En zie: het kwieke 74-jarige Europees Parlementslid was als eerste op de afspraak. Hij was al een half uur te vroeg in de donkere Aula Gaston Eyskens; met de trein was je in die tijd nog op tijd. Toen de anderen op zich lieten wachtten verontschuldigden we ons, maar daar had hij geen erg in, want “dat gebeurt met iedereen. Ik wacht graag, zolang ik om half elf de trein naar Gent kan halen.” Zo geschiedde. De drie sprekers gaven ons een geanimeerd debat, ondanks de mindere opkomst. Mja, eigenlijk een beschamende opkomst voor de aanwezige expertise. Gezwind nam hij na de discussie afscheid. Hij had zijn plicht gedaan: Europa dichter bij de mensen brengen, ondanks dat het publiek niet het zijne was. Dat luisterde echter met evenveel respect naar deze éminence grise. Al bij al een geslaagde avond. Het tweede semester was met een sterk inhoudelijke activiteit gelanceerd…

Nadien zag ik Willy De Clercq nog eens op de trein, tweede klasse, tussen Brussel en Gent. Gewoon, zoals alle anderen.

Stresstests

De Formule 1 recupereerde traag maar zeker van het inferno van Imola en stelde alles in het werk om de veiligheid van haar rijders maximaal te garanderen. Honderd procent bescherming bestaat uiteraard niet, maar de inspanningen zijn lovenswaardig en hoogst professioneel. Wagens en circuits ondergaan de meest intensieve stresstests. Organisatoren lachen evenveel met veiligheid als Amerikaanse douanebeambten met flauwe plezantes. Dit aspect is zodanig dominant geworden dat het racen vaak aan spontaneïteit verliest. In de uitloopzones kunnen doorgaans voetbalwedstrijden worden gespeeld; de ‘kooi’ van het chassis is steviger dan diamant. Wie een mineur incident veroorzaakt wordt genadeloos gestraft met een gezondheidswandeling door de pitlane aan sterk gereduceerde snelheid. Lijfbehoud heeft een prijs.

Aan de overkant van de oceaan heeft men sinds jaar en dag een vergelijkbaar kampioenschap: Indycar. Genoemd naar de Indy 500, de vijfhonderd mijl van Indianapolis, die al honderd jaar een orgelpunt van de Amerikaanse autosport is. Technisch zijn de wagens stukken minder geavanceerd dan de high-tech Formule 1-bolides, maar ze zorgen wel voor veel meer spektakel. Communisme op het circuit: alle wagens zijn gelijk. Moge de beste winnen, maar niet in een wagen waar tien dozijn ingenieurs aan hebben gewerkt. Desalniettemin scheuren Indycars tijdens de helft van de kalender tegen astronomische snelheden over ovalen circuits. Speedways: men neme een cirkel met een omtrek van één tot twee en een halve mijl, rekt die wat uit, asfalteert die omtrek en zorgt ervoor dat het wegdek een zekere gradatie heeft ten opzichte van de waterpas. Door die banking kunnen snelheden van om en bij de 380 km/h worden bereikt. Dat is snel. Heel erg snel.

All-American racing

Het Indycarkampioenschap heeft de voorbije jaren echter veel van haar glans verloren ten voordele van Nascar, de National Association for Stock Car Auto Racing. Op even ovalen circuits strijden meer dan dertig ‘stock cars’ tijdens eveneens meer dan dertig weekends om de titel. Stock cars zijn Fords, Chevrolets, Dodges en Toyota’s waar alle interieur is uitgehaald en vervangen door een stalen gebinte mét sterke motor. Dit is All-American racing: haast uitsluitend Amerikaanse helden dingen tijdens lange races week na week om de titel en houden een half land in de ban. Toch wel conservatief Amerika: op de tribunes zitten forse mannen met lange snor en zonnebril onder een Stars & Stripes naar de local boys in hun bolides te kijken. Met hun vans en campers maken ze er een weekendje uit van: tussen de races door wordt er gezellig gebarbecued, drinken ze Bud en Pepsi met wat donuts. Een Nascar-race is een sociaal gebeuren: de ganse familie en vrienden worden erbij betrokken. Hoewel de hele natie wordt aangedaan, ligt het zwaartepunt van de races toch rond de as Texas-Virginia. Deep Republican country.

Vegas

Amerika is dus verdeeld tussen open en closed racing: de formulewagens versus de stock cars. Indycar telt tegenwoordig voornamelijk Braziliaanse en Europese helden in haar rangen, terwijl Nascar voor negentig procent Amerikaans is. De populariteit van de wagens uit Indianapolis taant zienderogen. Zelfs hun grote mascotte, Danica Patrick, die als eerste vrouw ooit een grote autorace wist te winnen, verhuist volgend jaar naar Nascar. Indycar werd verplicht om de grote middelen in te zetten: het seizoen 2011 zou worden afgesloten met een grote finale. Nascar-rijders werden uitgenodigd om aan de race deel te nemen; als ze er in slaagden om een Indycarrace te winnen werd hen vijf miljoen dollar beloofd. En, toegegeven, er is maar één locatie in Amerika waar dit soort extravaganza’s thuishoren. Inderdaad, in Las Vegas. Als een Nascarrijder na driehonderd mijl – tweehonderd rondjes op de Las Vegas Motor Speedway, het lokale ovaal – als eerste over de streep komt, dan gaat die met de grote pot lopen. Tweehonderd rondjes in de woestijn in Nevada: het moet een hel zijn. We zijn twee jaar geleden langs de Speedway gereden, tussen Saint George en Las Vegas, en neem het van ons aan: het was er verschrikkelijk heet. Vegas en een autoraceshow: het lijkt wel decadentie in het kwadraat. De overtreffende trap van waanzin.

Formula Morte

Het plan mislukte. Geen enkele Nascarheld kwam opdagen. Om hun gezicht redden werd dan maar een non-regular driver – een rijder die niet aan alle races in het seizoen had deelgenomen – uitgenodigd. De Brit Dan Wheldon ging als enige op de uitnodiging in. Hij had in 2011 maar aan één race deelgenomen, maar wel de belangrijkste van al: de Indy 500 en was er met de bloemen gaan lopen. Nu zou hij voor de vijf miljoen gaan. Zo geschiedde: zondagavond werden vierendertig wagens op de Las Vegas Motor Speedway losgelaten. Na elf ronden haakte de helft van het veld in elkaar. In de spectaculaire crash liet de enige die naar de hoofdprijs lonkte het leven. Dan Wheldon, één titel, twee Indy 500′s en twee kinderen op zijn rekening, deed zich zoveel pijn dat er geen genezing mogelijk was. Formula Morte: het evenement dat Indycar moest redden werd een nachtmerrie. Indycar staat nu waar de Formule 1 op die vermaledijde zondag in mei 1994 was beland.

Ook aan deze zijde van de oceaan wordt moord en brand geschreeuwd. Kenners en vooral niet-kenners spreken zich volop uit tegen races op ovalen circuits. Tegen open wheel-racing. Het is allemaal veel te gevaarlijk geworden. Waar zijn die Amerikanen in godsnaam nog mee bezig? Zeker, races op speedways zijn stukken risicovoller dan het toneel in Francorchamps. De impact van een crash is veel en veel harder. Maar moeten we daardoor het kind met het badwater weggooien? Ik heb zo’n verdomd déjà-vu-gevoel. Werk aan de winkel in Amerika, maar laten we dat vooral aan hen over. Zedenprekers kunnen ze nu missen als kiespijn.

Toen wafelijzerpolitiek pur sang nog een heuse nationale sport was stampte men hier en daar al eens een hoogst zinloos stuk landschapsmeubilair uit de grond. U kent ze: de GTI’s, de Grands Travaux Inutiles, in faciliteitengemeenten ook wel Grote Nutteloze Werken genoemd. Zo ligt in Charleroi een nooit gebruikte metrolijn te verkommeren; het knooppunt van Machelen telt veel te veel dwarsverbindingen, want de er aan te koppelen supersnelweg richting Brussel-binnenstad is er nooit gekomen. Ook de brede middenberm op de E19 is hier een restant van. De meerwaarde van het ondertussen legendarische Hellend Vlak van Ronquières is al vele malen in vraag gesteld, terwijl de gigantische scheepslift van Strépy-Thieu voor sommigen een icoon van het drama van dit land is. Nietwaar Bart? Een rit langs deze relieken is op zich al goed voor een weekendtrip, maar het zijn toch vooral de totaal overbodige bruggen die tot de verbeelding spreken. Je kan er niet om heen kijken. In Ieper stopt de A19 abrupt, nét voor een schitterende snelwegbrug. Een grote verbindingsweg tussen Hasselt en Genk is er nooit gekomen, maar de geplande uit de kluiten gewassen brug over het Albertkanaal heeft het wél gehaald. Gelukkig rijdt er af en toe een fiets of een lokale wagen over het wegdek. In Varsenare is dat niet het geval. Dat de sloophamer nu wordt bovengehaald is eigenlijk een evidentie.

Sommige GTI’s werden wel heel grondig aangepakt. In Strépy-Thieu bleef het niet enkel bij een scheepslift, maar de expresweg die het technologisch wonder moest ontsluiten kreeg terloops ook een… overbodige brug. Dat is uiteraard gratis communautaire munitie voor zij die er munt willen uit slaan. De Waalse overheid laat echter regelmatig weten dat het gebruik van de scheepslift meevalt en elk jaar stijgt. Of toch bijna. Toen wij er waren was het ding effectief in werking en ja, we waren onder de indruk. Het moet gezegd: de lift zit ingenieus in elkaar, maar of dit nu de plaats is om zoiets te bouwen kan terecht in vraag worden gesteld.

Maar genoeg gestrépythieud. Zelf had ik het privilege om de Varsenaarse artefacten enkele maanden geleden een eresaluut te brengen. U kunt zien dat de tand des tijds had toegeslagen. Een poging om een laatste beklimming te wagen zat er ook al niet in, want het domein was afgesloten. We blijven dus eeuwig jaloers op deze GTI-toerist, die indertijd op een vrijgeleide kon rekenen. Rest in peace.

Of toch niet helemaal. Er waren ook van die nerds die met een ander systeem werkten. Mac? Ja, Mac. Gesymboliseerd door een appel, maar geen van ons wist precies hoe dat ding in elkaar zat. Kan men eens niet normaal doen en werken met de dingen waar iedereen mee werkt? La Flandre profonde. Afwijkende zielen werden al snel als aberrant aanzien. Geheel onterecht, zo bleek later, maar we zijn er allemaal schuldig aan. Een militante minderheid bleef het merk trouw in de hoogdagen van Microsoft.

Hoe meer we op de pc beroep moesten doen, hoe irritanter de onhebbelijkheden van Windows werden. 98 was een complete ramp. Een virus heeft ooit mijn volledige documentenboom naar de vaantjes geholpen; kopies maken op floppy’s was onbegonnen werk en telkenmale cd’s branden evenmin een aangewezen piste. Externe harde schijven waren toen nog toekomstmuziek. Ook de opvolgers werden met de dag onaangenamer. Virusscanners die de performantie omlaag haalden, schermen die van resolutie veranderden, automatische updates die crashten, f****** Service Packs die de boel in de war stuurden, draadloze netwerken die niet konden worden gevonden, foutmeldingen allerhande: kommer en kwel was ons deel, met het vermaledijde Vista als culminatiepunt. Na de diefstal van mijn laptop was het begin 2009 over en uit: ça suffit met Microsoft. Het was beslist: ik zou overschakelen naar Apple, of het nu zou klikken of niet, het kon me niet meer schelen. Over en uit met die rommel uit Seattle.

Een half jaar eerder had ik al kennis gemaakt met de iPod. Meegebracht uit de Apple Store op 5th Ave. Het ding werkte. En hoe. Misschien was zo’n MacBook nog niet van de kwaadste. Let’s give it a try. Met horten en stoten: veertien dagen lang heb ik dat ding verwenst. Totaal gedesoriënteerd. Eénmaal de vertrouwde Windowsreflexen uit de vingers waren en voor alle nevenprogramma’s Apple- of Open Source-varianten waren gevonden kwam de aha-erlebnis. Wow… dit marcheert… en komt me niet eindeloos lastig vallen met updates… en vindt netwerken als ik die nodig heb. Alle ergernissen uit het Windowstijdperk waren in één klap verdwenen. En dat zijn ze, tot spijt van wie het benijdt, tot op de dag van vandaag. Althans voor persoonlijk gebruik.

Daarna volgde de rest, met als absolute uitschieter de iPhone. Stuk voor stuk toestellen die ons leven niet hebben dooreengeschud, maar toch een stuk makkelijker hebben gemaakt. Ze doen gewoon wat je van hen vraagt. Ze lossen op een gegeven moment het gegeven probleem op. Niet meer, niet minder. Peperduur zijn ze, dat wel, zelfs woekerprijzen. Duur genoeg om nét niet af te haken. In Califonië speelde men er gewiekst op in.

Bedankt Steve. Een standbeeld krijg je niet, want dat zou er te ver over zijn, maar de boodschap dat je met creativiteit en leiderschap héél ver kan geraken blijft nog lang overeind.

Een bondig portret kunt u hier lezen.

Christopher kon overigens moeilijk zijn nationaliteit verstoppen. Oxfordian English was niet aan hem besteed.

Machtige remix overigens

De wereld is weer een kleurrijk figuur armer. Acht seconden, zo groot was het verschil tussen de winnaar en de tweede in de Tour de France van 1989. Of hoe je als eerste verliezer de geschiedenis in kan gaan.

Vandaag overleden: Hans Van Mierlo, stichter van D66 en groot Nederlands staatsman.

Het folkmilieu is vandaag in rouw gedompeld door de dood van Kate McGarrigle, die samen met haar zus Anna het gelijknamige duo vormde. Beide dames waren afkomstig uit Québec en schrokken er als Engelstaligen niet voor terug om ook in het Frans te zingen. Complainte Pour St Catherine (1976) is wellicht hun meest bekende nummer. Kate McGarrigle was overigens ook de moeder van Rufus Wainwright.