Telephone van Lady Gaga: ongelooflijk nummer. OK, deze video is fake…

Vandaag overleden: Hans Van Mierlo, stichter van D66 en groot Nederlands staatsman.

Magisch.

Het gaat om heren die om de felbegeerde wereldtitel strijden. Dames hebben hun weg naar de koninginneklasse nog niet gevonden en dat is jammer. In de Amerikaanse tegenhanger, de Indycar, staan dit jaar telkens drie vrouwen aan de start. Eén van hen, de fantastische Danica Patrick, is een ware superster. Ze won als eerste dame een ‘major race’ op een circuit – de Indycarrace in Motegi (Japan) in 2008 – en verdeelt ondertussen haar tijd tussen Indycars en het nog populairdere oer-Amerikaanse Nascar. Even werd geprobeerd om haar naar de Formule 1 te halen, maar het is een All-American Girl. Ze zal de home soil wellicht niet verlaten voor een avontuur waarvan je de gevolgen nauwelijks kan inschatten. Misschien maar goed ook, want de politics van de Formule 1 kunnen carrières kraken. De Amerikanen spelen liever een thuismatch. Als het eventjes kan gaat het er gemoedelijk aan toe. Take it easy. Dat is in de Formule 1 ondenkbaar. Om de Amerikaanse harten te heroveren zal er véél moeten veranderen, maar zo ziet het er in de verste verte niet naar uit. De afwezigheid van de States vormen desalniettemin een smet op het blazoen van een kampioenschap dat met het prefix “wereld” door het leven wil gaan.

In 2009 was er al veel veranderd. De wagens kregen een grondige facelift. Ze werden aartslelijk – de kleine achtervleugel en grote voorvleugel zijn ronduit afschuwelijk – en moesten voor meer spektakel zorgen. De slicks maakten een gelukkige comeback. Eén van de constructeurs, Honda, had de sport al verlaten en werd te elfder ure door meesterstrateeg Ross Brawn opgekocht. Tegen alle verwachtingen in had zijn nieuwe team – ach neen, het oude Honda met een nieuwe naam en motor – een verdomd goede wagen gebouwd die uiteindelijk de sterkste bleek te zijn. De ‘natuurlijke orde’ werd doorprikt. Niet McLaren, Ferrari, Renault of Williams gingen met de bloemen lopen, maar Brawn GP én het verbazende Red Bull namen met graagte de trofees in ontvangst. Naast het wonder uit Brackley was het Brits-Oostenrijkse Red Bull met haar Renault-motor op heel wat circuits de allerbeste. De jonge Sebastian Vettel werd vice-wereldkampioen en zijn ervaren teamgenoot Mark Webber scoorde twee overwinningen. Een aangename verrassing. Het was eens wat anders. Jenson Button werd wereldkampioen, met dank aan de omstandigheden. Neen, ik heb het niet voor de Brit. Een goede coureur, dat zeker, maar het is geen Lewis Hamilton of Fernando Alonso. In de situatie waarin we vorig jaar terecht gekomen waren konden naast twee voornoemde klasbakken zowel Robert Kubica, Sebastian Vettel, Kimi Raikkonen als Felipe Massa met de eer zijn gaan lopen. Button had geluk: hij had de juiste wagen, werkte hard en kreeg een plaats in de geschiedenisboeken. Hij deed zijn verdomde plicht en het is hem gegund. Good, maar niet great. Het zal hem een worst wezen.

Was 2009 anders dan anders, dan wordt 2010 nog veel en veel anderser. Dit keer heeft het arsenaal aan teams een grondige metamorfose ondergaan. Nooit eerder waren er zo’n ingrijpende veranderingen. In de eerste plaats komen er dit jaar méér teams aan de start. De nieuwe Concorde-akkoorden deden de benodigde budgetten dalen en het opstarten van een Formule 1-team werd blijkbaar voor velen als een goede investering aanzien. Drie nieuwelingen kregen toestemming om vanaf 2010 in het circus te figureren: USF1, dat een poging ondernam om de States toch weer wat F1-glorie te geven, Campos Meta, een Spaans initiatief onder leiding van ex-coureur Adrian Campos, en Manor Grand Prix, een Brits team uit lagere rangen dat de sprong naar de top ging wagen. Het establishment nam van in den beginne een kritische houding aan tegenover de hele operatie. Cynisme is het Formule 1-circus niet vreemd, maar de uitbreiding van de grid werd door de gevestigde orde met weinig enthousiasme onthaald. Ze hadden niet helemaal ongelijk.

Die gevestigde orde onderging ook wijzigingen. BMW en Toyota hadden er simpelweg genoeg van en zeiden dag met het handje. BMW behaalde in haar vier jaar als constructeur één overwinning (de GP van Canada van 2008 met Robert Kubica) en een mooie derde plaats als beste klassering, maar het gedrocht van 2009 én de crisis deden de Duitsers besluiten om de ganse handel op te doeken. Idem dito bij Toyota. Met veel poeha stapte het team in 2002 in de ring. De plannen van de Japanners waren, laten we zeggen, eerder ambitieus. Hun eerste jaar was een leerjaar, in 2003 hadden ze overwinningen gepland en het jaar nadien wilden ze strijden om de titel. Quod non. Een goed dozijn podiumplaatsen, drie poles en drie snelste ronden waren na acht jaar de povere balans. Spreken van een flop is in deze context een understatement. Toyota heeft zich ronduit belachelijk gemaakt. De grootspraak van in het begin maakte al snel plaats voor een vorm van nederigheid, maar het kwaad was geschied. Exit Toyota. We zullen hen niet missen.

Daar stond Bernie dan. In een jaar tijd was hij drie van zijn vijf constructeurs kwijt. Hij was er zo fier op dat de Formule 1 er was in geslaagd om een competitie tussen de grote merken te worden. Bijna verloor hij nog een vierde. Na de wereldtitels van Fernando Alonso in 2005 en 2006 was Renault plots tot stilstand gekomen. Niets lukte nog. De wet van de remmende voorsprong? Zowel in 2007, in mindere mate in 2008, maar vooral in 2009 stond het team nergens. Daarenboven kregen de Fransen het schaamrood op de wangen toen ze verantwoordelijk werden geacht voor de meest perverse vorm van spelvervalsing: doelbewust crashen om het resultaat van een race te beïnvloeden. Nelsinho Piquet’s crash tijdens de GP van Singapore van 2008 was een ingestudeerd nummertje en bezorgde teamgenoot Fernando Alonso de overwinning. Je zou voor minder twijfelen aan je engagement. Opperhoofd Carlos Ghosn blies maandenlang warm en koud over een verdere deelname aan het kampioenschap – dit is duur tijdverdrijf als je krap bij kas zit – maar uiteindelijk konden ze een regeling treffen. Het leeuwendeel van het team werd verkocht aan een investeringsfirma, maar de naam en de techniek werden behouden. En toch blijft het mijn favoriete team.

Ecclestone kon nog enigszins zijn gezicht redden doordat Mercedes vanaf 2010 wél als constructeur aan het kampioenschap zal deelnemen. Als de nood het hoogst is zijn de Duitsers nabij. Ze kochten Brawn GP op – Ross Brawn deed een gouden zaak – en haalden de oude Michael Schumacher van stal. Jawel, de zevenvoudige wereldkampioen maakt een heuse comeback. Op zijn eenenveertigste wil hij simpelweg opnieuw beginnen. Vorig jaar werd hij eventjes aangekondigd als supersub voor de gewonde Felipe Massa bij Ferrari, maar dat ging niet door omdat Schumacher’s nek na een ongeval nog niet was geheeld. Volledig herstel was echter een kwestie van maanden en ondertussen begon het in Zwitserland te kriebelen. Ferrari probeerde in extremis een derde wagen voor hun coryfee te arrangeren, maar di Montezemolo beet in het zand. Na vijftien jaar kwam een einde aan de samenwerking tussen Ferrari en de Duitser. De meest vruchtbare samenwerking uit de geschiedenis van de sport was over, maar ze gingen als vrienden uiteen. Zal Michael Schumacher als veertiger zijn mannetje kunnen staan tussen mensen die vijftien tot twintig jaar jonger zijn? Een comeback houdt altijd een risico in. We hebben al veel gênante voorbeelden gezien, maar dit is de enige echte Michael Schumacher: hyperprofessioneel en dodelijk perfectionistisch. Een vakman. We kunnen ons moeilijk inbeelden dat hij zal afgaan als een gieter. De laatste decennia is het onhip geworden om na je veertigste op dit niveau te racen, maar het is ooit anders geweest. De legendarische Juan Manuel Fangio was 46 toen hij in 1957 zijn vijfde en laatste wereldtitel won. Mario Andretti won in 1993 op zijn drieënvijftigste nog een Indycarrace op het ovaal van Phoenix. Het is wachten op de comeback van Mika Hakkinen.

Door het verdwijnen van BMW en Toyota kwamen nog eens twee plaatsen vrij op de grid. BMW’s slot werd door een Maleisische reïncarnatie van Lotus ingenomen; datzelfde BMW-team werd niet veel later door haar vroegere eigenaar Peter Sauber teruggekocht. Zijn team maakte jacht op het vrijgekomen plaatsje van Toyota en verwierf het ook. Het resultaat van al deze operaties is hallucinant: vier compleet nieuwe teams (USF1, Campos Meta, Manor en Lotus), één team dat een verdwenen team opkocht (Sauber), één team dat grotendeels door een investeringsfirma werd overgenomen (Renault) en één bestaand team dat van eigenaar veranderde (Mercedes). Enkel bij McLaren, Ferrari, Red Bull, Williams, Force India en Toro Rosso bleef alles bij het oude, al verloor McLaren haar status van bevoorrechte Mercedes-klant en ruilde Williams de Toyota-motor voor een Cosworth-blok in. Kunt u nog volgen?

En nog was het niet gedaan. Het jonge Manor zocht sponsors en werd nog voor de start van het seizoen door het Virgin van Richard Branson opgekocht. Idem dito voor Campos Meta, dat nog voordat de wagen één centimeter had gereden door een Spaanse zakenman werd overgenomen en het team prompt in Hispania F1 herdoopte. Bij USF1 is de hommeles zowaar nog sterker: het team komt gewoon niet aan de start. Ondanks sponsorgeld van de stichter van YouTube kon USF1 de rekeningen niet meer betalen. De wagen was al klaar. Durfkapitaal om u tegen te zeggen. Eventjes hoopte Zoran Stefanovic, een Serviër, om op zijn beurt met het voormalige Toyota-materiaal onder de naam Stefan GP het vrijgekomen slot in te vullen, maar daar wil de FIA niet meer van horen. De brave man had al Kazuki Nakajima en niemand minder dan Jacques Villeneuve ingehuurd. Villeneuve versus Schumacher: the nineties all over again. Het heeft niet mogen zijn, maar de discussie is nog niet gesloten. Stefanovic zal hemel en aarde doen bewegen om alsnog aan de start te komen. Is het niet in Bahrein, dan is het later of in 2011. Wordt vervolgd.

Gelukkig zijn er nog de rijders. We zijn gezegend met een ongezien talentvolle generatie jonge en minder jonge coureurs die het beste van zichzelf geven. Profiterend van zijn nummer één slaagde Jenson Button er in om een droom in vervulling te laten gaan: hij maakte de switch naar McLaren. Zal hij zijn mannetje kunnen staan tegen Lewis Hamilton? Het valt af te wachten. Feit is dat Hamilton tussen alle supertalenten ronduit de beste is. Als de wagen wat meezit staat er geen maat op de jongeman. Zet nooit twee stieren in één wei: dat is precies wat McLaren nu doet. De Britse pers zal er alles aan doen om beide heren tegen elkaar uit te spelen. Dit onder controle houden is even moeilijk als Brussel-Halle-Vilvoorde splitsen. Of toch bijna. De concurrentie zal moordend zijn. Bij Ferrari verwelkomde men met alle égards Fernando Alonso. De Spanjaard weet hoe je titels moet winnen en kan met een stuurbeheersing die ons aan Alain Prost doet denken ver komen. De terugkerende Felipe Massa kijkt het met lede ogen aan. Hij wordt opnieuw de duidelijke nummer twee van het team. Als hij geen degelijke resultaten neerzet zal hij de hete adem van Robert Kubica of Sebastian Vettel in zijn nek voelen.

Sinds vorig jaar behoort ook Red Bull tot één van de topteams. Of dit louter tijdelijk is en aan het talent van Vettel te danken is weten we nu nog niet, maar samen met Mark Webber zal de jonge Duitser zeker voor vuurwerk zorgen. Het zelfvertrouwen van de vice-wereldkampioen is torenhoog. Mercedes, de vierde hond, zal met Schumacher en Nico Rosberg uiteraard op een constante media-aandacht kunnen rekenen. Of ze deze winter ook hun huiswerk hebben gemaakt blijft af te wachten. In de testritten konden ze alsnog niet overtuigen, maar uit de winterse tijden kan moeilijk iets worden opgemaakt.

Of de rest zich in het robbertje vechten tussen de vier groten kan mengen blijft een open vraag. Renault heeft Robert Kubica in huis, ook al een beste rijder van zijn generatie, en doet voor de tweede wagen een beroep op de Russische rookie Vitaly Petrov. De eerste Rus in de Formule 1 zal veel te leren hebben. Maar goed, de man verdient een kans, al behoort hij nog niet tot de reeks supertalenten die de andere wagens besturen. Williams huurt de highly rated Nico Hulkenberg in, terwijl Sauber het raspaardje Kamui Kobayashi een kans geeft. De man maakte voor Toyota een indrukwekkend debuut in de laatste twee races van 2009 en dat was veelbelovend. Beide teams kozen ervoor om een ervaren rot in hun tweede wagen te plaatsen, respectievelijk Rubens Barrichello en Pedro de la Rosa.

Onder de subtop hopen Toro Rosso en Force India met dezelfde rijders als vorig jaar een graantje mee te pikken, maar de concurrentie is bikkelhard. Van de drie écht nieuwe teams wordt voorlopig niets verwacht. Lotus heeft vooral een mooie wagen, maar of hij ook deftige tijden kan neerzetten blijft de vraag. Jarno Trulli en Heikki Kovalainen kunnen nog een jaartje verder racen. Virgin laat naast de niet onsnelle Timo Glock het Braziliaanse talent Lucas di Grassi debuteren. We kijken met interesse toe. Hispania, ten slotte, haalt met Bruno Senna (neef van) het sentiment boven. Aan Karun Chandhok, zijn Indische teamgenoot, vragen we vooral om plaats te maken als de snellere jongens hem dubbelen.

De kalender onderging een aantal wijzigingen. We beginnen en eindigen in het Midden-Oosten: van Bahrein tot Abu Dhabi. Beide circuits zijn geografisch slechts 446 kilometer van elkaar verwijderd, maar daarna worden behoudens Afrika alle continenten aangedaan. En zie, mijn favoriete circuit van Montréal is opnieuw op de kalender geplaatst. De Grand Prix du Canada moet één van de hoogtepunten van het jaar worden. Vanaf 2010 gaan we ook naar Zuid-Korea, al weet niemand echt wat ervan te verwachten. Samen negentien races, twee meer dan in 2009. Gentlemen, start your engines!