vertelde ons een andere strategie te hanteren: geef het wegtakelen eerst aan bij de politie, “It will cost you about 300$”. De man was zo vriendelijk om ons aan het zogenaamde politiekantoor nabij het towing yard af te zetten, maar dat bleek een gerechtshof te zijn. Gelukkig waren er ook enkele tot op de tanden bewapende agenten aanwezig, die ons na veel vijven en zessen konden meedelen dat we toch best rechtstreeks richting towing yard gingen. De Russische cab driver zat er dus naast. Behalve een jammerlijke ingreep in de portefeuille zou ons probleem normaliter snel zijn opgelost. Normaliter, want “Wie heeft de sleutels? Ik niet. Jij? Nee. Maar ik ook niet. Niemand dus. Zeg dat het geen waar is… We hebben ze vast in de taxi laten liggen…” Paniekaanval nummer twee.

Opnieuw konden we op mentale clementie rekenen, want ook nu kwam de rede, zij het na het slaken van enkele vierletterwoorden, op kousevoeten terug. We hadden nu al de ganse reis minutieus op onze sleutels gelet. Het was dus bijzonder onwaarschijnlijk dat we ze zomaar in een taxi hadden verloren. In het eerste het beste café was men zo vriendelijk om ons het telefoonnummer van het hotel te geven. Tot onze grote opluchting zei Aefie dat de sleutels er nog lagen. Ze dacht al dat we iets waren vergeten. Van dan af aan gingen we efficiënt te werk. De groep werd opgesplitst: de enen gingen de paperassen in het towing yard afhandelen, terwijl de anderen met een taxi op en af naar het hostel snelden om de sleutels te gaan halen. Ditmaal was een Indische taxichauffeur van dienst. “It will cost you more than 300$”, aldus de brave man die ons handig door het hectische verkeer in San Francisco laveerde. De prijs bleef maar stijgen. Uiteindelijk kregen we onze Jeep terug voor de luttele som van 373 dollar. Jammer, maar we sprongen een gat in de lucht dat de Commander heelhuids terug in onze handen was. We konden niet snel genoeg aan het San Francisco International Airport zijn. In het drukke verkeer was het drie kwartier lang bibberen, maar eind goed al goed: we hadden het gehaald en waren een avontuur rijker, al was dat niet voor herhaling vatbaar. Oef…

Een grote last was van onze schouders gevallen. We namen de skytrain en de BART – de Bay Area Rapid Transit – terug naar San Francisco en konden met enkele uren vertraging eindelijk aan ons bezoek aan de stad beginnen. Nabij Powell Street stapte de grote meute af. Het leek op het eerste zicht alsof we in Antwerpen waren aanbeland, want downtown San Francisco had iets heel herkenbaars. Gezelligheid? Misschien wel. Dit was in ieder geval totaal anders dan het grauwe Los Angeles. Deze stad leefde.

Union Square, zowat de Grote Markt van San Francisco, was uiteindelijk niet zo groot, maar wel een ontmoetingsplek waar heel wat inwoners van de stad samen kwamen. Tijdens een kleine wandeling door de stad kom je al snel in andere wijken terecht. Voor we er erg in hadden stonden we aan de grote toegangspoort tot Chinatown. Enkele straten verder sta je in het business district dat hoofdzakelijk uit hoogbouw, doorspekt met tramsporen en niveauverschillen bestaat. Het zicht op California Street was indrukwekkend. Ook dit is New York City of Chicago niet, maar sommige wolkenkrabbers in San Francisco mochten er zeker zijn.

Morgen meer van dat. We waren blij dat deze dag voorbij was, want het avontuur met onze weggetakelde Jeep kon slechter zijn afgelopen. If you’re going to San Francisco, be sure to know where to park your car…

San Francisco is een stad van hoogtes en laagtes. De trams doen er alles aan om de toeristen op een luie manier de niveauverschillen te laten overstijgen, maar koene kerels steken de handen uit de mouwen. We konden de beklimmingen met plezier te voet aan. Het was bij momenten écht wel steil. Zo steil zelfs dat we een dame doodsangsten zagen uitstaan toen manlief hun Toyota Land Cruiser naar een lager niveau wou verplaatsen. Het trekt toeristen aan. In Lambert Street moeten chauffeurs heksentoeren uithalen om bij het zigzaggen naar beneden de muren niet te raken. Het is een echte uitdaging. Wie dit parcours tijdens een rijexamen foutloos aflegt verdient een grootste onderscheiding met felicitaties van de jury.

San Francisco is ook architectuur. De glooiende straten zijn omzoomd door zowel typisch Amerikaanse huizen met houten muren alsook meer Europees aandoende modernistische gebouwen, maar dan in een maritieme sfeer. Deze stad is een stad aan de zee en we zouden het geweten hebben. Wat verder naar beneden, aan enkele voormalige pieren, ligt Fisherman’s Wharf, een shopping mall met wat belendende attracties. Vooral de moeite was de kolonie zeeleeuwen die lui op de dokken nabij pier 39 lagen te zonnen en te niksen. Op elke paal in het water hield een meeuw als het ware de wacht. Het is puur en goedkoop entertainment, maar de toeristen lusten het als zoete broodjes. Ook leuk was de winkel met enkel koopwaar voor linkshandigen. In Amerika denkt men aan alles, zolang het maar verkoopt.

Embarcadero, de lange weg langs de baai aan de oostelijke kant van het schiereiland bracht ons weer naar het stadscentrum. We passeerden het business district tot aan het oude gebouw van het veerpont. Voor de Golden Gate Bridge en een aantal andere bruggen over de baai werden gespannen kon men de overkant – vooral dan de eveneens grote stad Oakland – slechts per veerpont bereiken. Het mooie gebouw met torentje doet wat denken aan een Latijns-Amerikaans station, maar is nu een overdekt marktje waar we de enige warme bakker van de reis vonden. Je moet hier immers ver op zoek naar vers brood.

Market Street, die haaks staat op Embarcadero, liep recht het stadscentrum in, maar we namen een parallelstraat die wat verderop lag. Howard Street wordt overbrugd door een cirkelvormig busstation en herbergt naast vele zakelijke panden ook het San Francisco Museum of Modern Art en de tuin van het Yerba Buena Center for the Arts. Mooie moderne architectuur, waartussen de St. Patrick Church enigszins uit de toon valt, maar daarom niet minder mooi is.

Aan de andere kant van Market Street zijn in het Civic Center heel wat overheids- en culturele gebouwen te vinden. De City Hall heeft een koepel die ons op het eerste zicht een kopie van de Dôme des Invalides lijkt, terwijl de opera en de philharmonie gezien mogen worden. Echt wereldschokkend zijn ze niet, maar in een stad met een rijk cultureel en artistiek leven zijn ze onontbeerlijk.

Om onze reis te besluiten trokken we ‘s avonds, mét een typische tram, terug naar Fisherman’s Wharf. Er waren nogal wat leuke en mooie restaurants te vinden waar niet enkel de beau monde van San Francisco bleek te vertoeven, maar waar ook heel wat Europeanen een avondje doorbrachten. De menukaarten waren indrukwekkend, met als top of the bill een schotel waarvan het hoofdgerecht bestond uit een ferme entrecôte en een heuse halve kreeft. Smullen dus, maar in dit land schaadt overdaad niet. Het maakt deel uit van de couleur locale en wie zijn wij om daar een oordeel over te vellen?