Nog geen tien dagen na het Stade de France kruisten we opnieuw het pad van Bono en co, maar dit keer voor een ander publiek. Nederlanders zijn duidelijk geen Fransen, of laten we het anders stellen: Fransen zijn bij dit soort evenementen anders dan Nederlanders. In Amsterdam ging men al lang voor de aftrap van het concert uit de bol. Inderdaad, luidruchtig en voor menig Belg té luidruchtig, maar we zien het graag door de vingers. Er worden ook meer U2-T-shirts dan in Parijs gedragen. De band leeft hier echt wel, maar daar zit ook de kleinere taalbarrière voor iets tussen. Nederlanders worden nu eenmaal meer en sneller Engels aangeleerd. De show was daar het levende bewijs van: daar waar in Parijs Bono’s preken op het scherm simultaan werden vertaald, zagen we er in Amsterdam niets meer van.

Toch was het niet allemaal peis en vree in de ArenA. De akoestiek was niet slecht, maar kon niet toppen aan de sublieme geluidskwaliteit van het Stade de France, hoewel die maar enkele jaren jonger is. Misschien zat het dak er voor iets tussen? Deze extra faciliteit zorgde ervoor dat de top van the Claw ietwat naar onderen moest worden gepositioneerd, want anders raakte het ding niet binnen. Mocht u er aan twijfelen: the stage is huge. Ik heb het tot tweemaal toe met eigen ogen gezien. Never seen anything like that…

Het voorprogramma oversteeg de middelmaat niet. Ik had Snow Patrol vier jaar geleden al zien openen voor U2 en nu maakten ze evenveel indruk. Geen, met name. De band speelde toch wel enkele klassen lager dan de Kaiser Chiefs, die het Stade de France anderhalve week eerder in vuur en vlam zetten. Snow Patrol probeerde het wel, maar het kwam er niet uit. Misschien zijn dit soort stadions niet de meest geschikte plaats om hun muziek ten volle tot haar recht te laten komen. Het ging de U2-fans die avond een worst wezen. Zij waren ergens anders voor gekomen.

Op de tonen van Bowie’s Space Oddity werd ook hier U2360° op gang geschoten. Larry Mullen jr. stapte als eerste – letterlijk – de arena binnen en bereidde met zijn drumintro de intrede van God de vader himself voor. Zo was het bij sommigen echt wel: meer nog dan in Parijs viel een deel van het stadion in zwijm toen Bono verscheen. Jawel. Breathe zal nooit de beste opener worden, want daarvoor waren Zoo Station, Mofo en Elevation indertijd te sterk. De song bleef echter rechtop staan.

In de negen dagen tussen de show in het Stade de France en deze in de Amsterdam ArenA hadden ze de setlist nog een tweede keer in Parijs en één keer in Nice en in Berlijn opgevoerd. Het voldeed duidelijk aan hun wensen. Ook No line on the horizon, Get on your boots en Magnificent waren duidelijk op elkaar afgestemd. Het blijft geen sinecure om met vier nieuwe nummers, waarvan er drie niet voor de hand liggen, een show te openen. Magnificent is een typisch U2-anthem en dan ook vlot te brengen; de anderen zijn stukken complexer. Hoe meer je er naar luistert, hoe beter je hoort dat de nieuwe plaat, No line on the horizon, toch niet slecht in elkaar zit.

“Some funky stuff, Edge”, vroeg Bono en de band zette de intro van Mysterious Ways in. Het was een crowd pleaser. De Nederlanders zongen van de eerste tot de laatste noot mee, al zal het nummer wellicht nooit meer zo zuiver klinken als tijdens ZooTV. Jammer. De overgang naar Beautiful Day was er na een lang uitgesponnen “We love Amsterdam” ietsje over, zodat we blij waren dat het met I still haven’t found what I’m looking for rustiger werd. Nooit gedacht dat ik dit nummer goed zou vinden.

Bono had de Nederlanders ondertussen gecharmeerd door hen te vertellen dat Maxima en Willem-Alexander in het publiek zaten. Ook tante Eileen – “eighty years old” – had de overtocht gemaakt en moest haar mature trommelvliezen aan veel te veel decibels blootstellen. Zélfs de Belgen werden niet vergeten. Toen de frontman na een geslaagd Angel of Harlem en In a little while ook hier contact met het ISS wou maken had Bono het over “Frank Dewinne, your next door neighbour…”. Uit het vele gejuich konden we afleiden dat nogal wat Belgen de tocht naar Amsterdam hadden gemaakt.

Het verdere verloop van de show verliep identiek aan die van Parijs. Behalve Mysterious Ways en Angel of Harlem hoorden we niets nieuws, maar, lieve mensen, wat een spektakel… Dat is precies wat de non-believers van deze band als argument gebruiken om het geheel af te doen als een megalomaan circus. Een circus is het zeker en vast, maar ik heb steeds bewondering gehad voor de manier waarop U2 goede muziek met een (politieke) boodschap combineert. U2360°, maar ook de War-, Unforgettable Fire-, Joshua Tree-, Lovetown-, Zoo TV-, Popmart-, Elevation- en Vertigo-tours waren of zijn geen simpel love&peace-gedoe, maar wel een poging om maximaal gebruik te maken van je audience om een boodschap te brengen. Toegegeven, het is soms wat onhandig, langdradig en belerend gebracht, maar de rechtstreekse satellietverbinding met een belegerd flatgebouw in Sarajevo tijdens ZooTV was toch een mijlpaal in de manier waarop dit soort muziek een (verscheurende?) boodschap kan en moet brengen. Dat vind ik inspirerend.