Al bij al viel de stad nog mee, zij het dat we het desalniettemin tot de middelmaat moeten veroordelen. Een nog lagere quotering zou oneerlijk zijn. Zo zag de reconversie van de vroegere dokken aan de Severn er bijzonder fraai uit. Respect voor het verleden van de stad is altijd bewonderenswaardig. Heden met verleden verzoenen moet de leidraad zijn.

Tegenwoordig lijkt de kathedraal van Gloucester gepromoveerd tot polyvalente zaal. In deze plaats van gebed worden kinderen in elke hoek en kant geëntertained met allerlei vormen van vermaak. De toeristen lopen er wat onwennig bij. Waar draait het hier om? Wij kunnen een hedendaagse invulling van religieuze ruimten alleen maar aanmoedigen, maar dan hadden we als toevallige passant graag alles in een context gezien. Heeft deze kathedraal afgedaan als religieus bouwwerk? In Gloucester blijven we wat op onze honger zitten. Het verloopt allemaal wat chaotisch.

Gelukkig verzacht een Subway de pijn. De roasted beef wordt geserveerd voor consumptie in de Cotswolds. Dit rurale landschap behoort tot het mooiste van het Verenigd Koninkrijk. Ook hier is een picknick een afrodisiacum. De Cotswolds zijn bij ons onbekend, maar daarom niet minder mooi. Het is een mix van een bocagelandschap met prairies waar af en toe schapen of geiten in grazen. We komen hier nog terug voor een wandelvakantie. Dit stukje real England wordt ook als zodanig verkocht. Dorpjes zoals het pittoreske Burford stralen alle gezelligheid uit die Engeland kenmerkt. Nogmaals: opnieuw leken we in een Blackadder-decor te zijn terechtgekomen. Blackadder en Engeland: het lijkt wel de allegorie van de grot.

De laatste tussenstop bevond zich op enkele mijlen van Oxford. Het enorme Blenheim Castle werd door Queen Ann aan de Duke of Marlborough geschonken uit dank voor zijn klinkende overwinning tegen een Frans-Beierse coalitie in 1704. Laten we eerlijk zijn: andere veldheren werden met mindere cadeau’s in de bloemetjes gezet. Het kasteel dankt haar naam aan de plaats waar de bewuste veldslag plaatsvond. Ceci n’est pas Versailles, maar in dit land wordt het château wel als zodanig gepercipieerd. In de tuinen, die volkomen artificieel werden aangelegd, kan je uren rondwandelen, al heeft het allemaal iets megalomaans over zich, maar daar zijn wel meer voorbeelden van. Een andere grote Brit zal er in zijn kindertijd alvast wel van hebben genoten. In 1874 werd hier ene Winston Churchill geboren. We hadden het enorme voorrecht om kraamkamer en -bed van het uk te mogen aanschouwen. Hij was duidelijk van goede komaf.

Dat waren ook de Indiërs die het kasteel voor een huwelijksfeest hadden afgehuurd. Meteen wisten we ook waarom Blenheim Castle zo vroeg de deuren sloot. Aan de sliert Bentley’s en Mercedessen leek geen einde te komen. De laatste huiswaarts kerende bezoekers werden nog eventjes gedoogd, maar daarna was het over en uit. Een jong paar met gevolg mocht zich voor één avond heer en meester van dit bouwwerk noemen. De Duke van Marlborough draait zich wellicht om in zijn graf mocht hij weten dat ‘zijn’ slot als veredelde feestzaal dienst deed. Hebben zijn mannen daarvoor gevochten?

Oxford heeft nog steeds de reputatie van één van de beste universiteiten ter wereld te zijn. Het reisteam, gepokte en gemazelde K.U.Leuven-alumni, heeft natuurlijk alle respect voor de Engelse collegae en willen zich graag onderdompelen in het milieu van de colleges. Ze bezoeken gaat op deze zaterdagavond in juli niet meer. Hier en daar vinden promotieplechtigheden plaats, terwijl anderen zich al in braspartijen lijken te storten. Verder is alles dicht, maar het ziet er bijzonder puik uit. Schitterende architectuur en een majestueuze grote aula. Aan dit soort patrimonium kunnen wij niet tippen. Er is echter nog meer uitgebreid onderzoek nodig, want de enkele uren Oxford leerden ons weinig over de sfeer in de stad. Deze ordinaire zaterdagavond was hopelijk niet representatief, want Oude Markten of Tiensestraten bleken hier, zélfs in vakantiemodus, niet te bestaan. De keukens van de weinige echte restaurants waren al naar dromenland. Gelukkig kon een Italiaan ons van spijs en drank voorzien. Gered door het continent.

Oxford zullen we ons ook herinneren omwille van de eerder bizarre B&B. De waard had zich, aldus de online commentaren van ex-gasten, meer dan eens bezondigd aan rituele afsnauwing, occasioneel getreiter en frequente woede-uitbarstingen. We kunnen hen alleen maar bijtreden. De man ondernam nauwelijks pogingen om de gasten welkom te heten en stelde hen voor de keuze: “You can take this room, it’s the best one I have. I can show you others.”. Daar bedankten we voor en waren al blij met een halve douche, enkele gammele bedden en een nauwelijks te verluchten mansardekamertje. “You really get what you pay for”, was één van de commentaren. Terecht. De ontvangstruimte voor gasten was al even elementair. Wat bij ons begrepen wordt onder knutselkamer, hobbyhok of zelfs opslagplaats voor oud ijzer is hier hotelreceptie. In een hoek zat een oudere man waarvan we ons afvroegen of het misschien toch geen slechte zaak zou zijn om zijn polsslag te meten. De arme man was het geroep en gescheld wellicht gewoon. Tot overmaat van ramp deed deze plaats waar grof huisvuil antichambreert ook dienst als ontbijtruimte. Gelukkig serveerde een iets vriendelijkere man ons een best wel stevig Brits ontbijt. Je zou bijna denken dat je dit land letterlijk aan den lijve moet ondervinden om het te vatten.