Iets ten zuiden van Lima ontmoeten we Gary. Gary is Brit en marketingverantwoordelijke van een firma die met lokale arbeid op relatief kleine schaal ambachtelijke kwaliteitsproducten vervaardigt. Hij laat ons nauwgezet alle werkruimtes zien. Overal werken mensen aan truien, beeldjes, meubels, keramiek of andere ornamenten. Vooral bij de productie van truien staan we even stil. Gary vertelt ons dat de wol afkomstig is van Alpaca’s. Dit zijn varianten van de lama. Men slaagt er in om textielproducten van betere kwaliteit via een omvangrijk verkoopsnetwerk aan de man te brengen. Dit alles terwijl de arbeiders een degelijk loon verdienenm althans beter dan hun collega’s in dienst van puur commerciële bedrijven. Men waakt er over dat er tijdens het ganse proces over eerlijke handel kan worden gesproken. In de belendende shop worden we natuurlijk verleid om enkele dollars aan lokale producten te kopen.

De tijd dringt om naar onze tweede afspraak van de dag te gaan. We zetten koers naar een biolandbouwbedrijf. U weet het misschien niet, maar in Peru is ons aller cavia geen huisdier. Integendeel: het is er een delicatesse. Gebakken cavia kan op heel wat bijval rekenen. Het bedrijf dat we bezochten maakt op basis van meststoffen (dus: van de cavia’s) energie en andere producten.

De vrouw des huizes, Carmen, geeft ons een heel gedetailleerde rondleiding in het bedrijf. Carmen is ook universiteitsprofessor die haar doctoraat in België behaalde. Ze spreekt dan ook heel vloeiend Frans, wat de communicatie stukken vlotter laat verlopen. Een verademing na enkele dagen van quasi uitsluitend Spaanse uitleg. Uit haar betoog leiden we af dat ze als bio-ingenieur in Peru een pioniersrol vervult.

Meer nog dan haar pleidooi voor de biolandbouw zijn we onder de indruk van haar algemene cultuur en eruditie. Bij een originele Peruviaanse maaltijd – bonen, gele en oranje aardappelen en (wat had u gedacht) cavia – hebben we een heel onderhoudend gesprek over de algemene toestand in Peru. Zoals in al onze vorige gesprekken stellen we bij haar vast dat het wantrouwen in de politiek en het onvermogen van de politieke klasse in dit land veel vooruitgang tegenhoudt. Alles heeft vooral tijdens het bewind van Fujimori een grote klap gekregen. Hij ontbond het middenveld waardoor zowat alle initiatieven tussen de mens en de overheid verdwenen. Na het herstel van de democratie door president Toledo duikt weer heel wat engagement op, maar alles is zo geatomiseerd dat men op middellange termijn nauwelijks resultaten kan boeken. Een verhelderend gesprek met een chique dame. We waren er danig van onder de indruk.

Noterenswaardig was onze taxi-ervaring richting Larcomar, de buurt in Lima waar leuke restaurantjes zijn. Als je geen Spaans spreekt en de chauffeur wil een conversatie aangaan, dan kan je best over 1 thema beginnen spreken: futbol! “¿De donde?” “Bélgica” “Oh Bélgica! Andres Mendoza!” “Si, si, Señor” “Ah Bélgica! Paf! Scifo!” Nooit gedacht dat Jean-Marie Pfaff vlotjes over de lippen van de Peruvianen zou glijden. El sympatico heeft hier blijkbaar nog heel wat fans. Daar zal het weergalloze Mexico ’86 wel voor iets tussen zitten, niet?