Starbucks

Een ontbijt in New York City moet je niet in een hotel of een jeugdherberg consumeren. Eén adres: Starbucks! Het koffiehuis, dat je zowat om de twee blokken vindt, biedt alles wat een hongerig ochtendmens nodig heeft: vele soorten koffie, zoetigheden, cereals, fruitsappen en andere baksels zijn copieus aanwezig. We houden het op een eenvoudige koffie met twee toasted plain bagels. Dit Starbucks-exemplaar op Seventh Avenue is best gezellig, al is het er nogal rustig. Het is per slot van rekening zondagmorgen.

En het is koud. In het gezellige Bryant Park zit niemand aan de leuke tafeltjes te keuvelen, zoals dat deze zomer het geval was. In de plaats daarvan is men duchtig aan het schaatsen op de ijspiste die ook hier voor vermaak zorgt. De belendende New York Public Library is vandaag jammer genoeg niet open. Ik zei het deze zomer al: dit is allemaal neo en nauwelijks meer dan honderd jaar oud, maar hoe dan ook mooi en gezellig om in te lezen en werken.

Conan O’Brien

Sinds het verdwijnen van de Twin Towers, zijn er nog twee plaatsen van waarop je de stad het best vanuit de lucht bekijkt: de Empire State Building en de Top of the Rock, de top van het Rockefeller Center. Hoewel de Empire hoger is, heb je er geen overzicht op de stad zoals Rockefeller dit doet. De lage zonnestralen in november zijn bovendien zoveel mooier dan de zomerzon.

Waar gisteren nog John McCain zat, daar zitten wij vandaag. De NBC biedt immers een rondleiding aan in hun arsenaal aan studio’s en zo kwamen we in een aantal bekende plaatsen terecht. John McCain’s optreden in Saturday Night Live was zo te zien al lang vergeten, want de studio stond vol met valse wanden, stoelen en ander elektrische apparaten. Een deur verder zagen we de plaats van waaruit Conan O’Brien zijn gasten op de rooster legt. Veel stelt het niet voor: enkele vierkante meter interviewruimte en een kamertje waar de (super)band van dienst een deuntje kan spelen. Onze gids Alyssa gaf ruiterlijk toe dat men met graagte lenzen inzet die de studio stukken groter laten lijken.

Ian

We waren echt wel op het juiste moment naar New York gekomen. Op zondag vond ook de jaarlijkse marathon plaats. Enkele tienduizenden loopfanaten scheppen er genot in om vanuit het zuiden van Brooklyn 52 kilometer te lopen naar Central Park Avenue. Het siert hen en ze komen vanuit alle windstreken, hoewel er opvallend veel Italianen en Fransen de benen willen strekken. Op hun truitje staat duidelijk onder welke naam ze door het leven gaan. De Roberto’s, Sarah’s, Paul’s, Erica’s, Tom’s, Ann’s en andere Ian’s vallen wel degelijk op. In de voorlaatste bocht, op Fifth Avenue aan de rechterbenedenhoek van Central Park, maakten de Amerikanen gebruik van de namen om de sportievelingen in kwestie aan te moedigen: “Come on Paul, you can do it! Go on Ann!”. Het was een lieve lust.

Maar de plicht roept. We hadden een afspraak voor een bezoek aan de Radio City Music Hall, naast Madison Square Garden dé muziekarena van New York. We kregen het leuke en bijzonder geromantiseerde verhaal van de muziektempel te horen en werden bovendien op een demonstratie van een echte New York Rockette getrakteerd; een continue big smile was in de prijs inbegrepen.

Upper West Side

Vanuit Central Park wandelden we eventjes naar de Upper West Side, een wijk die ik nog niet had bezocht. Langs 9th en 10th Avenue verschenen dit keer totaal andere gebouwen. Het leek een iets goedkopere buurt, maar immobiliënkantoren ontnamen ons alle illusies. Een kleine studio in Manhattan is duurder dan een doorsnee comfortabel en ruim appartement in België. Meteen rijst de vraag hoe men hier de eindjes aan elkaar kan blijven knopen. Wellicht wordt er veel gependeld van Brooklyn naar Manhattan, maar ook dat zal niet voor iedereen gelden.