Er werd ons een bezoek aan de Ashaninka-gemeenschap beloofd. Inderdaad, na een uur busrit bereikten we het dorpje. Het waren ‘geëvolueerde’ indianen, die voor een groot deel in Westerse kleding rondliepen. Heel wat huizen leken niet op hutten, laat staan wigwams (waarvoor u in Noord-Amerika moet zijn). Ze hadden ook het toerisme ontdekt en prezen ons kordaat hun producten aan. Opnieuw meer van dat: zakken, halskettingen, … we hadden het onderhands al wel eens eerder gezien.

Uw dienaar moet u het relaas over de plantage van de indianen schuldig blijven. Ook bij mij had de Zuid-Amerikaanse ziekte toegeslagen. Elke toerist krijgt er vroeg of laat last in bepaalde delen van het bovenlijf. Hoewel het bij mij, in vergelijking met de rest, heel lang geduurd heeft, ben ik uiteindelijk ook geveld. Ik was dan ook niet rouwig om het feit dat we terug naar Lima keerden, waar het toch een stuk frisser was. Bovendien begint het telkens weer insmeren met insectenwerend materiaal vervelend te worden. Maar niet geklaagd, want veiligheid voor alles. Hoewel we antimalariapillen namen, moet je steeds beducht zijn om de prik van de mug. Malaria is aanwezig in de jungle en je neemt best het zekere voor het onzekere.

We vertrokken met een uur vertraging en namen dezelfde weg terug. Opnieuw langs bloemenstad Tarma, opnieuw langs vervuilde stad La Oroya en opnieuw over de Ticliopas. Dit keer was het stukken drukker dan in het doorgaan. Luciano zei ons dat er de dag nadien (vrijdag) een grote markt in Lima plaats ging vinden. De hoofdstad moest dan ook danig worden bevoorraad. We laveerden met ons minibusje door een ganse kolonne vrachtwagens. Onderweg zagen we enkele gestrande chauffeurs en een aantal ongevallen, waarvan we hopen dat het enkel om blikschade ging… De Ticliopas daalden we in moeilijke omstandigheden af. Niet enkel omdat het donker begon te worden, maar ook en vooral omdat er nogal wat nevel in de vallei was te vinden. Een vermoeide Luciano deed zijn best om ons heelhuids beneden te brengen. Een niet te onderschatten prestatie.

Van het beloofde Fiesta Latina is niet veel meer in huis gekomen. We zochten ons Limeense bed op. Voor onze laatste dag in Peru mochten we iets langer slapen. Dat was mooi meegenomen, want de inspanningen begonnen te wegen…