Het is verdomd koud. Bij het verlaten van Cannes jaagt de wind de golven op. De ordediensten voelen zich zelfs genoodzaakt om in te grijpen, want een aantal wegen worden afgesloten wegens overstromingsgevaar. Spreken over een naderende tsunami zou wat hoog gegrepen zijn, maar er was toch eventjes storm op zee. Wat zijn wij gelukkig dat we in onze warme wagen zitten.

De rit naar Monaco – onze eerste bestemming van de dag – is op zijn zachtst gezegd mooi te noemen. De laaghangende winterzon maakt het kilometerslange zicht op een woelige kust nog zoveel intenser. Ook op een late decemberdag is het hier leuk toeven.

Nice

Nice is niet langer een ordinair kuststadje, maar een ware grootstad aan de Middellandse Zee, met alle faciliteiten van dien. Onderweg passeren we aan de grote luchthaven en komen we als vanzelf in de wereldberoemde Promenade des Anglais terecht. De credits zijn voor de Engelsen: overwinterende soortgenoten legden hier in de negentiende eeuw een pad aan dat ondertussen een brede boulevard mét dijk én strand is geworden. Dit Europese Copacabana trekt toeristen uit de hele wereld aan en is door Raoul Dufy’s Promenade des Anglais onsterfelijk gemaakt. Opnieuw een vreemde ervaring: op achtentwintig december genieten van een schitterende zon, een ruige Middellandse Zee, een snijdende wind en ijzige temperaturen. Het was het uitstappen waard. Ook de jachthaven is zeer de moeite. Misschien kom ik hier in meidagen terug voor enkele dagen zon, zee en rust…

Van Nice naar Monaco is het via de corniche een pittoreske bedoening. Je passeert er opnieuw illustere namen zoals Beaulieu-sur-Mer, Villefranche-sur-Mer of Eze. Allemaal bijzonder gezellig, maar de dure jachten in de haventjes verklappen dat dit o zo mondain is geworden. Het hoeft geen betoog dat Monaco hiervan het culminatiepunt vormt.

Grand Prix

Het rijk van de Grimaldi’s heeft nog steeds een magische aantrekkingskracht. Daar heeft de Grand Prix voor een ordinaire sterveling natuurlijk heel wat mee te maken. Dit is de mooiste race van het jaar en u weet wellicht dat ik dan aan de buis gekluisterd ben. Raar maar waar: vandaag is het de eerste keer dat ik het circuit in het Prinsdom in levende lijve zie. Ondergetekende was onder de indruk en stond verbaasd over de dermate grote niveauverschillen. De beklimming van de Avenue d’Ostende – een mooiere naam is niet denkbaar – is bijzonder steil. Zelfs de meest geperfectioneerde camera’s kunnen dit niet op een behoorlijke manier vastleggen. Het feit dat men op zo’n wegen een autorace kan organiseren is een huzarenstuk, maar we zouden het voor geen geld van de wereld willen missen.

De oude stad, waarop we na een minieme beklimming worden getrakteerd, heeft karakter, al is het vooral het prefix “mini-” dat frequent in ons vocabularium opduikt. Het “parlement” is niet meer dan een rijwoning en de kathedraal is nauwelijks die term waard. De nauwe straatjes en het prinselijk paleis maken het best gezellig, maar at the end of the day is het een stadje waar je vooral geweest moet zijn omdat het de naam Monaco draagt.

Napoléon

Naast onze queeste naar presidenten, prinsen en pausen nemen we er een consul en keizer bij. De Route Napoléon volgt de weg waarop de man in 1815 op zijn grand retour van Elba richting Parijs is getrokken. Volgens de overlevering deed hij er zes dagen over om van Cannes over de Alpes-Maritimes naar Grenoble te reizen. Als dat zo was, dan was dit een puike prestatie. Het leger van de man groeide bij bosjes aan, maar om in zo’n tijd te paard dergelijke afstand te overbruggen moet je wel uit bijzonder goed hout zijn gesneden. We reden van Cannes over Grasse en Castellane naar Digne-les-Bains en dat was voor een vehikel uit de eenentwintigste eeuw al geen sinecure, ondanks de goede wegen. Heeft Nappie dit massief écht zo snel kunnen overbruggen?

De weg naar Digne-les-Bains is lang en we worden niet beloond voor onze inspanningen. De plaatselijke bakkersvrouw gaf het grif toe: in Digne-les-Bains is niets te beleven. Zelfs een hotel vinden is geen evidentie. Omdat het donker begint te worden besluiten we voor de korte pijn te kiezen: op naar de bewoonde wereld en dat was niet Grenoble. In dit weer is het té riskant om bij nachte nog eens honderdvijftig kilometer in de bergen te overbruggen, hoe idyllisch het landschap ook moge zijn. Beter een omweg langs de autosnelweg naar Lyon. Op zeker spelen.