Bill Clinton voert campagne voor een Democratische kandidaat in Georgia die in een run off vote een senaatszetel moet verwerven. Jim Martin strijdt er tegen uittredend Senator Saxby Chambliss en het gaat er in de campagne niet steeds even proper aan toe. Alle hens aan dek dus. Het was al een tijdje geleden dat we nog zo’n combattieve Bill Clinton zagen. Hij kan het nog steeds. En hoe…

Perot maakte als ex-werknemer van IBM fortuin met Electronic Data Systems (EDS), waarmee hij vanaf 1962 voor een aantal grote bedrijven de datastroom beheerde. Ook de overheid maakte in de jaren zestig gebruik van zijn diensten, onder meer voor de digitalisering van de Medicare en Medicaid. De zaken liepen zo goed dat Perot al in 1968 met z’n onderneming naar de beurs trok. Na 22 jaar, in 1984, verkocht hij EDS aan General Motors en incasseerde hiervoor 2.5 miljard dollar. Het beheer ervan vereist bijna een dagtaak, want Perot wist in den beginne blijkbaar niet meteen wat hij met al dat geld moest aanvangen. Zo kocht hij een vroege kopie van de Magna Carta en leende het uit aan de National Archives in Washington DC, om het in 2007 terug te vragen en voor een grote som te veilen. Zakenlui zijn zakenlui.

Eind jaren tachtig gooide hij zich op de politiek door zijn ongenoegen met het beleid in Washington publiekelijk aan de kaak te stellen. Hij verweet hen navelstaarderij en kon zich niet vinden in de Golfoorlog van 1990-1991. Misschien was er door een gooi naar het presidentsschap verandering in brengen?

Op een subtiele manier schoof hij zichzelf begin 1992 in de media naar voor als een alternatief voor de kandidaten van de Republikeinen (zittend President George H.W. Bush) en de Democraten (Bill Clinton). Naast een aantal klare financieel-economische standpunten sprak Perot zich onder meer uit voor een milieubewuste politiek via het Environmental Protection Agency. Bovendien was hij een van de eersten die een digitale administratie – Electronic Town Halls – op de agenda zette, lang voordat onze aandacht hierop werd gevestigd. Al snel kreeg Perot de wind in de zeilen en had op een gegeven moment in de opiniepeilingen bijna 40% van de Amerikanen achter zich, wat hem misschien wel het Witte Huis had opgeleverd. Na een incident, waardoor hij zich eventjes uit de race terugtrok, kwam Perot terug aan boord om op 3 november de stemmen van 20 miljoen Amerikanen achter zich te krijgen. Wegens het kiessysteem kreeg hij geen ‘votes’ in het kiescollege, maar behaalde de meeste stemmen als derde kandidaat sinds Theodore Roosevelt in 1912.

Drie jaar later richtte hij de Reform Party op in een poging om in 1996 nogmaals als derde kandidaat op te komen. Dat lukte en door zich vooral op de economische problemen te storten kon hij toch acht procent van de Amerikanen overtuigen. Ondanks die mindere score werd zijn resultaat toch als een succes aanzien. Het feit dat hij, in tegenstelling tot 1992, niet aan presidentiële debatten kon deelnemen verklaart gedeeltelijk het verlies van tien procent van zijn electoraat.

Zijn Reform Party viel na 1996 langzaam maar zeker uit elkaar. Perot nam niet deel aan de verkiezingen van 2000 en sprak zijn steun uit voor George W. Bush om nadien in de anonimiteit te verdwijnen, totdat hij begin dit jaar opnieuw de media opzocht. Hij sprak zich publiekelijk uit tegen John McCain en voor Mitt Romney als Republikeinse kandidaat. Met een weblog met statistieken probeert hij de anderen er nu op te wijzen dat de economische problemen een alternatieve benadering nodig hebben. Daarbij richt hij zich op zijn stokpaardje: het nationaal deficit. Met andere woorden, de Perot Charts… Op zijn 78ste kan hij het niet laten om zijn mening te verkondigen. Wie ben ik om dat tegen te spreken?

De avontuurtjes van Bill Clinton

Langs de highways kan je eindeloos blijven cruisen. Het wegennet is zo uitgebreid dat er wel nooit een einde lijkt te komen aan het asfaltlint. Je ziet dan ook de meest uiteenlopende wagens passeren. Een Obamasupport(st)er – de officiële Obama ’08-sticker plakte op de bumper – liet zien dat hij of zij over voldoende relativeringsvermogen beschikt. Onder Obama’s foto stond de leuze “No one died when Clinton lied”. Zo’n mensen make my day.

Ook de nummerplaten dragen boodschappen uit. Meestal staat de naam van de staat mét leuze op het kenteken, maar sommigen hebben het recht om er een extra titel bij te zetten. Zo was er op een wagen de mededeling “Vietnam Veteran” te lezen. Andere lieden die de natie hebben gediend zullen wellicht een analoge begeleidende boodschap op hun nummerplaat kunnen plaatsen.

Alles is te vervoeren. De ganse dag zagen we grote vrachtwagens met een volledig huis er op rondrijden, vergezeld van een wagen met de boodschap “oversize load” in koeien van letters.

Welcome

Vandaag rijden we van Fayetteville in West Virginia naar de Great Smoky Mountains. De toer doet niet minder dan vier staten aan: West Virginia, Virginia, Tennessee en North Carolina. Bij het binnenkomen van Tennessee is er zelfs een “Welcome Center” te bespeuren. Net zoals in West Virginia kon ik er gratis een mooie kaart van de staat meepikken en dat stemt mij natuurlijk meer dan gelukkig. Nog eentje voor de collectie, die deze weken aardig aan het uitgroeien is. Wat verder passeren we Bristol en zie ik er zelfs een afrit naar de Bristol Motor Speedway. Elk jaar komt het superpopulaire NASCAR-kampioenschap hier eventjes langs. Chinees voor de meesten onder u, maar autosportfans weten waarom.

Las Vegas ligt niet enkel in Nevada

Iets voor Knoxville nemen we een secundaire weg richting Great Smoky Mountains. Het Nationaal Park is als enige vrij en gratis toegankelijk. Meteen weten we ook waar Steve Stevaert zijn mosterd vandaan heeft gehaald. Het gratis Nationaal Park krijgt jaarlijks tien miljoen toeristen over de vloer en dat mag toch wel een succes worden genoemd. Handelszaken en entertainmentscentra zijn er echter niet gewenst. Gevolg: de toegangsweg is bezaaid met de ene attractie na de andere. Het lijkt wel een light-versie van Las Vegas. De oppervlakkigheid zelve, maar blijkbaar heeft men er nood aan. Deze aaneenrijging van entertainmentsdorpen, die eindigt in Gatlinburg, heeft zelfs een naam: het zijn Gateway Towns. Dit is het Amerika waar Europeanen van gruwen. Het is écht zo: van de meest banale pretparkattracties tot een debiel – voorwaar – politiemuseum. “That’s very small”, reageerde onze Britse kompaan prompt, niet wars van enige ironie ten opzichte van de ordediensten. In Gatlinburg net hetzelfde. Na 25 mijl van dat soort rubbish smacht je naar de absolute rust van een Nationaal Park.

De Great Smoky Mountains zijn, als deel van de Appalachen, bekend om de mist die tussen de heuvels blijft hangen. De nevel wordt veroorzaakt door de afscheiding van een specifieke stof door de bomen. De bossen zijn niet origineel. Ze werden indertijd gerooid om de grond te exploiteren. Nadien plantte men de bomen terug aan en dat in een honderdtal specimen. Ondertussen zijn ook zowat 1500 beren in de Mountains te vinden.

Het gebergte is best mooi en de diverse panorama’s zijn goed geplaatst. Daar blijft het dan ook bij. Zo’n taferelen en uitzichten zijn, net als die in Shenandoah, ook bij ons terug te vinden. Nihil novum sub sole voor mij, tenzij de aanwezigheid van zwarte beren. De Amerikanen mogen er dan wel terecht trots op zijn, maar op mij maakt het weinig indruk. Dit is misschien wel het nadeel van deze reis: hier zie je niet de unieke landschappen die in er in het westen van de Verenigde Staten wel zijn.

De camping in Bryson City (North Carolina), waar we twee dagen verblijven, is meer dan okee in tegenstelling tot de eerder karige infrastructuur van Shenandoah. Jammer genoeg verliezen we morgen een dag, want er staat ‘chilling’ op het programma. Ik ga godbetert paardrijden, maar heb liever dat het tempo wat de hoogte in gaat en verlang dan ook naar Nashville, Indy en Chicago. Begrijp me niet verkeerd: dit is een fantastische reis en de Verenigde Staten hebben mij wellicht voorgoed in hun macht. De indrukken die we de voorbije dagen hebben opgedaan zijn immens geweest. New York en DC waren voordien mythes, maar nu heb ik er een beeld van en een zeker gevoel van voldoening. De confrontatie met de Amerikaanse maatschappij, die toch heel verschillend is van de onze, is een bijzondere verruiming voor je geest. Amerikanen zijn wie ze zijn en dat is verdomd boeiend. Ik geniet van elk moment.