Onze eerste halte zijn de kantoren van ADEA. We krijgen er een overzichtelijke powerpointpresentatie van hun manier van werken. Zoals ik gisteren reeds vertelde concentreren hun activiteiten zich vooral op het gebied van microfinanciering en vorming van de “kleine en heel kleine ondernemingen”. Ze gaan hierbij uit de reeds bestaande initiatieven en van de vraag naar dergelijke diensten in de lokale gemeenschap. Via ondernemingsloketten verschaffen we advies. Bij het toekennen van de kredieten houden ze een marktgerichte visie in het achterhoofd. Op dit moment zijn er een 700 a 800-tal openstaande kredieten.

Ze worden toegekend na een analyse van de activiteiten van de onderneming in kwestie. Hoe transparant dit is en welke kwaliteitsmaatstaven er worden gebruikt was ons niet meteen duidelijk. Maar goed: het was met onze beperkte voorkennis niet de bedoeling om ADEA aan een kruisverhoor te onderwerpen, hoewel we het niet nalieten om kritische vragen te stellen. Hiervoor richtten we ons onder meer tot de president en voormalig burgemeester van Abancay.

Daarna zetten we koers naar een gemeentelijke dienst die in het ganse proces is betrokken. ADEA werkt voor de ontplooiing van haar activiteiten immers samen met de lokale overheden. Dit leek ons relatief in orde te zijn, hoewel het opviel dat men misschien wel symptomen van een “Peruviaanse Ziekte” vertoonde. In het verleden werd het gros van de ambtenaren vervangen als de poitieke meerderheid van kleur veranderde. Abancay had nog maar net een burgemeesterswissel ondergaan. Het merendeel van de bedienden op deze dienst waren nog maar pas aan de slag. De mensen hadden al een status quaestionis opgemaakt, maar een echt diepgaande analyse van de dossiers bleef op zich wachten. Men roeit er met de riemen die men heeft.

Ondertussen werden we in zeven haasten nog naar een weefatelier gebracht. Een tweetal vrouwen toonden ons hun nederige stulp en productie (truien die we een na een mochten testen). Het was niet meer dan vier muren waarbinnen vier weefgetouwen stonden. Die bleken niet hun eigendom te zijn, maar van een firma die hoopte dat men ze op termijn ging aankopen (soort leasingcontract). Het was ons allemaal niet zo duidelijk. Feit is wel dat de vrouwen kritiek uitten op de grootte van het geleende krediet. Naar hun mening kregen ze niet helemaal waar ze recht op hadden om hun weefproductie op peil te houden of uit te breiden. Zo zagen we ook eens de andere kant van de medaille…
De laatste halte in Abancay was – jawel – het stadhuis. Het was de burgemeester immers ter ore gekomen dat mensen uit het verre België in zijn stad verbleven. Het was voor hem dan ook mooi meegenomen om met die buitenlanders in de lokale pers te komen. Sommige politieke geplogenheden zijn immers universeel. In het kabinet van de burgemeester namen we plaats aan een lange tafel, waar de burgemeester zijn stad voorstelde. We wisten natuurlijk al heel wat van. Veel meer dan een aantal algemeenheden kwamen er niet uit. Hij vond – onder meer – vooral het toerisme een troef voor de streek. Mja, als we even om ons heen keken waren er in Abancay misschien wel andere katten te geselen. Enkele kritische vragen brachten weinig soelaas. Met een glimlach, foto en radio-interview namen we beleefd afscheid. ADEA trakteerde ons nog op een presentje en dineerde met ons in een plaatselijk restaurant. Het hoeft geen betoog dat ook hier de cavia centraal stond…

Na de middag reden we terug naar Cusco. Tijdens de lange terugrit kwamen we onder meer een vrachtwagen uit Maldegem tegen. Althans, dat stond op de deur van de cabine. Waarschijnlijk ging het om een vrachtwagen die uit Rotterdam naar Peru was verscheept om hier een tweede leven te beginnen. Het krioelt hier immers van wagens die elders al jaren zijn afgeschreven. Een paradijs voor elke autoliefhebber.

Onze chauffeur, Ruben, liet het niet na om zijn favoriete plaat op ons af te vuren. Niemand minder dan Agua Bella gonsde door de luidsprekers. Agua! Bella! Het was zo meeslepend dat we er ernstig over nadenken om een Belgische Fanclub op te richten. Pieter stelt zich alvast kandidaat voor het voorzitterschap.

Door al onze lotgevallen in Abancay hadden we nogal wat vertraging opgelopen zodat het al donker werd toen we nog een eind van Cusco af waren. Marc, onze reisleider, had ons gewaarschuwd dat rijden in het donker in Peru een levensgevaarlijke onderneming was. Hij had overschot van gelijk. Hier lopen op straat kuddes schapen en koeien rond. Auto’s zijn soms niet verlicht; fietsen al helemaal niet. Komt daarbij dat het respecteren van snelheidsbeperkingen in Peru een relatief begrip is. Ach, het schitterende panorama op een verlicht Cusco maakte veel goed…