Bloggen vereist toch een zekere mate van mentale stabiliteit. Soms heb je de neiging om bij de minste verontwaardiging de internaut op een overbodig epistel te trakteren. Bij dat soort momenten heb ik een eigen alarmbelprocedure ontwikkeld: als het artikel kan doorgaan als persbericht van de LDD of het Vlaams Belang, dan ringt de alarmbel. Drukt het een meer algemene vorm van negatieve verwondering uit, dan bepaalt de mate van inspiratie van het moment of ik er voor ga of niet. Op de tweede dag van 2010 vertoon ik toch enige bezorgdheid om de maatschappelijke gevolgen van onze dagen van plezier. Enige bekommernis om het lot van agenten, ambulanciers en Rode Kruis-medewerkers maakt zich dezer dagen van mij meester.

De overgang van oud naar nieuw neemt in onze contreien zowaar bloedige proporties aan. De gespecialiseerde pers zet een boompje op over het stedelijk vertier tijdens oudejaar. Zelfs De Standaard bericht, weliswaar op basis van die gespecialiseerde pers, over een bijzonder uit de hand gelopen ruzie tijdens een KLJ-fuif. De KLJ! De behoeder van Vlaandrens brave kleine en grote kinderen! De organisatie is gelukkig op alles voorzien en heeft een noodnummer, maar zal wellicht voor voldongen feiten zijn geplaatst. Hoe kan je je jeugdorganisatie überhaupt op een incident als dat in Waarschoot voorbereiden? Ik mag er niet aan denken mochten Scouts, Chiro, KLJ en aanverwanten elk op hun beurt een goedgetraind mini-leger hebben. Je kan toch geen stand-by korps mannen en vrouwen die dagelijks de coopertest praktiseren en nu en dan over de plint wippen vereisen? De KLJ zal aan dit voorval wellicht een kater overhouden en een grondig onderzoek van de evenementen gelasten. Hmmm…

Toedienen van slagen en verwondingen zijn natuurlijk van alle tijden; het weelderig vloeien van geestrijk vocht doet het beste en slechtste in de mens naar boven komen. Regelrechte knokpartijen in een wellicht brave gemeente en een epidemie van handgemenen in onze metropolen zijn toch niet zo gebruikelijk. Of werden we er in het verleden minder over geïnformeerd? Wat er ook van zij, de amokmakers mogen toch wel eens op hun verantwoordelijkheden worden gewezen. Effectief. Daarbij hebben we geen Belang- en Dedeckerdiscours nodig, maar een nuchtere analyse van de feiten en doelmatige straffen. Mensen voor een relatief lange termijn op vrijdag- en zaterdagavond eender welke vorm van gemeenschapsdienst laten verrichten mét grondige waarschuwing dat met recidive niet zal worden gelachen. Voor afzienbare tijd niet meer uitgaan, zélfs niet op kerst- en nieuw. Why not? Vergeef me mijn sadisme, maar laffe feiten los je niet op met laf populisme of naïef optimisme. Ik ben een fan van precisiebombardementen. Raak de dader op de gevoelige plaats.

Maar goed: something is rotten in the state of Denmark is vandaag bovendien in dat land zelf van toepassing. De vingers jeuken om ook hierover een en ander online te plaatsen, maar, hoe erg het ook is, soms bouw je enige reserves in. Een alarmbelprocedure die ik liever niet opstart, maar je bent niet alleen in de wereld. Misschien blog ik precies daarover bij tijd en stond nog wel eens…