Het is me iets, Het Eiland. De komische reeks op één begint ergere en ergere proporties aan te nemen. De extreme pesterijen en vernederingen door de masochistische guru Bucky Laplasse richten quasi onherstelbare psychologische schade aan bij Michel Drets, de vooralsnog onbekwame doch goedmenende ‘manager’ van de afdeling administratie van Cynalco. En zijn even goedmenende omgeving doen het geheel niet in het honderd, maar in het duizend lopen. Kieken zonder kop Frankie, sukkelaar Guido, excentrieke Alain, wereldvreemde Sammy en nog een aantal andere quasi-losers maken er een onwezenlijke situatie van. Allemaal goed en wel, maar ik begin toch een beetje een “te”-gevoel te krijgen. De chaos binnen de afdeling is niet te overzien en dat moet ook, maar het script maakt het zo bont dat er bijna geen lijn meer in te trekken valt, zodanig dat de parodie een karikatuur van zichzelf wordt. Op termijn begint het de kijker te enerveren.
Ik heb bovendien de indruk dat men een minder geslaagde remake van Falwty Towers maakt. Basil Falwty zit ook in een weinig comfortabele situatie, maar bij elke aflevering begint men van nul. Het Eiland bouwt voort en voort op de chaos. Chaos in het kwadraat dus. Het is mijns inziens een grotere kunst om chaos te creëeren binnen een telkens nieuwe omgeving. Het aanhoudende Bucky-geterg is te makkelijk. (20/2/05 12:07 CET)