Ik was er bij op Times Square in New York City op 4 november 2008 om 23h00 en heb toch een stukje geschiedenis gefilmd. Om nooit meer te vergeten…

Twee dagen na de verkiezingen liepen we in Washington DC langs het Newseum, het museum of news history. Achter de ramen van het gebouw zagen we de covers van de voornaamste Amerikaanse (en enkele buitenlandse) kranten hangen. Ik heb ze toen allemaal gefotografeerd. Het zou jammer zijn om deze historische documenten niet aan u mede te delen. Klik op de foto’s voor een groter beeld in de Flickr-account. Here we go…

Verkiezingen dus. Men zegt hier overal dat er vandaag geschiedenis wordt geschreven. De stad is stilletjes aan gek aan het worden. Vanmorgen zijn we even langs een polling station gelopen op West 28th Street. Het was de benedenverdieping van een flatgebouw en de mensen stonden gedwee hun beurt af te wachten. Veel animo was er niet meteen te bespeuren.

In een Starbucks op 7th Avenue was dat eventjes anders. De dame die de klanten bestelde vroeg steekproefsgewijs “Who did you vote for today?”. “Obama”, was het meest courante antwoord. “Another Obama-vote!”, was haar kordate en luide repliek. In het half uur dat we er zaten heb ik de naam McCain niet horen vallen…

Voorlopig was er verkiezingsgewijs niet zo veel te beleven. Na een wandeling over de Brooklyn Bridge en een bezoek aan de VN (maak hier bij een bezoek aan NYC geen prioriteit van, want voor de som van 12 dollar mag je eventjes op de tribune van de Algemene Vergadering staan en is de rest wat uitleg over wat de VN doet – een tegenvaller) belandden terug op Rockefeller Plaza, waar de NBC-studio’s zich bevinden. Daar werd alles in gereedheid gebracht voor de uitzendingen van vanavond, die deels op de ijspiste zullen plaatsvinden.

Rond 18h Eastern Time zakte ik eventjes naar Times Square af. Hoewel er nog maar amper resultaten binnen waren (gedeeltellijke cijfers van Indiana en Kentucky), zat de sfeer er al in. De grote schermen waren voor de gelegenheid door ABC afgehuurd, terwijl CNN in het midden van het plein een reuzenscherm en tribune had neergeplant. Het was veelbelovend, maar op dat moment kregen we van de media enkel zoethoudertjes.

We wandelden eventjes heen en weer tussen Times Square en Rockefeller Plaza, maar al gauw werd duidelijk dat het kruispunt van Broadway en Seventh Avenue the place to be was. We settleden ons om 21h in het midden van het plein, vlak naast de geïmproviseerde tribune om samen met loeiend enthousiaste Obama-Amerikanen naar CNN te kijken. Wolf Blitzer was in zijn element en toonde per staat exit poll na exit poll, met telkens een foto van de winnaar. Toen de resultaten uit Ohio bekend waren en Obama er als winnaar werd aangeduid was het hek van de dam. Iedereen op Times Square wist dat Ohio één van de kapitale battleground states was. Nu Obama daar blijkbaar als eerste over de meet kwam lag de weg naar het Witte Huis open.

Twee uur later was het dan zo ver. Om 23h sloten de laatste kiesbureau’s – onder meer in Californië – en een exit poll zou aanwijzen of Barack Obama het magische cijfer van 270 leden van het kiescollege had behaald. Wat toen volgde was een moment dat ik wellicht nooit meer zal vergeten. Hieronder kunt u het filmpje zien. Meer hoeft daarbij niet worden verteld.

De Concession Speech van John McCain vanuit Phoenix toonde de Republikein als waardig verliezer. Alle Obamafans om ons heen luisterden aandachtig en applaudisseerden nadien voor de man. McCain gaf zijn nederlaag toe en sprak lovende woorden over zijn voormalige rivaal. Ik ben geen fan van de man uit Arizona, maar hij gedroeg zich hier alvast als een gentleman en dat siert hem. Dat was zo te horen ook de mening van de doorsnee Obamaïst op Times Square.

Ze keken echter allemaal uit naar hun held. Je kreeg bijna tranen in de ogen toen ze de beelden uit Grant Park in Chicago – waar ik deze zomer nog was – toonden. Obama hield een schitterende toespraak, al hebben we een groot deel ervan in uitgesteld relais moeten bekijken. CNN slaagde er in om het scherm op Times Square nét op dat moment niet meer te laten werken. Het leverde een spontaan “CNN sucks”-concert op. Ach, wat heeft het van belang… Vandaag zijn we misschien wel van héél erg dichtbij getuige geweest van een kleine revolutie. Hoe je het ook draait of keert, het raciale element speelt een zeer grote rol. Overal heeft men het over de “first African-American president”. Overal zien we Afro-Amerikanen huilen van geluk. Ik was blij dat ik er bij was. Om nooit meer te vergeten.

Ik heb het er vorige keer al uitvoerig over gehad, maar Ellis Island is één van de interessantste to do’s in de Verenigde Staten. De voorouders van zowat de helft van de Amerikaanse bevolking kwam hier het land binnen. De aankomst met de stoomboot in de New Yorkse haven moet een onbeschrijflijk moment zijn geweest. Je wordt er verwelkomd door het Vrijheidsbeeld, hét symbool van dit land. Ellis Island was de toegangspoort tot een nieuw en beter leven. Voor 2% van de bevolking was het een “Island of tears”: ze werden na grondige controle ongeschikt gevonden om dit land te bevolken. Als je zwaar ziek, mindervalide of communist was, dan kreeg je een “no” op je bord. De andere 98% bleven ofwel in New York City of trokken verder het land in, zoekend naar een familielid die al eerder de overtocht maakte. Wie iets van immigratie wil begrijpen moet naar hier komen. Ik hoop dat Minister Turtelboom haar vliegtuigticket reeds geboekt heeft.

Downtown

Downtown is een obligate stop bij een bezoek aan deze stad. Het financiële hart van dit land moet je gezien hebben, alsook de plaats waar de eenentwintigste eeuw begon. Ground Zero is nog steeds één grote werf, al lijken de werken in vergelijking met juli reeds sterk gevorderd te zijn. Het blijft echter een speciale plaats. Hallowed Ground, zoals men hier placht te zeggen. Ik hoef er geen tekening bij te maken.

Midtown

Een metrorit van Downtown naar Midtown brengt ons snel van het zuidelijke punt van het schiereiland naar de wolkenkrabbers net onder Central Park. Op het Rockefeller Plaza zijn bij NBC de voorbereidingen voor de verkiezingsshow van morgen volop aan de gang. Camera’s worden uitgetest en op de ijspiste is al een kaart van de Verenigde Staten geprojecteerd. Alles moet piekfijn in orde zijn, want het belooft een event zonder weerga te worden.

Net op het moment dat we op Rockefeller Plaza aankomen lezen we op de newsbanners dat de grootmoeder van Barack Obama is overleden. Zal dit een invloed hebben op zijn kiesresultaat? Het getuigt natuurlijk van een slecht karakter om dit ook maar even in overweging te nemen. John McCain betuigt prompt zijn medeleven. Barack Obama zien we die avond niet meer.

We hebben van bovenuit weer wat meer van de wereld gezien: de Zuid-Ierse kust, delen van Newfoundland, zowat gans Nova Scotia, New England en de skyline van Boston. Kortom, het ommetje naar Newark is best de moeite waard, al blijft zo’n vlucht Brussel-New York lang duren. De lange file op de tarmac van Zaventem meegerekend zaten we toch wel een tiental uur in de ijzeren vogel.

Decadentie

Het was net na de middag toen we in Newark een taxi richting West 30th Street namen. De skyline van New York City blijft ongeëvenaard. Downtown en Midtown stegen majestueus voor ons op en dat maakt van een bezoek aan de Big Apple steeds iets speciaals. Onze slaapplaats lag in Chelsea, in het westen van Manhattan, net onder Midtown en vlakbij Penn Station en Madison Square Garden, muziekliefhebbers niet vreemd…

Om de schaal en het ritme van deze stad te leren kennen trekken we naar Midtown, meer bepaald naar het fantastische Times Square. Het is ongelooflijk decadent, een immense energieverspilling dat met geen enkel redelijk argument is goed te keuren, maar het is damn magisch. This is New York City. De vallende duisternis geeft het kruispunt van Broadway en Seventh Avenue een extra dimensie.

John McCain

Verkiezingen zegt u? Jawel, natuurlijk, en hoe… Vanavond is één van de kandidaten in New York City. John McCain is de centrale gast in Saturday Night Live, een uitzending op NBC, waarvan de studio’s zich in het Rockefeller Center bevinden, op Fifth Avenue recht tegenover St. Patrick’s Cathedral. Jammer genoeg is de straat van de opnamestudio afgesloten. We raakten wel op het Rockefeller Plaza, dit keer mét ijspiste, maar John McCain kregen we niet te zien…

Mochten ook andere landen mee beslissen over de volgende president van de Verenigde Staten, dan won Barack Obama met glans. La Presse, een krant uit Québec, nam mede het initiatief om in enkele landen een vergelijkbare enquête te houden en dat leverde interessante resultaten op. Er werd in Canada, Groot-Brittannië, Japan, Frankrijk, Mexico, Polen, Zwitserland én België een vergelijkend onderzoek gevoerd. In ons land was Le Soir de titularis. Op de vraag “Si vous en aviez le droit, pour quel candidat voteriez-vous lors de la prochaine élection présidentielle américaine le 4 novembre?” kwamen volgende antwoorden (in procenten):

Het overwicht van Obama is enorm. Verdere resultaten, waaronder een analyse van de Belgische resultaten, kunt u op de site van La Presse vinden. In de praktijk heeft dit survey natuurlijk geen enkele relevantie. Het is aan de Amerikanen om een goed overwogen keuze te maken. Hou dus electoral-vote.com in de gaten…

Tijdens een verkiezingsmeeting interpelleerden McCain-supporters hun geprefereerde kandidaat over zijn mening over Barack Obama, een man met banden met terroristen. Bovendien: an Arab. McCain verloor er zijn waardigheid niet bij.

Bron: The Economist

België bevindt zich op het Europese gemiddelde. Onze restrictieve wetgeving ter zake kan echter niet verhinderen dat er toch 3,7 doden per 100.000 inwoners slachtoffer worden van wapengeweld. Je hebt steeds projectielen die elke wetgeving negeren en daar kan geen enkele politicus iets aan doen. Dit voedt de statistieken. Dat de ratio in Zuid-Afrika en Brazilië hoog is verrast niemand, al is het veelzeggend dat je er respectievelijk pas op 21- en 25-jarige leeftijd een wapen kan aanschaffen. Ondanks deze hogere leeftijd en – volgens deze tabel – zelfs strengere criteria dan in België is het aantal dodelijke slachtoffers er stukken hoger. In het liberale Zwitserland houdt men zich enigszins koest, maar het percentage slachtoffers is er toch talrijker dan het Europese gemiddelde. Liberale wetgeving kent limieten.

De Verenigde Staten hebben met 10,2 slachtoffers op 100.000 inwoners proportioneel gezien bijna drie keer zoveel doden dan bij ons. Hoewel dat naar Europese maatstaven veel is, loopt het de spuigaten niet uit. Waarom zou je je als kandidaat hier nog op profileren? Leven en laten leven, al is iedere dode er één te veel. Nog maar eens een bewijs dat Amerikanen na meer dan 200 jaar géén verweesde Europeanen meer zijn…

België is ruimschoots bezaaid met zogenaamde Grote Nutteloze Werken / Grands Travaux Inutiles. De overheid startte een (wegen)bouwproject, maar werkte het nooit af en dat leidde tot absurde taferelen op het veld en in de portemonnee. Veel belastinggeld werd op die manier verspild. Typisch Belgisch denkt u, maar niets is minder waar. In de Verenigde Staten is het in de aanloop naar de presidentsverkiezingen een (minor) issue aan het worden. Een akkefietje in Ketchikan, Alaska, maakt het Sarah Palin niet makkelijk.

Enkele jaren geleden werd in het stadje besloten om een brug te bouwen van de bebouwde kom naar de lokale luchthaven. Washington zorgde in eerste instantie voor de nodige 400 miljoen dollar om de brug en een ‘access road’ te bouwen, maar herriep het besluit toen bleek dat het effectief een groot nutteloos werk was. De minieme tijdwinst om de luchthaven te bereiken was verwaarloosbaar in vergelijking met de te investeren middelen. Gouverneur Sarah Palin, die in eerste instantie wél voor de brug gewonnen was, gebruikte deze bezorgdheid onlangs op een verkiezingsmeeting in Carson City, Nevada:

As governor, I’ve championed earmark reform to stop Congress from wasting public money on things that don’t necessarily serve the public interest.

De zaak wordt echter pijnlijk nu blijkt dat de constructie van de toegangsweg naar de nooit gerealiseerde brug net afgewerkt is. De vijf kilometer lange weg heeft 25 miljoen dollar gekost en zal nooit voor iemand van nut zijn zolang de brug niet is aangelegd, maar daarvan is al beslist dat die er niet komt. Het kan als gouverneur dus niet kwaad om te weten wat er met de toegekende middelen aan een doodgeboren project gebeurt. Je weet maar nooit dat je kandidaat-(vice-)president(e) wordt…

Ketchikan op Google Earth

Elke dag worden er in de Verenigde Staten wel enkele opiniepeilingen met betrekking tot de aanstaande verkiezingen vrijgegeven. Op electoral-vote.com kunt u alles van minuut tot minuut volgen. Zo zien we waar de battleground states zijn en waar het verschil gemaakt moet worden. Peilingen blijven natuurlijk maar peilingen en daar moeten we steeds voorzichtig mee zijn. Deze site is desalniettemin een interessant gegeven, aangezien alles staat per staat wordt berekend, want het is daar dat de kiesmannen of kiesvrouwen worden gewonnen of verloren. Abonneer u op de RSS-feeds!