15. Düsseldorf

10 april 2010

Beginnen doen we bij onze oosterburen. Dichtbij, superonsexy en even onbekend, maar toch belangrijk: Düsseldorf is als toegangspoort tot het Ruhrgebied één van de voornaamste financiële centra van Duitsland. Nauwelijks twee uur rijden en op het eerste zicht de zoveelste Duitse metropool: efficiënt, modern en grijs. Het zijn ingrediënten die zeker bij de monding van de Düssel in de Rijn passen, maar het feit dat Napoléon Bonaparte himself Düsseldorf met Parijs vergeleek moet ons toch tot enige clementie aanporren. De Königsallee is dan wel geen Champs-Elysées, het arsenaal aan rijdend materieel en deftige mensen overtrof de Franse grote broer. Deze stad leeft en ademt dynamiek uit, niet enkel op financieel-economisch vlak, maar ook op artistiek gebied. Bovendien is Düsseldorf het bestuurlijke centrum van Noordrijn-Westfalen. Mooi om één dag aan te spenderen en bij gelegenheid nog eens terug te keren.

» Ons relaas

14. Leiden en Haarlem

21-22 februari 2010
11 september 2010

Twee jaar geleden waren we al eens kort in Leiden tijdens onze zesstedentocht, maar toen was het verblijf gelimiteerd tot nauwelijks twee uur. Dat was jammer: de universiteitsstad verdiende meer. Veel meer, want eigenlijk lijkt het ons de ideale studentenstad te zijn. Veel faculteiten bevinden zich Heverleesgewijs buiten het centrum, maar toch slagen een aantal specifieke, oudere disciplines er in om zich in de stad te handhaven. Bovendien bezit Leiden met de Hortus Botanicus één van de oudste exemplaren in zijn soort. De variëteit aan gewassen is ongezien en het geeft de universiteit heel wat prestige. Ach, het gras is altijd groener aan de overkant, maar Leiden heeft toch wel ons hart gestolen als meest aangename stad van Nederland.

Haarlem was een ontdekking. Niet alleen leerde het Frans Halsmuseum dat ingeweken Vlamingen de trots van de stad kunnen worden, het vertelde ook het verhaal van hoe die groep immigranten een belangrijk deel van de Haarlemse bevolking werd. Voor wie het nog eens allemaal wil herbeleven kunnen we de bijzonder Davidsfonds klinkende stadswandeling Langs Vlaamse wegen aanraden. Een tweede bezoek aan de thuishaven van Boudewijn De Groot dringt zich dus op. Overigens niet te missen: de lokale snert (erwtensoep) kan bij ontij voor soelaas zorgen. De februari-sneeuw en dito snijdende wind noopten ons om aan deze verleiding toe te geven. Kortom, een Nederland-liefhebber worden is heus geen halsmisdaad.

» Ons relaas

13. Barcelona

10-13 november 2010

Vorig jaar wierpen de vitamientjes die we begin december onder de Valenciaanse zon opdeden hun vruchten af: griep en aanverwanten bleven ons bespaard. Of er een oorzakelijk verband is zullen we wel nooit achterhalen, maar elke reden om in het najaar naar Spanje te trekken is een geldig argument. Nogmaals Barcelona, ietwat platgetreden paden, maar de vergezellende first-timers en Spanjeneofieten hebben er hun hartje opgehaald. Het hoeft geen betoog dat de Iberische metropool hip is en dat laat zich ook merken: je kan letterlijk geen terras aandoen zonder zogenaamde Vlamingen te moeten trotseren. “Dat zijn zeker West-Vlamingen” hoor je weinig avontuurlijke soortgenoten op de achtergrond fluisteren. Frustrerend. Nieuw en interessant: een bezoek aan het schitterende La Ribeira met de Santa Maria del Mar en wandeling door Barceloneta met een vismaaltijd. Couleur locale, weg van de ordinaire Rambla. O ja: de fantastische metro maakte ons opnieuw depressief.

» Ons relaas: volgt

12. Heidelberg

8 oktober 2010

Voor de West-Vlamingen onder ons, en meer bepaald de vriendelijke mensen uit de streek tussen Torhout en Brugge: Heidelberg is niet enkel een kruispunt in Zedelgem. De Duitse universiteitsstad aan de Neckar is één van die steden die nauwelijks door het oorlogsgeweld werden aangetast. Minder pittoresk en relaxed dan Leiden – het moet vooruitgaan, we zijn ten slotte in Duitsland – maar toch een gezellig centrum én een universiteit met een wereldwijde uitstraling. Dat je er lekker kan eten en drinken is een extra voordeel; bovendien vind je er Duitse onderdanen die perfect Frans zonder Teutoons accent praten. Een rariteit, maar dan wel een om trots op te zijn. Van op de Philosophenweg heb je een schitterend zicht op de stad; de Karl-Theodor-Brücke (of Alte Brücke) lijkt wel op een eenvoudige maar betere versie van de Praagse Karelsbrug. Het hostel in een oud fabriekspand, ten slotte, is opnieuw tip top in orde en doet je heimwee krijgen naar die oude stedelijke infrastructuur op monochrome postkaarten.

» Ons relaas: volgt

11. Leipzig

24-25 juli 2010

Oost-Duitsland, jawel. De zomerse Berlijn-Leipzig-double header bracht ons naar de stad waar de Montagsdemo’s een aanleiding waren voor het genadeschot van het regime. Weinig deed ons er aan herinneren dat dit nauwelijks twintig jaar geleden een no go-zone was. Eind ’89 werd er op op een gegeven moment zelfs gevreesd dat, als het nodig was, desnoods Moskou geweldloos protest zou neerslaan. Een gelukkig quod non. Dit is een prachtige stad met een modern centrum, schitterende oude winkelgalerijen, het graf en de kerk van Bach, het grootste kopstation van Europa, prachtige overheidsgebouwen en bloeiende winkel- en eetstraten. Bovendien zijn er dé zaken die Duitsland gezellig maken: de modelbouwspecialisten. Märklin – bekend uit de speelgoedboeken – heeft in Leipzig een prachtige basis waar we ogen tekort schieten. De Nicolaïkirche, waar de bewuste Demo’s na de maandagse kerkdienst startten, behoort tot de canon van de recente geschiedenis. Nu nog Dresden bezoeken.

» Ons relaas: volgt

10. Oslo

6-7 maart 2010

We maakten dit jaar ook kennis met een voor ons nieuw fenomeen: Scandinavië. Een fenomeen, jawel. Het hoge noorden was nooit eerder een evidente reisbestemming, maar dankzij Ryanair kan op korte tijd toch een en ander van de regio worden bezocht. Het bleek een andere wereld te zijn en dat was confonterend. Met enige pretentie kunnen we stellen dat we hiermee voor de eerste maal naar een plaats gingen waar de levensstandaard stukken hoger ligt dan in België. En dat is niet enkel te merken aan het prijsniveau. De mensen zien er ook zoveel gezonder en verzorgder uit.

Zaterdagmorgen heen en zondagnamiddag terug: het werd een hels tempo om in dit korte tijdsbestek de essentials te zien. Door enkele mislukte landingspogingen konden we nog een uur langer genieten van het zicht over het Oslofjord en dat was best de moeite waard. De treinrit van Torp-Sandefjörd – een heerlijke naam – naar Oslo was zowat de comfortabelste non-HST-rit van ons leven en toonde hoe mooi dit besneeuwde land kan zijn. De hoofdstad zelf kunnen we onder average plaatsen, maar desalniettemin zijn er een aantal opmerkelijke zaken te zien: het museumeiland met de Kon-Tiki van Thor Heyerdahl, de Fram van Amundsen en de opgegraven snekken; het stadhuis waar Obama zijn nobelprijs kwam ophalen; het koninklijk paleis. Een fort met legermuseum én een hypermoderne opera sloten dit blitzbezoek af, maar het land moet verder worden verkend.

» Ons relaas

9. Zuiderzee

5-7 februari 2010

Nog een ronde van Nederland: de Zuiderzeetocht. Het leek op het eerste zicht een vreemd idee, maar een post over de manier waarop het moderne Nederland fysiek tot stand kwam deed een vlaag van nieuwsgierigheid opwellen. Een beslissing was snel genomen. Enkele uren na de vrijdagse dagtaak stonden we al in het Amsterdamse Centraal Station om de partner in crime – na een obligate Burger King – een introductie te geven in het zijn en onzijn van de Nederlandse hoofdstad. Overnachten op een boot in de oosterdokken zorgde voor koude voeten, maar was toch een speciale ervaring.

De Tour d’Hollande bracht ons naar de meest gezellige en absurde oorden. Amersfoort was aangenamer dan de naam laat vermoeden. De verwachtingen van Flevoland werden dan weer helemaal ingelost. Nederlanders hadden ons vooraf gewaarschuwd: “Nou, wat ga je daar zoeken? Koeien bekijken?” Op die ijskoude februaridag waagden weinig koebeesten zich in de open lucht, maar onze beperkte studie van de town planning van Almere en Lelystad smaakte alvast naar meer. Hoe meer Nederlanders, hoe meer plaats ze nodig hebben: Almere heeft sinds 1976 stadsrechten en telt ondertussen al meer dan honderddertigduizend inwoners. De Danswijk en de Filmwijk: we hadden het nog niet eerder gehoord. De haven, wellicht daterend uit 1980, miste uiteraard een Belle Epoque-dijk, maar het was een ommetje waard.

De Noordoostpolder had misschien nog wel de meest vreemde locatie voor ons in petto: Urk. Het voormalige eiland was (en is) een kleine afgesloten gemeenschap waar inteelt niet ongebruikelijk blijkt te zijn. Maar toch: we zijn er maar geweest. Eindbestemming Groningen bleek een mooie (ook al weer) studentenstad te zijn, terwijl Leeuwarden, Hoorn en Enkhuizen opnieuw de typisch Nederlandse stadsingrediënten hadden. Nederland Waterland: de rit over Lely’s Afsluitdijk gaan we niet gauw vergeten. Kortom: I hate to say it, maar Nederland is een verdomd fascinerend land. Eén van de toppers van het jaar.

» Ons relaas

8. Philadelphia

19-20 mei 2010

Al te vaak krijgen de Verenigde Staten, vanuit Europese hoek, de kritiek dat ze geen geschiedenis hebben. Dit moeten we ten stelligste ontkennen: in de loop van die meer dan vierhonderd jaar is er enorm veel gebeurd. Geen Romeinse villa’s of middeleeuwse steegjes betekent niet dat er geen geschiedenis is. Philadelphia gaat er prat op om dan toch de oudste stad van het land te zijn.

Eventjes was er argwaan: drie nachten slapen in een stad die toch niet meteen als bijzonder opwindend bekend staat. Was het dat wel waard? Niets was minder waar: gezellig, Europees en heel wat cultuur. De Benjamin Franklin Parkway huisvest een gans arsenaal aan musea, waaronder het grootste Rodin-museum buiten Parijs. De oude stad is, uiteraard met alle Amerikaanse poeha, écht wel het bekijken waard. Het is, net zoals Washington DC, voor een stuk het geheugen van de natie. In de belendende Market Street kan je je tegoed doen aan een heerlijke (maar vol van vet zijnde) Philly Cheese Steak. Amerikanen blinken doorgaans niet uit in culinaire hoogstandjes, maar hun Parijs-imiterend Frans restaurant op Rittenhouse Square was écht wel lekker. Een avondje in een lokale jazz-club is een aanrader. Philadelphia: nog zo’n essential in de Verenigde Staten.

» Ons relaas: volgt

7. Warschau

22-23 augustus 2010

Op een zonnige vrijdagavond naar Warschau trekken: de gezellige terrasjes in Belgenland deden ons even twijfelen of we wel naar Polen zouden afzakken. In Warschau was immers niets te zien, zo luidde het. Welnu, opnieuw dienden we als ongelovige Thomas door het leven te gaan. Okee, taxirit van de luchthaven naar de stad was dan wel spectaculair, veel goeds voorspelden de staat van de vehikels en de zeden van hun chauffeurs niet. Schijn bedriegt.

We vonden aan de Vistula een in de eerste plaats bijzonder propere stad. De straten waren kraaknet, de parken goed onderhouden en de gevels doorgaans deftig geconserveerd. Misschien is het wel een gevolg van de ijzeren discipline die er heerst: nooit eerder zagen we zoveel blauw op straat. Repressie staat hier duidelijk hoger aangeschreven dan preventie. Het moet misschien wel: de pikzwart geklede lieden van een extreem-rechtse partij staken hun overtuiging niet onder stoelen of banken. Hier kom je duidelijk beter niet uit voor je (andere) etnische origine, je homoseksuele geaardheid of je linkse sympathieën, maar dat was dan ook wel het enige ernstig deviante dat we in deze stad ontmoetten. Voor de rest was het puur genieten: we moesten duidelijk niet jaloers zijn van de vele terrasjes in eigen land, want hier waren ze ministens even gezellig en wellicht nog iets warmer. De oude stad is heerlijk, maar, en wellicht ligt dit aan de basis van de negatieve kritieken, de huizen dateren haast allemaal van na de tweede wereldoorlog. De Duitsers hebben in Warschau lelijk huisgehouden.

Dat drama is omnipresent. Het voormalige Joodse getto – eveneens met de grond gelijk gemaakt – doet je de gruwelen van nauwelijks meer dan vijfenzestig jaar geleden herbeleven. Nooit was de horror meer nabij. Het daaropvolgende regime liet uiteraard ook meer dan haar sporen na en daar is het Paleis van Cultuur en Wetenschap, in afgrijselijke communistische stijl, de voornaamste getuige van. Bovenop het ding heb je een mooi uitzicht over de kilometers en kilometers blokkendozen die de stad omcirkelen. Het stadscentrum mag dan wel indrukwekkend net zijn, rondom Warschau is nog veel werk aan de winkel. Maar goed: de stad is duidelijk op de goede weg. Polen smaakt naar meer: Krakau, Wroclaw en Gdansk zullen hopelijk binnenkort volgen. Het smaakt ook letterlijk, want de prijs-kwaliteitsverhouding van de Poolse keuken is ongeëvenaard. Leve Oost-Europa.

» Ons relaas

6. Stockholm

2-5 april 2010

Scandinavië part II in vier weken tijd. De site van Ryanair bezoeken is bijzonder verleidelijk. De Ieren brengen je dan wel slechts tot in Nyköping, op zo’n honderd kilometer van de Zweedse hoofdstad, maar dat is niet meteen een nadeel te noemen. We zagen ondertussen wat we mogen verwachten als we hier een volgende keer komen opdagen.

Begin april zat de zon nog laag aan de hemel. De weerkaatsing van het prille lentezonnetje op de vele waterwegjes deed ons ontwaken in een mooi kader. Zo voelt de Zweedse zaterdag dus. Gamla Stan loopt vol met toeristen die de change of the guards aan het koninklijk paleis willen zien. Wij trekken ons liever terug in het parlement voor een rondleiding door de Zweedse democratie en die is vreemder dan je denkt. Maar toch: op het het centrale eiland, met haar prestigieuze paleizen, smalle steegjes en statige kerken heerst een speciale sfeer. Dat ondefinieerbare Scandinavië-gevoel dan maar?

De mensen zien er allemaal zo goed uit. Deftig, elegant en stralend ondanks hun vaak gevorderde leeftijd. Hoe noordelijker je reist, hoe eeuwiger de jeugd blijkt te zijn. Het wordt echter allemaal duur betaald. Voor een gemiddeld horecabezoek moet je diep in je portemonnee tasten; een avondmaal in het chique Stureplan met haar micro-Times Square is niet voor elke dag. De overkant dan maar? Ten zuiden van Gamla Stan, in Södermalm zijn er heel wat eetgelegenheden, maar je moet er de gebeurlijke vikings tolereren. Ze zijn – komt het zien – in grote mate aanwezig, maar hadden gelukkig hun hakbijlen thuis gelaten. Oef. Je vindt er bovendien nog een rariteit: met Slussen zagen we het vreemdste klaverblad uit dit universum.

De Zweden zijn vooral een maritiem volk die hun patrimonium ten volle in de kijker willen plaatsen. Ferry’s verbinden de stadsdelen en overal liggen cruiseschepen aangemeerd. Centraal staat echter hét paradepaardje: het gerecupereerde wrak van de Vasa, in 1628 nauwelijks dertienhonderd meter gevaren, maar goed voor duizenden en duizenden kijklustigen. Stockholm: een niet voor de hand liggende bestemming waar je toch een kleine week zoet kan zijn. Puik.

» Ons relaas

5. Istanbul

29 oktober-2 november 2010

Het kruispunt van beschavingen, de brug tussen oost en west: Istanbul is een essential en zou naar verluidt tot de orde van New York, London en Tokyo willen gaan behoren. Zo ver is het bijlange nog niet, maar dit was alvast een niet te verwaarlozen cultuurshock. Landen deden we in het Aziatisch deel, op Sabiha Gökçen, genoemd naar een Turkse luchtvaartpioniere. De tweede luchthaven uiteraard, want de eerste kon niet anders dan genoemd te zijn naar de pater patriae: Atatürk. Overal in de stad – en die is groot – zagen we afbeeldingen van de man. De verering en het nationalisme is zo extreem dat we er bang van werden. We kwamen dan wel toe op de nationale feestdag, maar dit soort toestanden doet ons jammer genoeg denken aan Noord-Korea en het China van Mao. De stars and stripes in Washington DC verbleken bij de duizenden en duizenden Turkse vlaggen in de stad. Hierbij vergeleken is ons arsenaal aan leeuwenvlaggen uiterst beperkt.

Het is inderdaad voor een groot deel anders. Als de moëddzin het gebed op gang brengt moet alles wijken. De stem is plots oorverdovend en de gelovigen duiken de dichtstbijzijnde moskee binnen. Er zijn er nogal wat. De Blauwe Moskee is schitterend; de Aya Sophia mindblowing. Het Topkapi is dan weer een stap terug na het Alcazar, het Mezquita en het Alhambra van vorig jaar, maar de Harem is wel een aanrader. En zie: naast dit werelderfgoed-triumviraat slingert een ordinaire westerse winkelstraat, die even goed in Valencia, Lyon of Stuttgart had kunnen liggen, Starbucks en MacDonalds incluis. Idem voor het indrukwekkende en volkse Galata, dat via een Meir is verbonden met Taksim Square, het centrale plein van de stad.

Op datzelfde Taksim Square was er eventjes paniek. Een tiental uur nadat wij in de – excuseer, maar de lokale koffie is niet te drinken – Starbucks op dat plein onze laatste latte van de dag hadden geconsumeerd parkeerde een zelfmoordterrorist er zijn wagentje. De stakker overleefde zijn ontploffing niet en verwondde enkele dozijn agenten. Koerden, zo luidde het. Het mocht de pret niet drukken. ‘s Avonds in het hotel stelde men ons gerust: “Problem solved.”. Alles voor de toeristen, die zich in de Bazaar graag hun Lira’s laten ontfutselen door geestdriftig manipulerende venters. “But my friend, twenty Lira’s for this leather wallet, this is not seeeeerious!”. Het je om de tuin laten leiden geeft hier haast een kick. Zolang het bedrag beperkt blijft, want elders kan je snel enkele honderden euro lichter worden gemaakt. Overal zijn schitterende iPhone 4′s te koop. China weliswaar. Namaak. Globalisering: zonder zou het leven een stuk minder aangenaam zijn.

Istanbul geeft je dus een totaalpakket: een eeuwenoud patrimonium, een amuse-gueule van de Islam, Turkse ondernemingszin, westerse consumptie, oosterse namaak, mediterraan weer en een gebeurlijke aanslag. En niet te vergeten: de match Beşiktaş-Sivasspor, die we in het lokale stadion bekeken. Weer ééntje die onze geschiedenisboeken induikt.

» Ons relaas

4. Berlin

21-24 juli 2010

Berlijn was misschien wel onze meest controversiële trip van het jaar. Binnen het gezelschap waren de meningen in den beginne verdeeld. Nein, kein Aha-erlebnis. De verwachte instant-waaw van New York City, Chicago, Budapest of zelfs de Ciudad van Valencia bleef uit en dat zette aanvankelijk een kleine domper op het bezoek. Was dat mythische Berlijn dan toch niet zo mythisch? Jawel, epic zelfs, maar je moet de stad tijd geven en vele keren terugkomen. Deze eerste kennismaking, die maar enkele essentials toonde, was onvoldoende om de stad ook maar summier te leren kennen.

Het was vooral de Brandenburger Tor die in eerste instantie tot een zekere vorm van ontgoocheling leidde. Waar we dachten dat het een majestueus monument temidden een groot plein was bleek fout: ondertussen is de open vlakte terug dichtgebouwd, met een embedded poortje als gevolg. Het is allemaal wat denigrerend, maar van de belangrijkste stad uit de twintigste eeuw had je een mausoleum van de geschiedenis verwacht. Dat heeft het, maar je moet dieper graven. Eenmaal je dat doet zit achter elke muur een verhaal verborgen. De gezellige wanorde en het vele groen maken de stad luchtiger en meer easy going dan Parijs of London. Bij pot en pint met een waard over zijn opgroeien in de DDR praten: je komt het niet elke dag tegen. Hoewel het een oer-Duitser was, baatte hij een Russisch café uit: “In de DDR kregen we acht uur Russische les per week. Nooit heb ik daar enig nut van gehad. Totdat ik een café begon.” Belgen? “Jullie Oostkantonners hebben een eigen dialect, wisten jullie dat? Ik haal ze er zo uit.”

Het Pergamom-museum op het Museuminsel was indrukwekkend; Unter den Linden best wel gezellig en de anderhalve kilometer Muur aan de Warschauer Straße maakte ons even stil. Zo zag het er dus uit. Twee gescheiden werelden. Absurd. Vanop de top van de Reichstag kan je het allemaal nog eens overschouwen. Berlijn is zeven keer groter dan Parijs, maar heeft geen echt centrum. Je kan uren op de U-bahn tuffen en telkens in een ander stadsdeel terecht komen. Het een al mooier dan het ander, uiteraard, maar de bourgeoiswijken die afwisselen met de bohémienbuurten zorgen dat het er nooit saai is. We waren er dus veel en veel te kort om een oordeel te vellen. Gelukkig vliegt Easyjet goedkoop naar de Duitse hoofdstad.

» Ons relaas (in progress)

3. Montréal en Québec

11-14 mei 2010

Gevoelsmatig was de détour langs Montréal en Québec voor mij de absolute nummer één van 2010. Stel u voor: een jongensdroom die in vervulling gaat. Het bestaat wel degelijk. We schreven er een thesis over, maar hadden nog nooit voet aan wal gezet in La Belle Province. Het kon alleen maar ontgoochelen. Dat deed het niet. Het was precies wat we ervan hadden verwacht. Niet meer en niet minder.

De vlucht van Chicago naar Montréal met Air Canada was al een bijzonder aangename ervaring, maar effectief Frans kunnen/moeten praten in Noord-Amerika was nog leuker. Hoe kon een oase van zes miljoen Franstaligen stand houden in een Angelsaksische woestijn? Het blijft me fascineren. En ja, wat men er ook van mag zeggen, Montréal is een Franstalige stad. Er wonen dan wel tientallen nationaliteiten samen, het Frans domineert er. Ville-Marie doet aan Bretagne denken – de oorsprong van vele kolonisten – en is heus niet enkel een reservaat met een Franse erfenis. Het Place Jacques Cartier ademt doorsnee Franse gezelligheid uit. Deze stad kon even goed aan de overkant van de oceaan gelegen hebben. Het contrast met Chicago was opmerkelijk.

Betrek je het nieuwere gedeelte van Montréal – na Parijs de tweede grootste Franstalige stad ter wereld – bij de evaluatie, dan komt een vergelijking met Brussel steeds meer opdraven. Niet zo heel modern, soms wat grijs, maar allerminst een typisch Noord-Amerikaanse stad. Zelfs de oranje seventies-metro kwam ons bekend voor. In Mont-Royal, de wijk rond het grote park op de heuvel, zagen we voorwaar échte bakkerijen en slagerijen. Geen pain de mie in plastiek zakken of vlees in dito pakken, maar the real stuff. Ook de Metro, de lokale Delhaize, kwam ons vertrouwd voor. Net zoals in Europa. Het idee dat we van de stad hadden bleek dus helemaal te kloppen. Een droom die niet aan diggelen was geslagen. Mooi zo. Een nieuw bezoek meer dan waard.

Hetzelfde gold voor Québec, de hoofdstad van de gelijknamige provincie. De enige nog omwalde stad van dit continent kon eveneens een doorsnee Bretoense of Normandische stad zijn. Het historische centrum, gedomineerd door het statige Château Frontenac, is relatief klein, maar bevat veel gebouwen die het verhaal van de stad brengen. Hoewel men ons ten overvloede duidelijk maakte dat we in Québec (én Canada) zijn, voelt het vertrouwd aan. De Bretoense pannenkoek, het schattige Frans van de gids in het parlement van de provincie, de Rue Saint-Jean: een schitterende dag.

» Ons relaas: volgt

2. Budapest

29-31 januari 2010

Dit was een pure gok. Wizz Air vloog heel goedkoop op Budapest en er was een mooi parlement: meer wisten we niet van de stad toen we die koude januariavond op Ferihegy Airport landden. Nimmer wist een stuk onbekend Europa in dermate korte tijd meer indruk te maken: anderhalve dag Hongaarse hoofdstad deed ons élke minuut van de ene verwondering in de andere vallen. Waarom wisten we er zo weinig van? Waarom gaan we met z’n allen naar Parijs, Londen en Rome, maar niet naar Budapest? De stad mag dan wel een halve eeuw verboden terrein zijn geweest, ze past heus wel in het rijtje van grote Europese hoofdsteden.

De zaterdagse sneeuw maakte het nog zoveel idyllischer. De bijwijlen veertig centimeter dikke laag dempte het geluid. Sprekende stiltes: in alle rust van op Varhegy, in Buda, naar de bruggen over de Donau kijken is goed voor het gemoed. Ze mogen er zijn, want zowel de Szabadsag Hid als de Lanchid zijn stuk voor stuk meesterwerken. Het parlement stak in de mist, maar is desalniettemin een indrukwekkend gebouw. De knusse trams die langs de oevers van de rivier voorbijtuffen maken het nog zoveel leuker.

Je hebt er alles wat een metropool behoeft: een grote overdekte markt met Nagycsarnok, een prestigieuze avenue met de Andrassy Ut, de oudste metro van het vasteland, legendarische koffiehuizen (onder meer Gerbeaud op Vörösmarty Ter), talrijke spa’s (zoals Széchenyi), grote musea op Hösok Ter etcetera etcetera. Centraal-Europese trots meets Franse grandeur: we spaarden de superlatieven niet. Zonder Wizz Air hadden we het misschien niet meteen ontdekt. Ronduit een voltreffer van formaat waar we geen genoeg kunnen van krijgen. Budapest for President.

» Ons relaas

1. Chicago

8-11 mei 2010

Iemand moet met de eer weglopen. Budapest was majestueus, maar het is na lange deliberatie uiteindelijk toch Chicago geworden. We waren er in 2008 al eens geweest en hadden bij die eerste, summiere kennismaking al met veel lof over de stad gebadineerd. Een grondiger onderzoek bevestigde ons aanvankelijke oordeel. Het was de plaats waar dit jaar ons bezoek aan de States en Canada begon: tien uur vliegen vanuit Parijs naar de op twee na grootste stad van het land (enkel New York City en Los Angeles doen beter) had ons geradbraakt, maar dat briesje van over Lake Michigan maakte bij aankomst zoveel goed. Michigan Avenue is Fifth Avenue niet, maar de benen strekken langs de kilometerslange laan is de beste remedie om een jetlag te verwerken. ‘s Ochtends nog aan Place de l’Etoile, in de vooravond langs Grant Park wandelen: het leven is mooi.

Chicago is geen eeuwenoude stad. De windy city moet het voornamelijk van haar moderne architectuur hebben. Vorige keer zagen we de skyline vanuit de Willis Tower – de hoogste wolkenkrabber van dit land – maar van op de top van het John Hancock Center is het zowaar nog indrukwekkender. New York mag het icoon zijn, Chicago is het laboratorium: hier kreeg de moderne wolkenkrabber zijn identiteit. De voorbeelden zijn legio. Anderhalf uur had het bootje nodig om van op Lake Michigan en de Chicago River bij elk torentje kort stil te staan. Typisch Amerikaans, enigszins oppervlakkig, maar ten zeerste uitnodigend om meer over deze stad te gaan lezen. Het walhalla voor liefhebbers van dit soort architectuur.

Daar blijft het uiteraard niet bij. De collecties van het Art Institute en het Museum of Contemporary Art zijn bijzonder interessant omdat ze ons de werken van de Amerikaanse tegenhangers van Europese meesters tonen. De Van Gogh’s, Monets, Manets en consoorten hadden ook hier concurrenten, maar jammerlijk eurocentrisme doet het oude continent doofstom blijven voor hun werken. Het is ietwat tragisch om zo ver te moeten reizen om dit te zien. Genieten deden we des te meer; ook van de artiesten die wel aan de andere kant van de oceaan bekend raakten. Edward Hopper’s Nighthawks kunnen we onmogelijk uit ons geheugen wissen. Gelukkig maar.

Hiermee willen we meteen een lans breken voor Chicago. Niet de meest voor de hand liggende bestemming en tot de verbeelding sprekende naam, maar vergis u niet: eens je er geweest bent wil je er graag terug. Probably the coolest city of the United States.

» Ons relaas: hier, hier en hier.

Eervolle vermeldingen

En toch passeerden we nog in andere illustere en minder illustere oorden. Tijdens de lange rit van Antwerpen naar Berlijn maakten we een tussenstop in Hannover. Der Spiegel stelde zich ooit de vraag of dit de meest saaie stad in Duitsland was en dat wil wel iets zeggen. Het was mooi om een uurtje in de Altstadt rond te wandelen. Trier en Münster zijn dan weer dichtbij: kleine typisch Duitse uit de kluiten gewassen provinciesteden met hun eigen verhaal. In Stuttgart zagen we dat Zuid-Duitsland rijk moet zijn. Milaan valt dan weer duidelijk buiten de prijzen: behalve de echt wel schitterende Duomo waren we toch wat ontgoocheld. Aan de andere kant van de oceaan vonden we tijdens de stops in New York City en Washington DC wat we ervan verwachtten. Beide steden zijn op deze website al uitgebreid aan het woord geweest, zodat het wat nutteloos is om er extra letters aan vuil te maken. En Atlantic City? Daar zijn we nooit geweest. Of toch: de geplande strandpauze op onze tocht door het noord-oosten van de USA en Québec viel letterlijk in het water. Bij regenweer is dit flauw afkooksel van Vegas niet meer dan een roversnest waar meelijwekkende Amerikanen hun weinige centen opgokken. Een degoutant oord aan de kust van New Jersey. De Atlantische Oceaan beukte woest op de dijk in: het was alsof de natuur ons wou beletten om ook maar één stap in de casino’s te zetten. Dat deden we toch, maar dan om de tijd met Corona’s te doden. Het was onwezenlijk: gokken of drinken. In Atlantic City was er gewoon geen alternatief, want lezen in een louche prefabhotel zonder degelijke lobby was evenmin een optie. We waren wat blij dat er de volgende ochtend een Greyhound richting Philadelphia op ons stond te wachten. U kan het al raden: 2010 was een fantastisch jaar.

Vijftien om te zien weergeven op een grotere kaart