Slechte bewegwijzering en een GPS die het laat afweten hebben één groot voordeel: ze laten je ten minste de ganse stad zien, maar ook hier is trop te veel. Na enkele rondjes Oxford hadden we het wel gezien. De stadspoorten mochten stilletjes aan achter ons dichtgegooid worden.

Deze transitrit had voor ons nog één uitdaging in petto: échte fish & chips eten. We moesten er helemaal voor naar Folkestone. De badstad, die een beneden- en bovenstad heeft, doorstond de test met brio. Dit is één van de betere badplaatsen aan deze kust en veegt enkele van onze toeristische oorden van de kaart. Ook de rotskusten ogen bijwijlen spectaculair. Bovendien kan je er bij mooi weer foto’s maken waardoor het wel op een tropisch strand lijkt. Maar laten we niet overmoedig worden. Folkestone ligt aan het Kanaal en dat is bij nader inzien nog steeds de drukst bevaren zeeroute ter wereld, met alle gevolgen van dien. Soit: de fish & chips smaakten en daarvoor waren we naar hier gekomen.

Onze tocht naar het vasteland verliep minder vlekkeloos. Bij het sluiten van de deuren van de ferry voltrok zich een handgemeen tussen twee zeelieden, zoals dat dan heet. Twee mannen hadden een meningsverschil en gingen met elkaar op de vuist. Dat voor het oog van alle reizigers die vanop het dek het schouwspel bekeken, waarvan sommigen het zelfs niet konden laten om foto’s te nemen. Een derde zeebonk kwam tussenbeide; een gewonde arbeider werd naar de buik van het schip gestuurd. Blijkbaar bleken de blessures erger dan eerst werd aangenomen, want na enkele ogenblikken maakte ons schip rechtsomkeert. Een ambulance en politiecombi reden de ferryhaven in en kwamen de gewonde vechtersbaas oppikken. De lichamelijke letsels waren uiteindelijk toch niet zo erg, maar of de man zijn job heeft kunnen behouden is een andere zaak. Het feit dat de overtocht werd onderbroken zorgde ervoor dat Norfolk Lines serieus gezichtsverlies leed. We kunnen voor hen alleen maar hopen dat dit in de toekomst niet meer gebeurt en dat het incident op een faire manier wordt afgehandeld.

We lieten het niet aan ons hart komen en hadden nu nog meer tijd om van het Kanaal te genieten. Niets beter dan dat. Onze trip was alvast meer dan geslaagd. Groot-Brittannië was toch een klein beetje minder onbekend geworden. Meteen werden er plannen gemaakt voor ettelijke dergelijke mini-roadtrips. Misschien hebben we binnen enkele jaren op die manier het ganse land doorkruist. Wat heeft een mens nog meer nodig om gelukkig te zijn?