Sète

De streek is hier echter te mooi om te zeuren. Sète is inderdaad een leuke badstad, maar – en dat was op een dag als vandaag te verwachten – we waren er niet alleen. Meer nog: het verkeer zat er op een vrije meidag zo goed als helemaal vast. Parkings waren nergens te bespeuren. Jammer voor ons en het gezellige stadje zat er maar één ding op: rechtsomkeer maken en op een rustigere plaats van de geneugten van de republiek te genieten. Veel ingrediënten zijn hiervoor niet nodig: een baguette, wat boursin met pepersmaak, een Perrier, enkele croissants en een picknicktafel op een goed onderhouden Aire. Enkele meter weg van de snelweg, een behoorlijke portie zonnestralen en een verfrissende wind maken het plaatje compleet. Het moet niet elke dag een uitgedroogd broodje zijn. Dit is vakantie.

De opkikker was nodig, want GPS Sonja zorgde meteen voor een reality check: de eindbestemming van de dag, de twin cities Fréjus/St. Raphael, was nog 350 kilometer rijden. De afstanden zijn hier langer dan je doet vermoeden, want we hadden ten slotte niet in cirkeltjes rond Aix gedraaid. Gelukkig zijn de autoroutes – toegegeven: met péage – in een onberispelijke staat en viel de rit via Nîmes, Arles, Aix en Marseille nog mee. In Fréjus en St. Raphael waren jammer genoeg geen herbergen voor Monaco-pelgrims in stock, wat wel het geval was in het mondaine Cannes. Laat mij u meteen geruststellen: ondergetekende behoort niet tot de uitgebreide club van fils-à-papa die zich in puike oorden met een weinig gebruikte Porsche amuseren. Een voorstad van Cannes was voor ons al meer dan genoeg, want die hebben niet enkel goedkopere slaapgelegenheden. Het strand is er bovendien nog stukken minder volzet en we hebben er geen last van het filmfestival.

Gouden Palm

Overmorgen wordt in Cannes de Gouden Palm uitgereikt. Limousines rijden af en aan om helden en would-be helden naar hun eindbestemming te brengen. Heren in maatpak en dames in baljurk die hier de betere hotels frequenteren zijn omnipresent en die wijzen ons meteen op onze plaats in deze maatschappij. Daar trekken we ons niets van aan, want, laten we eerlijk zijn, ondanks alle uiterlijk vertoon is het voor iedereen mogelijk om tussen de ferm uit de kluiten gewassen jachten te flaneren of tot aan de rode loper te wandelen. Net op het moment dat we er passeren komt een bosje gelauwerden uit het aartslelijke gebouw op de Croisette tevoorschijn. Iedereen lijkt te applaudisseren en te joelen voor deze mensen, waarvan wij u de namen schuldig moeten blijven. Hier heb ik u al eens gevraagd mij te helpen, maar daar is totnogtoe geen bevredigend antwoord op gekomen. Ach, het is het verste van mijn zorgen. Zolang ik in Monaco maar iedereen herken.

Op voet van oorlog

In Cannes draait het voornamelijk om see and be seen. Wat u te vertellen heeft is hier van ondergeschikt belang. We storen ons er niet aan, want veel beters kan je hier op dit moment niet verwachten. Oppervlakkigheid troef. Net zoals de twee aangeschoten dames die ons in het restaurant aanspraken. Het waren twee zussen die hier waren om van het ene dure feestje naar het andere te gaan. Ze waren afkomstig uit Avignon, beiden au chômage en hingen in Cannes voor een weekend de grote vrouw uit. Belgique? Néerlandophones? Zijn jullie dan die mensen die op voet van oorlog leven met die anderen – hoe heten ze ook al weer? Les Wallons, ah oui, je ne me rappelais plus… Meteen waren we vertrokken voor een eindeloze discussie, want ze bleken op de hoogte van de burgemeesters in de rand, maar snapten er niets van. De zussen hadden zo te zien een totaal tegengestelde kijk op de wereld. De jongste was communiste en zei dat het onder Sarko met het land de dieperik inging, terwijl de andere vond dat die man ten minste de problemen bij naam durfde te noemen en een poging deed om ze op te lossen. “Je suis un amateur de Sarko!”, maar voor ze elkaar in de haren vlogen waren ze alweer naar het volgende feestje vertrokken. Het leven zoals het is, editie Cannes…