Naar de andere kant van het Kanaal gaan heeft altijd iets speciaals. Tegenwoordig kan je het via de Chunnel doen, maar een overtocht op grootmoeders wijze – met de ferry – heeft stukken meer charme. Op die manier zie je ten minste hoe je langzaam afscheid neemt van het continent en het Eiland met grote E nadert. Vanuit Duinkerke duurt het twee uur om de white cliffs of Dover te bereiken, maar daar klagen we niet om, want een tijdje in de zon en de wind op het dek doorbrengen ontspant je mateloos. Nu nog de gsm-masten van de ferries verwijderen en je kan helemaal ongestoord in een rustig niemandsland van de vakantie genieten. De Chunnel is goed voor de Eurostar naar Londen; een oversteek met de wagen doe je met de ferry.

Dover is letterlijk een land’s end. De grootste ferryhaven ter wereld heeft iets van een begin- en eindpunt. Sommige gelukzoekers bereiken hier hun walhalla en toeristen beginnen er aan een tocht door een land dat, let’s face it, helemaal anders is dan mainland Europe. Het verschil beperkt zich niet tot de andere geur van het asfalt, want ook het voorkomen van de Britten contrasteert opvallend met hun continentale equivalenten. Je hebt er zowel keurige, enigszins gereserveerde, koele en hoffelijke dienaars van het vaderland als eerder onverzorgde en norse lieden die niets aan de verbeelding overlaten. Grensgebieden hebben overal een gediversifieerde demografische compositie en dat manifesteert zich in Dover als geen ander.

Dat je hier links moet rijden zijn ook Wolf de Golf en Sophie de GPS niet ontgaan. Het vergt in het begin wat tegenwoordigheid van geest, maar na enkele hectometer kan je er niet meer om heen: elke neiging om zich op continentale gewoontes terug te plooien wordt in het Verenigd Koninkrijk genadeloos afgestraft. Links is links en daar moeten we mee leven. De navigatie op roundabouts en motorways maken het leven gelukkig draaglijk. De Britten zijn intelligent en we zullen het geweten hebben. Je weet meteen waar je uit moet en je wordt niet gestoord door een onoverzichtelijk bos van verkeerstekens.

Uiteindelijk was onze eerste stop van de dag, Salisbury, toch nog een eindje rijden. Als je Zuid-West Engeland, de hoofdbestemming van deze trip, wil bereiken kan je niet om de grote Londense buitenring heen, maar al bij al lukt het op een donderdagmiddag vrij aardig. Er wacht ons immers een beloning. De kathedralentocht – de rode draad van deze roadtrip – krijgt in het Zuid-Engelse stadje een eerste hoogtepunt.

Salisbury’s kathedraal dateert uit 1220 en kan zich beroepen op de titel van hoogste kathedraal van dit land. Samen met de scherpe spits komt het bouwwerk aan 123m. Geen wereldrecord, maar wel een Brits record. Bovendien komt het meesterwerk hier beter tot zijn recht in vergelijking met de Europese collega’s. Salisbury Cathedral bevindt zicht op een groot grasveld dat tot het einde van de achttiende eeuw een groot kerkhof was. Toen vond men dat het welletjes was geweest en dat een groot grasveld rondom de kathedraal de tijdsgeest beter zou weerspiegelen. De rust die het bracht zorgde ervoor dat het ook vandaag nog een plaats van rust en, voor de spirituele zielen van dienst, een plaats van contemplatie is.

Een andere grote attractie van Salisbury is de kopie van de Magna Carta. Een oudere dame die me in het onderbewustzijn aan Maggie Thatcher deed denken gaf ons, vriendelijk en gereserveerd, uitleg over de eerste oplijsting van ’s mans rechten en vrijheden, ondanks het feit dat het gezelschap integraal uit historici en een jurist was samengesteld. Never mind, we kunnen er steeds iets van leren. Vooral haar spontane uithaal naar de gebeurlijke Amerikaanse toerist, die zich af en toe afvraagt of de veiligheid van het stuk erfgoed wel is gegarandeerd, viel op. De vrees dat de kast met de Magna Carta met een hamer kan worden toegetakeld zit er bij hen diep in. Je kan het hen niet verwijten. Hier is immers geen paspoortcontrole, scanner of andere noodzakelijke veiligheidscheck aanwezig. Kritische geesten houden ons jong.

Ondanks alles hebben de Salisburianen met de Amerikanen wel hun ondernemingsgeest gemeen. Om de kathedraal te verlaten ben je bijna verplicht om een blik te werpen op het gebeurlijke assortiment merchandising. Elke penny is welkom. Gelukkig is winst maken in tegenstelling tot die andere grote christelijke denominatie in deze Kerk geen pekelzonde. De Latte van de kathedraalcafetaria is een goede opkikker, want Glastonbury is toch niet helemaal bij de deur.

De Engelse wegen zijn zalig om op te cruisen. Meer dan eens voelden we ons Jeremy Clarkson, zij het dat wij noch met een Aston Martin, een Jag of een Lamborghini Murcielago deze tracés aflegden. Zo zie je maar: Top Gear kan enkel en alleen in dit land zijn oorsprong vinden. JC als gemotoriseerde messias: wie daar iets op tegen heeft is een kniesoor. Groot-Brittannië op zijn best.

Glastonbury is het mekka voor zowel would-be neo-hippies, gepassioneerde Graal-zoekers als muziekliefhebbers. Voor die laatsten vond hier vorige week het legendarische festival plaats. We zagen er alvast niets meer van. De rust keerde snel terug. De anderen zijn op zoek naar het eeuwige leven, wachten op een vorm van levitatie, hebben er een spirituele aha-erlebnis of zijn doorsnee Monty Python-affectionado’s die denken dat John Cleese hier ergens achter een boom picknickt. Het hoeft dus geen betoog dat hier een apart publiek op afkomt. Op het terras van het hostel werden we zowaar op een ware heks getrakteerd. Het was alsof de dame rechtstreeks uit Hans en Grietje naar Glastonbury was gekatapulteerd. We hadden er gelukkig geen last van, maar los van de talrijke new age-shops en enkele gesloten pubs was er niets te vinden dat ons een degelijke warme maaltijd kon bezorgen.

In Wells, dat oorspronkelijk maar voor de dag nadien was geprogrammeerd, was dat wel het geval. Die andere kathedralenstad huisvestte een gezellig pleintje waar onze honger kon worden gestild. Wat heb je meer nodig dan een gezellig terras op een plaats waar je nog nooit eerder bent geweest?