Sommige mensen slagen er in om tot op heel hoge leeftijd bijzonder lucide te blijven. De voormalige Duitse bondskanselier Helmut Schmidt is daar een perfect voorbeeld van. Enkele jaren geleden vierde hij zijn negentigste verjaardag en als geboren rebel stak hij in een TV-studio tijdens een talkshow de ene sigaret na de andere op. Politiek correct zijn? De man trok het zich niet aan. Met een verbluffend gemak beantwoordde hij complexe vragen. Schmidt zat erbij als een flegmatieke Brit die keurig duiding gaf bij de actualiteit maar eigenlijk liefst met een goed boek in zijn eigen zetel zat. Was het een Belg geweest en stond zijn fortuin op een rekening van ING, dan zou hij wekelijks nog amper 1000 euro uit de muur kunnen halen. Hij zou er wellicht zijn sigaretten mee kunnen betalen, maar voor een duur etentje, een bestelling bij Dussman in de Friedrichstrasse in Berlijn én een schilderij van één of andere Duitse avant-garde-kunstenaar zou de sociaal-democraat een kredietkaart of hulp van naasten nodig hebben.

Als het van ING afhing ten minste. De bank merkt dat veel mensen op gevorderde leeftijd minder vertrouwd zijn met de moderne manier om aan cash te geraken. Vroeger kwam de postbode het loon of pensioen uitbetalen, maar nu sleurt men hen met die verdomde bankkaart naar een machien in een muur. Daar moeten ze een aantal cijfers indrukken op onleesbare knoppen. Navigeren door schermen is al helemaal een huzarenstuk. Malafiede personen profiteren van dit feit om de arme bejaarden van hun kostbaar pensioen te ontdoen. ING merkte een probleem en probeerde hierop een antwoord te geven. Er gaat veel geld verloren en de gerechtelijke en administratieve procedures die dit tot gevolg heeft zijn niet steeds evident. En ze kosten geld. Hopen geld. In tijden waarin elke cent telt moet men snoeien waar het kan. Uiteraard minder in de lonen van de CEO’s, maar wel op andere posten. En als de bank het als sociale maatregel kan verpakken dan is dat een mooie bonus. Geen drama’s meer in de toekomst: vanaf de leeftijd van zestig jaar wordt het wekelijks volume pinnen, zoals de Nederlanders dat zo graag zeggen, tot duizend euro beperkt. Zestig jaar: na negenenvijftig jaar en driehonderdvijfenzestig dagen in dit leven is het onherroepelijk afgelopen met uw mate van handelen. U wordt dan voortaan geacht intellectueel niet meer in staat te zijn om uw eigen geld te beheren. Meer nog: u wordt de facto geacht constant door schlemielen op de hielen te worden gezeten en niet in de mogelijkheid te verkeren om enige vorm van weerstand te bieden aan die verdomde schobbejakken. De lenige voormalige bokskampioen Freddy De Kerpel wil iedereen fit en gezond, maar jammer genoeg kan hij zijn credo niet in de praktijk brengen. Zestigplusser, meneer…

We maken er uiteraard een karikatuur van, maar met dit soort ondoordachte stunts heeft ING de doos van pandora geopend. Discriminatie op basis van leeftijd: we hebben al voor minder gevochten. Is dit een inschattingsfout of een arrogante manier om extra kosten die geldverlies met zich meebrengt te vermijden? Het spreekt vanzelf dat we beter voorkomen dan genezen, maar deze maatregel was toch wel heel doorzichtig. Wellicht is de realiteit een stuk complexer en misschien wel genuanceerder, maar het kwaad was geschied. ING trok de maatregel in. Terecht. Als de bankwereld haar imago na de crisis wat wil oppoetsen, dan was dit toch wel een bijzonder slechte zet. Je zal maar als ING-loketbediende van tweeënzestig met veel toewijding elke dag de klanten van dienst zijn…