Ron Paul

Na het geïmproviseerde ontbijt voert Steph ons naar de Washington. Aan de Mall zijn reeds bij het ochtendgloren militanten van Ron Paul, die derde presidentskandidaat, op pad. Hij houdt hier blijkbaar een rally. De kans dat de man het in november haalt is nihil, maar hij blijft toch in de race en dat past wellicht in zijn carrièreplanning.

Steph zet ons af aan het Jefferson Memorial. We kunnen tot half zes vrij in Washington rondlopen. Het is niet eenvoudig om te beslissen wat we in dit uiterst beperkt tijdsbestek zullen bezoeken. Hier is zoveel te bekijken en geschiedenis geschreven. We opteren om eerst een bezoekje te brengen aan het US Holocaust Memorial Museum (USHMM), dat nog maar enkele jaren geleden werd geopend en tot één van de hotspots van Washington is uitgegroeid.

Zoethoudertjes

In de hoofdstad zijn de meeste musea gratis, maar je moet wel eerst een ‘timeticket’ afhalen. Op dat biljet komt te staan wanneer je exact de permanente collectie kan bezichtigen. Meestal is er een wachttijd van één à twee uur. Het USHMM zorgt er voor dat de wachtenden met tijdelijke tentoonstellingen worden zoetgehouden. In ‘Daniel’s story’ wordt de holocaust op kinderlijk niveau uitgelegd. Aan de hand van het dagboek van een Joodse jongen maakt men de harde realiteit op een pedagogisch verantwoorde manier duidelijk. De Amerikanen krijgen bij de start van de tentoonstelling allereerst een kaart van Europa te zien. “Germany, a country in Europe”, staat er te lezen. Goed om weten. België werd in het overzicht alvast vergeten, maar je moet nu eenmaal de hoofd- van bijzaken kunnen onderscheiden.

Een tweede expositie behandelde de Olympische Spelen van Berlijn (1936), die Hitler naar zijn hand probeerde te zetten. Een belangrijk deel van deze tentoonstelling werd gewijd aan de discussie over de Amerikaanse deelname aan deze Spelen. Uiteindelijk werden ze niet geboycot, maar dit heeft nogal wat voeten in de aarde gehad, met alle gevolgen van dien. Denken we maar aan het incident met Jesse Owens. De rest is geschiedenis.

Main exposition

De ‘main exposition’ vertelde het verhaal van de holocaust zoals we het al zovele keren hebben gezien, zij het met alle mogelijke beeldmateriaal; gevoelige kijkers werden niet gespaard en maar goed ook. Zo zagen we gruwelijke beelden van de ‘testen’ die op Joden werden uitgevoerd. Het museum beschikt over een originele treinwagon die gedeporteerden naar de kampen bracht, evenals de ‘rekken’ waarop de gevangenen werden uitgemergeld, wachtend op hun lijflijke eliminatie. Bij het binnengaan kregen we alvast een imaginair paspoort, zodat we konden ervaren hoe brandmerking aanvoelt.

Het grootste gedeelte van de USHMM staat in het teken van de Joodse genocide, maar ook de andere slachtoffers van de naziterreur werden niet vergeten. Het lot van de zigeuners, mentaal gehandicapten of homoseksuelen werd niet geminimaliseerd. Alleen een genuanceerd verhaal over de naoorlogse repressie ontbrak, maar we kunnen het USHMM bezwaarlijk vragen om de zaak-Vindevogel in het lang en het breed uit de doeken te doen…

Tuinbezoek

Van het USHMM hoeven we maar de Mall over te steken om bij het Witte Huis te komen. Onderweg passeren we het Washington Monument, de obelisk die midden in de rechte Lincoln Memorial-Capitool staat. Net voordat we Pennsylvania Avenue willen opdraaien schuift een dame ons een briefje met “Visit the White House Gardens” in de hand. Blijkbaar is vandaag één van de zeven dagen in het jaar waarop je de tuin van het Witte Huis kan bezoeken. We maakten daar dan ook met graagte gebruik van, want dichter kan je bij de ambtswoning van George W. Bush niet komen.

De tuin op zich stelde niet veel voor, maar dat was het minste van mijn zorgen. Meer nog: het interesseerde mij geen cent, maar we waren toch maar in de presidentiële hof geraakt. De security was enorm; mijn rugzak werd tot in het kleinste detail uitgekiend. Dit is ten slotte het Witte Huis. Als je in de luchthaven al van kop tot teen wordt geïnspecteerd zou het belachelijk zijn mocht de kous hier met een simpele paspoortcontrole af zijn. We hadden geluk dat we net op één van die zeven dagen in Washington waren.

Spirit of St. Louis

Vanop de toren van het voormalige Post Office kregen we een mooi uitzicht over de hoofdstad. Schuin tegenover het gebouw, dat nu een winkelcentrum annex restaurant huisvest, bevindt zich de Edgar J. Hoover Building, het hoofdkwartier van de FBI. In de verte, aan de overkant van de River Potomac, zagen we een rustig Pentagon opduiken. Ook het Arlington Cemetery, waar onder meer JFK is begraven, was te zien. Een schitterend beeld over een schitterende stad.

Onze laatste halte in DC was het National Air and Space Museum van de Smithsonian Institution, waar de lucht- en ruimtevaartgeschiedenis van de Verenigde Staten uitgebreid werd voorgesteld, exemplaren van bekende vliegtuigen incluis. Zo zagen we onder meer een vliegtuig van Amelia Earhart, de gevierde pilote die in de eerste helft van de twintigste eeuw enkele legendarische vluchten maakte vooraleer tijdens een poging om de Pacific non-stop over te vliegen te verongelukken. Ook de Spirit of St. Louis, het toestel waarmee Charles Lindbergh als eerste een transatlantische vlucht maakte, hing in de lucht van het museum.

Nationaal Park

DC en haar patrimonium zijn officieel een nationaal park. Dit betekent dat parkwachters – rangers – voor het onderhoud en de beveiliging instaan, zelfs wat het Witte Huis betreft. Zoals de beschermde diersoorten in de Parken wordt ook het territorium van George W. Bush door bekwame lieden verdedigd.

Washington DC is dus niet enkel het politieke hart van de Verenigde Staten. De schitterende musea vertellen in geuren en kleuren en op een toegankelijke wijze de geschiedenis van het land. In die zin kan je de stad vergelijken met het Parijse patrimonium. DC mag dan wel grotendeels een kopie van Europese equivalenten zijn en ‘slechts’ tweehonderd jaar oud, toch blijft de stad een bijzonder geslaagd project. Hier kom ik terug. Een citytrip waard.