Helden van dat kaliber zijn excentriek en sterven uiteraard nooit écht. Gould had toen al een aureool van virtuositeit gekregen, hoewel hij nog nauwelijks in de openbaarheid kwam. Zijn laatste publieke optredens waren al enkele decennia achter de rug. Het hoefde allemaal niet meer. Hij gebruikte zijn tijd liever voor wat hem écht dierbaar was: componeren en interpreteren. Zelfs piano spelen an sich interesseerde hem niet meer. Maar elke keer dat hij toch achter de vleugel plaatsnam was zijn prestatie gewoon mindblowing. Vijftig minuten lang zagen we de meester op zijn heel eigen manier de Goldberg Variations brengen, omringd door een vijftal camera’s die elke beweging schitterend vastlegden. Ook de manier waarop Gould elke noot meeneuriede was perfect op de gevoelige plaat vereeuwigd. We kregen er meermaals koude rillingen van.

Maar weten we daardoor meer over de persoon Glenn Gould? Wat hem dreef? Hoe hij tewerk ging? De film begon met een zeer summier portret van de Canadees, maar het liet ons verder op onze honger zitten. Wij waren geïnteresseerd in de manier waarop Gould zijn ziel in de muziek stak. Daarvoor zullen we andere bronnen moeten consulteren. Met deze documentaire kwamen we het alvast niet te weten.

En zie, de cineast was zelf naar Antwerpen afgezakt. Na drie decennia badineerde Monsaingeon uitgebreid over de figuur van Glenn Gould. Hij had het beter in de film verwerkt. Het zou de leek meer hebben opgeleverd. Maar goed, misschien is Gould daarvoor simpelweg te vroeg gestorven?