College Park (Maryland) – Big Meadows (Virginia)

Ondanks het feit dat we vandaag slechts 100 mijl op ons bord hadden, was het een serieus lange rit. Naast de highways maakte de trip ook van secundaire wegen gebruik om onze bestemming van de dag, Shenandoah National Park, te bereiken.

Over beren en herten

Elk nationaal park is een afgesloten geheel. Dit betekent dat je bij de grens ervan een controle dient te ondergaan en toegangsgeld te betalen. Fier gaan de rangers na over wij geschikt zijn om Shenandoah National Park te betreden. We moeten van nu af aan ook uitkijken voor zwarte beren. De dieren lopen hier in het wild rond en kunnen dus ook op de weg wandelen. Beren zijn nogal agressief, dus is het uitkijken. Ook herten hebben hier vrij spel, al zijn die minder gevaarlijk.

De weg door het park maakt deel uit van de Appalachian Trail, een pad dat in het gebergte Pennsylvania met Alabama verbindt. In de jaren dertig liet Roosevelt dwars door Shenandoah een autoweg aanleggen. Het kaderde in zijn New Deal-politiek tijdens de Grote Depressie. Ondertussen waren er al heel wat huizen in het Park gebouwd. Via het zogenaamde ‘homestead’-principe kon je hier als particulier gratis een morzel grond krijgen. In een poging om het land ook verder van de kust te bevolken gaf men je de kans om op die manier een eigendom te verwerven, op voorwaarde dat je aan een aantal criteria voldeed. Zo diende het terrein voor langere tijd gecultiveerd te worden.

Ardennen XL

De panorama’s in Shenandoah waren bij momenten wel mooi, maar dit is slechts middelgebergte met toppen tot iets boven de 1000m. Het was zowat te vergelijken met de Ardennen, maar dan wat hoger en met loofbomen. Mooi, maar dit kan je ook bij ons bewonderen, zij het dat er op het oude continent geen beren (meer) te vinden zijn. Plots stopte vóór onze van een wagen heel bruusk. Inderdaad: een beer kwam even een kijkje nemen naar de voorbijrijdende wagens, vans en campers.

Tijdens het opstellen van de tenten waarschuwde Steph ons voor de dieren. Op de camping was een moederbeer mét zoon of dochter gesignaleerd. “If you are threatened by a bear, just scream or yell”, was haar kordate advies. Onder het motto “beter voorkomen dan genezen” moesten we ‘s nachts alle voedsel en cosmetica in een metalen kast opbergen. Welriekende geuren trekken beren aan en het is niet meteen aangeraden om ‘s nachts met dergelijk dier geconfronteerd te worden, ondanks het wapen van de stem. Tijdens een mogelijk gevecht zou het verschil in kracht nogal groot kunnen uitvallen…

Hike

Het was tijd voor onze eerste hike. Met de ganse groep gingen we op zoek naar de Big Lewis Falls, hoewel het adjectief ‘big’ eerder hoog gegrepen was. De lange afdaling maakte de groep wat zenuwachtig, want what comes down must go up. Een leuke trektocht, maar, nogmaals, we hebben dit allemaal al eens in de Ardennen gedaan. Bij aankomst aan de Falls stak in de verte een onweer de kop op. Luttele minuten nadat we de steile terugkeer hadden aangevat kwamen bliksemschichten vervaarlijk dichtbij; niet lang daarna werden de hemelpoorten ruimschoots geopend. Het was een ware zondvloed. Zelfs doorwinterde trekkers begonnen te zweten. Alles, maar dan ook alles, was soaking wet. Even was er onenigheid over de te volgen route. Ons bescheiden kaartje had het door de regen begeven. Na lang zoeken en het inslaan van foute wegen kwamen we uiteindelijk terug op de camping terecht, bevend van de kou. De tenten waren al even uitgeregend; dat beloofde niet veel goeds.

De ganse nacht goot het water. Torrential rain, zoals dat heet. Het water stopte zelfs niet aan het tentzeil. Pretty bad conditions en niet echt bevorderlijk voor het humeur, maar het hoort erbij. Nog een verhaal om aan onze kleinkinderen te vertellen. Shenandoah zal voor eeuwig met deze zondvloed worden geassocieerd.