Nog één raadsel bleef onopgelost: hoe krijgen we onze veertien kilo jamon in België? De dame aan de incheckbalie was alvast pessimistisch: het ruim van het vliegtuig zou de dingen niet veel goeds doen. Of ze er bovendien effectief zouden geraken was nog een ander paar mouwen. Strikt genomen mag vlees de ijzeren vogel niet in. Er bleef maar één scenario over: alles in de handbagage. Op zich was de kans op succes hier nog meer onwaarschijnlijk: naast een vlezige substantie waren we ook gewapend met twee scherpe varkenspoten. Onze mond ging het moeten redden. Op naar de veiligheidscontrole.

Zou het lukken? Het aeropuerto van Malaga was duidelijk JFK of Newark niet. De vrees van de dame aan de incheckbalie bleek ongegrond. De veiligheidsbeambten lachten zelfs een beetje: ach, die toeristen, waarom zouden we hen hun pretje niet gunnen? Ze waren duidelijk wel meer gewoon. Per slot van rekening hadden we vier dagen lang deftig in de Andalusische economie geïnvesteerd. Bovendien zagen we er, toegegeven, niet echt gevaarlijk uit. Twee grote varkenspoten in de lucht: we hadden het nog niet eerder meegemaakt.

Op het thuisfront was de verbazing groot. Men had op een jamon van twee kilo gerekend, maar het ding was bijna vier keer zwaarder. Andalusië 2009: we zullen het ons nog lang herinneren…