Cijfers zijn cijfers. Verjaardagen en jaartjes ouder worden doen me in feite nauwelijks iets, behalve een decenniumwisseling. Een nieuwe voordeur, zoals dat in de Far West heet, heb ik vorig jaar mogen ervaren. Daar sta je even bij stil. Ik vraag me echter af hoe het ging gevoeld hebben mocht mijn grootvader nog in leven zijn geweest. De man zou vandaag honderd zijn geworden. Geboren in 1910, twee wereldoorlogen meegemaakt, gestorven net voor de val van de Muur. Drie koningen, één Regent, talloze eerste ministers en nog meer regeringen in een land waar de kat haar jongen niet meer terugvindt. Bij zijn geboorte sprak men nog over Oostenrijk-Hongarije, Nederlands Indië, Indochine en was Afrika netjes verdeeld onder de toenmalige grootmachten. Franz Ferdinand leefde nog, niemand verwachtte dat enkele kilometer verderop, in Ieper, nog voor dat hij de lagere school had afgemaakt duizenden en duizenden jonge mensen zouden zijn afgeslacht. Twintig jaar later was het weer van dat, daarna werd zijn continent in twee werelden verdeeld. Nooit zou hij een verenigd Europa zien.

Honderd jaar later zijn er ook problemen, maar laten we eerlijk zijn: ondanks het fijn stof, Brussel-Halle-Vilvoorde, Al Qaeda, de gekapte bomen, één ontplofte kerncentrale en hoge belastingen hebben we in het Westen geen reden tot klagen. Er zijn nieuwe onzekerheden, maar ook veel verworvenheden. Er is in een eeuw tijd toch veel ten goede veranderd.