Gelukkig nemen de Britten een sluitingsuur in acht. Om één uur sloot Billie Jean de lokale fuif af zodat we in Glastonbury toch nog van een deftige nachtrust konden genieten. Het was echter grotendeels improviseren. De douche leek een haast exacte kopie van Professor Barabas’ teletijdmachine, maar dan wel één die enkel koud water over ons heen goot. Een hostelreis is zoals spelen op de beurs: some you win, some you lose en daar moet je mee leren leven.

Glastonbury heeft een mythische status verworven voor al wie gepassioneerd is door New Age, Wicca, Gothic en andere vormen van esoterie. Correct me if I’m wrong, maar dit oord dankt haar welvaart aan dit soort onzin. Het is er aan te zien: in de ene shop kan je het ene heks-attribuut na het andere kopen, terwijl de anderen je de meest geurige en bedwelmende kruiden aansmeren. How to sell Arthur, Guinevere and The Holy Grail. Ze moesten het eens weten…

Van de abdij zelf blijven maar flarden over. We hebben geen tijd om er langer bij stil te staan en bovendien houden we onze geldbeugel liever vol voor toegangstickets voor andere bezienswaardigheden. Die zijn in Groot-Brittannië al bij al relatief duur, al valt het bij religieuze gebouwen nog mee. Zo hoef je in Wells Cathedral enkel te betalen als je foto’s van het interieur wilt nemen. “Laten we daar maar genoegen mee nemen”, was ons besluit, maar na enkele decameter bedacht ondergetekende zich. Moet ik mijn Nikon voor die luttele drie pond het zwijgen opleggen? “It’s too beautiful not to take pictures”, zei ik tegen de gepensioneerde van dienst. De man glimlachte. Het religieuze patrimonium lijkt hier overigens integraal door 65-plussers te worden beheerd. Men heeft alle geldelijke middelen meer dan nodig om de gebouwen te onderhouden. Vrijwilligers bemannen en bevrouwen het erfgoed. Zo is men zeker dat alles in orde blijft, want oude wijzen zijn nu eenmaal minder geneigd om het met graffiti te bekladden.

Wells was de drie pond waard. De kathedraal wordt op een unieke manier ondersteund – in 8-vorm – of, zoals de Britten het zeggen, scissorwise. De steunberen lijken omgekeerde scharen en dit maakt Wells enig in zijn soort. Mooi zo. Verder bevat de kathedraal een van de oudste nog werkende klokken. Je kan dit alles in geuren en kleuren nakopen in de shop, die ook hier uitgebreid haar waar tentoonspreidt. Zo ook (een kopie van) de Magna Carta. Ideaal om in te kaderen. Het ding wordt als ware bul verpakt en aan de klant overhandigd.

Het belendende Bishop’s Palace huisvest de Bishop of Bath and Wells. Het gerestaureerde pand bevindt zich tussen de oude muren met kantelen, schietgaten en meer van dat lekkers. U ziet het: Edmund Blackadder verscheen eens te meer in onze fantasie op scène, benieuwd naar de manier waarop hij Baldrick’s cunning plan nu weer zou afwijzen. Vanop de wachttorens, tussen de kantelen door, zagen we Glastonbury Tor liggen. Edmund’s arendsogen zouden van hieruit dus makkelijk de vijandige ridders opmerken.

Wie Engeland zegt, zegt ook toast. Enkel hier smaken boterhammen uit de koelkast lekkerder dan een pak friet. Zoals het betaamt moeten die in de marge van één van de vele met hagen omzoomde wegen worden verorberd. Het zomerse windje maakt het plaatje compleet. Van dit soort hedonisme kunnen we maar geen genoeg krijgen. Jawel, in Engalnd. Je zou bijna denken dat de doorgaans gereserveerde Britten niet voldoende van hun eigen troeven genieten.

De nabijgelegen Cheddar Gorges, een diepe landkloof, is bijzonder de moeite waard. Schitterend, maar jammer genoeg verpest een mijlenlange Gateway, zoals Amerikanen dat noemen, enigszins de sfeer. We laten het niet aan ons hart komen, want wie weet zagen we zopas een BBB, een Bijzonder Bekende Brit, voorbijtuffen. In de gele Caterham op de foto zat niemand minder dan The Stig. Of was het een grappenmaker? Zijn tenue en helm waren alvast zo origineel als het maar zijn kon. Als de man op 3 juli 2009 een gele Caterham aan het testen was, dan hebben wij waarlijk de goddelijke Top Gear test driver in levende lijve ontmoet, maar we zijn realist genoeg om te weten dat Ben Collins – of is het Michael Schumacher? – zijn overall pas vijf minuten voor de gebeurlijke testrit op het circuit aantrekt.

Bath’s stadsnaam verklapt meteen waar het om draait. De Romeinen, die in heel Brittannia ernstig hun sporen hebben nagelaten, ontdekten hier een warmwaterbron en cultiveerden ze in de vorm van badhuizen. Het water is er inderdaad warm. Heet zelfs, want 46° Celsius voel je toch wel. In het complex wordt het ganse verhaal op een educatieve wijze uit de doeken gedaan. Vooral gezinnen en groepen met kinderen kunnen hier hun hart ophalen. Bovendien leren ze meteen een stuk bij over het Romeinse nalatenschap op het Eiland. Dat er enkele in Romein verklede semi-clowns de show probeerden te stelen was er toch wel iets over. Re-enactment heeft zo zijn grenzen en moet in een duidelijk kader worden geplaatst. Zoniet schiet het haar doel voorbij en dat kan dit al bij al deskundig opgevatte centrum missen als kiespijn. Maar goed: historici doen met deze vingerwijzing hun saaie reputatie alle eer aan en ook dat kunnen we beter vermijden. Geschiedenis mag ook leuk zijn, maar niet ten koste van alles. Geen Brackeiaans De mensen begrijpen dit niet meneer-gedoe.

De stad is meer dan louter Romeinse badhuizen. Ze werden ook na hun vertrek in stand gehouden, zij het dat ze van hun Romeins-religieuze context werden ontdaan. Ondertussen is het kuuroord langzaam aan tot een uit de kluiten gewassen stad gegroeid. Raar genoeg is dat op het eerste zicht op een onbritse manier gegaan. Het stadscentrum heeft, los van de kerk, iets Frans of zelfs Mediterraans over zich, maar als Engeland-neofieten nemen we de verantwoordelijkheid voor deze potentiële démarche graag op ons. Bath: een aanrader.

Vandaag hebben we duidelijk iets te veel hooi op onze vork genomen. Cardiff, de hoofdstad van Wales, is toch nog een eindje rijden. Onderweg steken we de Severn via een schitterende brug over. Mooi zo, maar vreemd genoeg moet je maar in één richting tol betalen. Zien de Welshmen ons liever gaan dan komen? Vast niet, want ook hier is een en ander te zien. Cardiff Castle ziet er mooi uit; ook de vernieuwde havenomgeving wordt in alle gidsen meerdere sterren gegeven. Het museum van Wales is een verplicht nummer, maar dat zal allemaal voor een volgende keer zijn. Ons tijdsbestek is te kort, zodat we ons voornamelijk naar de lokale Burger King begeven. De maagjes knorren, zoals een voormalige leerkracht het ooit plastisch verwoordde. Inderdaad: een Burger King. Veel anders was niet meer open te vinden en dat is een hel voor mensen die in een voortreffelijke eetcultuur zijn opgegroeid. Ook in dit culinair wonder valt ons op dat de lokale jonge lui van het vrouwelijk specimen geen moeite doet om zich in een victoriaanse tenue te hullen. Het hoort er zo te zien bij. Ach, wij hebben gelukkig niet de pretentie om moraalridder te spelen, maar comparatief vestimentair onderzoek zou wellicht significante verschillen kunnen aanduiden. Weest gerust: vanavond geen les in statistiek; een goeie lager gaat er daarentegen altijd in. Een Hard Rock café met goede muziek, mét een originele jas van Bono en mét een door de band gesigneerd exemplaar van The Joshua Tree brengen soelaas. Santé!