Veel mensen komen maar voor 1 ding naar Peru: een bezoek aan Machu Picchu. Dit hoeft geen uitleg zeker? Deze ruïnes van het vermoedelijke buitenverblijf van de Incakoning zijn meer dan wereldberoemd. Tot 1911 lag Machu Picchu verscholen onder het dichte subtropische bos. De Spaanse veroveraar heeft de stad nooit kunnen verwoesten. Hoewel Machu Picchu op het einde van de Heilige Vallei ligt en slechts op enkele honderden kilometer van Cusco is men er niet geraakt. Gelukkig. Een late ontdekkingsreiziger vond de plaats en de stad werd helemaal opgegraven. Voor de groenen onder ons: bomen kappen is in deze geen halsmisdrijf. Integendeel.

Het is geen sinecure op er te raken. Het efficiënst is een busrit van Cusco naar het station van Incadorp Ollantaytambo. Vandaar gaat het per trein naar Aguas Calientes, aan de voet van Machu Picchu. Volgens onze reisleider is dit bovendien de mooiste treinreis ter wereld. Ten slotte moeten we nog een half uur de bus op om de berg waarop de ruïnes liggen te beklimmen.

Toen we Cusco buitenreden was er even paniek in onze gelederen: sommigen hadden hun paspoort niet bij. Het kan immers zijn dat men dit in Machu Picchu moet controleren. [In het Spaans] “Kunnen we het nog halen als we de paspoorten in het hotel oppikken?”, vroeg onze reisleider. “Siiiii”, antwoordde chauffeur kordaat. Wat volgde was een rush door Cusco-City. Geclaxonneer alom. Het deed me denken aan een film waarin men de straten van Parijs onveilig maakte. Confer Youtube. Even snel ging het richting Ollantaytambo. Onderweg werden we nog tot staan gebracht door een ijverige agent. Het ging blijkbaar niet om een snelheidscontrole, want toen hadden we zeker gehangen. Ruben wees de agent er op de er toeristen in de bus zaten en die moesten hun trein richting Machu Picchu halen. No problemo, we mochten vertrekken. “Toeristen” en “Machu Picchu”, twee begrippen die in Peru boven de wet staan… Onze race tegen de klok kon verdergaan.

Uiteindelijk waren we nog een kwartier voor vertrek in het station. JONGCD&V kreeg het privilege om de mooiste treinrit ter wereld in eerste klasse te mogen meemaken. Hierdoor beschikten we over kijkvensters op het dak van de trein. Pretty cool, ware het niet dat condens de pret ietwat drukte. Het was desalniettemin een unieke ervaring. Na een steile klim met een bus kwamen we heelhuids op de ruïne aan. Zoals zowat overal in Peru moesten we ook hier een aantal persoonlijke gegevens neerpennen vooraleer heilige grond te betreden.

What can I say? Machu Picchu moet terecht een wereldwonder worden genoemd. Het zicht op de stad en de omgeving heeft weinig gelijken. Veel andere wereldwonderen heb ik nog niet gezien, maar Machu Picchu is gewoon adembenemend. Vooral als de zon de berg als een spotlight in de kijker zet sta je perplex. OK, de kunst der overdrijving is mij niet vreemd, maar dit moet je wel gezien hebben.

Agustin, onze gids, sprak grappig Engels. Hij legde de intonatie telkens op het laatste woord van de zin en maakte er een spontane buiging bij. Komt daarbij dat de Peruvianen alle Engelse V’s ook als B uitspreken, dan komt er vaak een lag op je gelaat. Eberybody happy?

Het ganse verhaal van Machu Picchu moet u maar eens nalezen op Wikipedia en consoorten. De rondleiding was keurig: niet te kort, niet te lang; geen overdadige uitweidingen door een pedante pseudo-intellectueel, zoals een voormalig leraar ons ooit eens dergelijke specialisten typeerde. Een geleid bezoek is alvast de moeite waard.

Natuurlijk kreunt ook Machu Picchu onder de nadelen van de roem. Per dag bezoeken honderden toeristen de site, met alle gevolgen van dien. Zo konden enkele Amerikanen het niet laten om een diertje in de ruïnes te jennen. Pfffff…

Na het bezoek werden we nog op een toetje getrakteerd. Het is te zeggen: we kregen de keuze om ofwel Huayna Picchu (berg met uitzicht op de site) te beklimmen of om een deel van het Incapad richting Zonnepoort af te wandelen. Twee mannelijke leden onzer groep konden het niet laten om te opteren voor een bezoek aan beide. Zo gezegd, zo gedaan, maar ook hier geldt het adagium “ambition bites the nails of success”. Michiel scheurde tijdens de beklimming letterlijk zijn broek in een poging om de getrainde Pieter te volgen. Met alle gevolgen van dien. Dit voorval was een Amerikaanse toeriste niet ontgaan; meesmuilend liet ze merken dat ze niet meteen erg had in de scheur. U begrijpt natuurlijk dat dit aanleiding gaf tot algemene hilariteit in ons kamp.

Zo ziet u maar: Machu Picchu is dus meer dan de moeite waard. Bestel alvast uw vliegtuigtickets!