Het gonst dezer dagen van de geruchten over een mogelijke aanstelling van premier Herman Van Rompuy als eerste Europese president. Wat vorige week enkel door grapjassen en mensen op zoek naar aandacht werd gezegd was maandag plots wereldnieuws in België. Een uiteraard anonieme bron uit hogere diplomatieke kringen had volgens AFP laten weten dat over onze premier een consensus bestond. Alles zou er op wijzen dat hij de permanente voorzitter van de Europese Raad zou worden. Van Rompuy zou voor twee en een half jaar het gezicht van de Unie zijn. Dit was gesneden brood voor de pers.

Meteen spitsten alle kranten- en nieuwssites hun aandacht toe op de mogelijke promotie van onze premier. De man in kwestie hulde zich begrijpelijk in stilzwijgen en ging niet in op vragen over geruchten die er misschien niet eens waren. Ook Yves Leterme hield de lippen stijf op elkaar en citeerde enkel een verstandig man die ooit zei dat hij niet op hypothetische vragen antwoordde. Het ging bij de persmensen immers niet zozeer over Van Rompuy, maar wel over Leterme zelf. Als de premier plaats moet maken, volgt Yves Leterme dan zijn eigen opvolger op? De toon was gezet. Het proces van Leterme werd al gemaakt nog voor er ooit sprake was van Leterme II. Een déjà vu-gevoel? Wie weet.

De poll die in het begin van de week in De Standaard stond was nog een onschuldige gimmick. Je kon aangeven wie de beste opvolger voor Van Rompuy zou zijn. Guy Verhofstadt haalde het nipt voor Yves Leterme. Uit de reacties die er bij de poll en belendende artikels te lezen waren konden we afleiden dat de intellectuele maturiteit van de standaard.be-bezoeker omgekeerd evenredig was met het uiteraard nobele doel van de kwaliteitskrant. Het was een ordinaire scheldpartij waarbij men een vast bijzonder genuanceerd oordeel over de zaak uitsprak.

Hoe verder de week vorderde, hoe meer de media gingen gissen naar alle scenario’s die mogelijk op ons afkomen. Ministerposten werden verdeeld, de angst op permanente instabiliteit werd aangewakkerd en bij monde van John Crombez suggereerde de sp.a al vervroegde federale verkiezingen. Beatrice Delvaux stelt in Le Soir ante factum al een veto tegen Yves Leterme als Eerste Minister. Waar zijn we eigenlijk mee bezig? Wie verziekt de sfeer? Ik neem aan dat een deel van onze Waalse vrienden wel nuchter genoeg is om de platte volksmennerij van mevrouw Delvaux te doorzien. De dame reduceren tot quantité négligable getuigt van weinig respect, maar goed: ze doet haar journalistieke taak met dit opgestoken vingertje weinig eer aan.

Journalisten en politici zijn niet de enigen die zich druk maken om het mogelijke vertrek van Herman Van Rompuy. Ook de bookmakers hebben zich op de kwestie gestort. Er staat geld op zijn hoofd. Vertrekken is winnen, blijven is verliezen. Het doet me allemaal wat denken aan een vraag die Kardinaal Danneels in 2005 ten tijde van het conclaaf in Rome kreeg. Hij werd toen genoemd als mogelijke opvolger van Paus Johannes Paulus II. Toen hem werd gevraagd naar zijn mening over het feit dat hij bij de bookmakers hoog geklasseerd was, repliceerde de kardinaal met vier woorden: Ik ben geen paard. De vraagsteller stond met de mond vol tanden. Ik hoop dat niemand toen op Danneels had gegokt, want de brave man is uiteindelijk geen paus geworden. Herman Van Rompuy is ook geen paard. Laat de premier dus premier zijn.

Moeten we dan niet denken over wat komen gaat? Jawel, je moet altijd voorzienig zijn, maar je moet niet speculeren om te speculeren of gevolgen trekken uit dingen die nog niet zijn gebeurd. Daar heeft niemand baat bij.

Tags: De Standaard, godfried danneels, herman van rompuy, jean-luc dehaene, le soir, yves leterme