De verkiezingsgriep is duidelijk in het land. Ze neemt alvast nog geen Mexicaanse proporties aan, maar een vaccin is evenmin beschikbaar. Dit weekend had Open VLD het tijdens haar congres duidelijk zitten. Was de voorraad tamiflu op?

Dat mijn partij – voor alle duidelijkheid: niet Open VLD – in het nabije verleden woelige momenten heeft gekend hoeft geen betoog. Dat brengt steeds nervositeit met zich mee, maar op dit niveau kan je niet anders dan het hoofd koel te houden. We moeten vooruit met de geit, want ook in moeilijke tijden moet je sterk zijn en je niet laten leiden door valstrikken van anderen. Laat staan dat je er zelf legt.

Zo te zien lijken de liberale collega’s dezer dagen even woelige tijden mee te maken. De ongeziene affaire-Vijnck heeft het blazoen van Bart Somers grondig besmeurd. De voormalige minister-president dacht op een efficiënte manier LDD de wind uit de zeilen te halen, maar het draaide enigszins anders uit. Wat het daglicht niet mocht zien is op een of andere manier toch boven water komen drijven. Projectiel Dirk Vijnck bedacht zich – de echte reden hiervoor zullen we wellicht nooit kennen – en diende Somers hiermee een nekschot toe, maar de liberale nek lijkt van olifantenvel te zijn. De burgemeester van Mechelen kwam er met een generaal pardon van af, maar daarvoor moest het allerhoogste middel worden ingezet: Guy Verhofstadt. Dat coming man Kris Luyckx zich ongewild in dit kluwen vastreed is bijzonder pijnlijk; het toekomstig lijsttrekkersschap en niets dan het lijsstrekkersschap zal zijn deel worden als men de arme niet wil afmaken vooraleer zijn carrière goed en wel begonnen is.

In je reinste Slangen-stijl probeerde Somers de aandacht van zijn démarche af te leiden door zijn pijlen op coalitiepartner CD&V te richten. De partij zou besluiteloos zijn. Als het van de liberalen afhangt wordt alles na de verkiezingen weer in de weegschaal gelegd. Indien het Christen-Democratisch alternatief niet snel keuzes maakt zal men er met plezier de stekker uithalen. Bart heeft spierballen en we zullen het geweten hebben. Gaat Open VLD – wat het adjectief ‘Open’ na alle commotie nog in de naam doet is mij een raadsel – in moeilijke tijden het land nog maar eens in een chaos storten? Is men jaloers op het niet misprezen beleid van Kris Peeters? Of zet men nu al de zware middelen in om het dipje te verhullen? Is men nu al toe aan wanhoopspogingen of houdt men nog een en ander achter de hand voor de laatste campagneweek? Eén ding staat echter vast: de partij is ervan overtuigd dat de aanval de beste verdediging is. Jammer voor hen sturen ze verkenners met bajonetten naar het front. Komen de tanks nog of is alle munitie al uit de kast verdwenen?

Op dit soort verklaringen hoeven we niet te reageren. Het enige geloofwaardige alternatief voor Open VLD heeft dezer dagen wel beter te doen. Campagne bestaat niet uit giftige aanvallen, maar uit het overtuigen van de kiezer. Dat doe je door het brengen van een positieve boodschap. Moddergevechten kunnen we missen als kiespijn, want daar heeft niemand iets aan.

Zou er misschien sprake zijn van paniek in liberale rangen? Feit is dat de catch met hun voormalig goudhaantje Jean-Marie Dedecker volop woedt. Remember de liberale voorzittersverkiezingen van enkele jaren geleden: de bulldog uit Oostende kon toen 40% van de stemmen inlijven. Nu voert hij met een deel van dat electoraat een oorlog met zijn vroegere minnaars.

Ondertussen weet men in de Melsenstraat niet meer van welk hout pijlen te maken en kan de partij niets anders dan pater patriae Guy Verhofstadt nu al op te voeren om de gemoederen te bedaren. Meer en meer lijkt het er op dat dit nog steeds een eenmanspartij met een uit de kluiten gewassen fanclub is. Zoals de voorbije vijfentwintig jaar. Ach ja…