Over de interne keuken van ‘s lands strategische plaatsen wordt niet gecommuniceerd en misschien is dat maar goed ook. Toch kunnen we er een kijkje nemen. De kerncentrale van Doel dus. De voorbije jaren was kernenergie vaak de inzet van discussies waarin stereotypen te pas en te onpas het intellectueel niveau naar beneden haalden. Het kan nooit kwaad om wat dieper op de materie in te gaan en te moeten vaststellen dat kernenergie de meest milieuvriendelijke oplossing is voor de stijgende vraag aan energie.

Natuurlijk is zwaar radioactief afval gevaarlijk en moet het met de meeste omzichtigheid worden behandeld. Nonchalance is onaanvaardbaar, maar als hier goed mee wordt omgesprongen zijn deze residuaire stoffen behoorlijk veilig te beheren. De Kempense kleilagen zijn bijzonder stabiel en men weet heus wel hoe men dit materiaal op een correcte en verantwoorde manier kan stockeren.

Een kernreactor van 1000 megawatt produceert in één dag evenveel energie die zesduizend gezinnen in één jaar consumeren; de uitstoot van schadelijke gassen wordt hiervoor tot quasi nihil gereduceerd. Het productieproces van deze energie is een fascinerend verhaal dat je doet beseffen dat er nogal wat slimme mensen op deze aardbol rondlopen. En voor wie er aan zou twijfelen: de veiligheidsmaatregelen in een Belgische kerncentrale zijn enorm. Men raakt makkelijker met een zwaard in een vliegtuig dan met een gsm in een nucleaire instelling. Du jamais vu. De niet-nucleaire zone van een kernreactor binnenwandelen doet wel iets. Allen daarheen!