Fast forward naar 2000: in mijn eerste licentie politieke wetenschappen had ik een thesisonderwerp nodig. Waar anderen zich bezig hielden met de analyse van droge commissies in het overheidsapparaat of met obscure democratiseringsbewegingen in nog obscuurdere landen, probeerde ik een promotor ervan te overtuigen om op zoek te gaan naar de identiteit van die Québécois. Tegen alle verwachtingen in lukte dat ook en we konden aan de slag. Dat was best leuk. Het verhaal werd hier al eens uiteen gedaan. Jammer genoeg – en dat was in het kader van een bescheiden wetenschappelijk onderzoek eigenlijk onverantwoord – heb ik toen de grote plas niet kunnen oversteken. De Librairie du Québec en de Délégation générale du Québec in Parijs was het verste waar ik geraakte. Het spreekwoordelijke mythische Québec bleef dus een mythe. Vandaag stapte ik in Chicago op een vliegtuig naar Montréal. Québec: make or break. Was het allemaal wat overroepen of is het toch een wat speciale regio in dit continent? Aan ons om het uit te zoeken.

De vlucht met Air Canada verliep vlekkeloos. Veruit de beste maatschappij so far: kraaknette vliegtuigen, perfecte service en bilingue. Alles werd zowel in het Engels als in het Frans omgeroepen. We hadden het al eerder meegemaakt: twee jaar geleden maakten we in Niagara Falls een boottochtje op de gelijknamige rivier om de al bij al overroepen lokale watervallen van naderbij te bestuderen. De veiligheidsinstructies en toeristische informatie werden toen naast het Engels ook in het Frans verwoord. Nadien staken we ook effectief de Amerikaans-Canadese grens over om ons één kilometer in Ontario te begeven. Soyons sérieux: het Canadese Niagara Falls was niet meer dan een micro-Las Vegas, met als voornaamste aberratie het Guinness Book of Records Museum. Enkele souvenirs en een dure import-Stella in het lokale Hard Rock Café was toen de enige vergoeding die we het land voor haar gastvrijheid gaven. Terug naar New York State dan maar, waar we in onze camping aan Lake Ontario als toetje in de verte Toronto konden ontwaren. Vandaag gingen we écht naar Canada. Net na de landing werden we overigens meteen met een oude bekende geconfronteerd: het vliegtuig naast ons aan de gate droeg het logo van de U2360-tour. Air Canada verzorgt immers het transport van The Claw en aanverwanten. De aankomst op Dorval was desalniettemin ernstig. In het schattige, maar niet zelden onverstaanbare Frans krijgt de toekomende passagier dezelfde vragen als in Chicago, Atlanta of New York City voorgeschoteld. “Qu’est-ce que vous allez faire au Canada?” Zelfs hier, maar dan een stuk minder paranoïde dan in de Verenigde Staten.

Het ziet er hier toch allemaal anders uit. De wegwijzers en verkeersborden op de autosnelweg lijken dan wel dezelfde als in de States, maar alles is er effectief in het Frans. Een deel van het traject van de busrit tussen de luchthaven en de stad verloopt over secundaire wegen, zodat we meer te zien krijgen van de suburbs – of beter: la région suburbaine. Het contrast met Chicago kan niet groter zijn: het ritme van Montréal ligt stukken lager dan dat van de Amerikaanse metropool. Latijns temperament: we zien het niet meteen opduiken. Grote avenues of streets zijn er ook al niet. De centrale as, de Boulevard René Lévesque, is een brede laan, maar ook niet meer dan dat. De grandeur en het megalomane van Chicago liggen duidelijk twee uur vliegen achter ons. Misschien is de categorisering gewoon nog de het meest aangewezen. Oef.

De shuttlebus dropt ons in een wat desolate straat in een studentenbuurt. De Rue Saint Denis ligt immers vlakbij de UQAM (Université du Québec à Montréal). Een meer typisch hostel is moeilijk denkbaar: een opgekalefaterd pand dat in kelders en zolders mensen uit alle hoeken van de wereld huisvest en waar men iedereen probeert aan te zetten om het lokale nightlife (vie nocturne) te ontdekken. We worden er aan herinnerd dat het belangrijke dagen zijn voor de op één na grootste Franstalige stad ter wereld. Morgen spelen de Montréal Canadiens tegen de rivalen uit Pittsburgh, aan de andere kant van de grens. Het blijkt over ijshockey te gaan en de match palmt de ganse stad in. De sfeer is zowat vergelijkbaar met een kwartfinale van België op het WK-voetbal. Dat wil toch wel een en ander zeggen. Naar verluidt zal de ganse stad morgenavond voor de buis zitten. Men kan uiteraard moeilijk van ons verwachten dat wij diep vertrouwd zijn met de Noord-Amerikaanse ijshockeycompetitie, maar dit is hier duidelijk het neusje van de zalm. Twee jaar geleden zagen we in Washington DC een match uit de lagere regionen van dat kampioenschap. Dat bleek een cultuur op zich te zijn, vechtpartijen incluis. Toen zetten de Washington Caps de stad niet echt op stelten, maar de Canadiens waren vast van plan om dat wel te doen. Nous sommes tous des Canadiens, aldus de leuze.

De studenten van de UQAM moeten alvast niet omkomen van de honger. Het plaatselijke Chinatown is vlakbij. Grappig: overal Franse vertalingen van de Chinese gerechten en restaurants. Smakelijk eten in La fondue Chinoise Mongolienne, Restaurant Le Cantonais of Jardin de Jade Poon Kai. Het is een Chinatown zoals in San Francisco, maar dan integraal in het Frans. Hier en daar duikt ook het Nederlands op, want tussen de Aziatische etablissementen ligt af en toe een Van Houtte-koffiezaak verscholen. Een lokale variant van Starbucks met een on-Canadees klinkende naam. Albert-Louis Van Houtte was overigens een Fransman die hier in het begin van de twintigste eeuw arriveerde en in Montréal een delicatessenzaak opende. De man zag al snel dat je in deze regio met koffie een fortuin kon bijeenrapen. Ondertussen zijn er al meer dan vijftig Van Houtte café-bistros in Québec.

We laten het allemaal over ons heen komen. Morgen gaan we in detail in op de voornaamste hotspots in deze stad, maar voorlopig voldoet Montréal ten zeerste aan onze verwachtingen. Is het modernere gedeelte wat anoniem, dan heeft de oude stad haar traditionele karakter bewaard. Verwacht van het intra muros-gedeelte – Vieux-Montréal dat binnen de vroegere stadsmuren ligt – geen Brugge, maar hier en daar vind je toch pittoreske steegjes en herinneringen aan wat ooit was. Uiteindelijk zijn dat allemaal details. Het feit dat hier überhaupt een stadsdeel is dat teruggaat tot in de zeventiende eeuw is opmerkelijk. We hadden het tijdens onze andere drie tochten door Noord-Amerika nog niet gezien, op die enkele straten en huizen Downtown New York City na, maar die zijn in de ganse stad verwaarloosbaar. In Montréal is het wel een prominent kwartier.

Het aanbod aan échte restaurants is groot, zodat kiezen ongetwijfeld verliezen is. We komen uiteindelijk nabij Square Victoria terecht, een ietwat anoniemer plein net buiten de oude stad. U herkent Brussel er in, zoals op zovele plaatsen in Montréal. In een zijstraat, Rue McGill, kiezen we voor Restaurant Holder. Un restaurant Européen, en dat was het ook, maar dat zegt zowat elk etablissement hier. Meer nog, we hadden de eer en het genoegen door een Belg te worden bediend. Guiseppe, van Italiaanse afkomst, kwam uit Brussel en sprak ons na het obligate “Vous êtes d’où?” zelfs in het Nederlands aan. De man was zes jaar geleden naar Montréal verhuisd. Hoewel het in de nieuwe wereld niet al rozengeur en maneschijn was, amuseerde hij zich hier meer dan in Brussel. Vooral de sociale voorzieningen zijn in Canada een stuk minder dan bij ons, aldus Guiseppe, die het duidelijk leuk vond om nog eens met landgenoten te praten. Ondertussen voelde hij zich meer Québécois dan Belg. Of beter: un Montréalais. De stad heeft iets speciaals dat hij elders niet vindt. Na een halve dag Montréal kunnen we het wel begrijpen. Ondanks dat, laat ons eerlijk zijn, naïeve mythische beeld voelden we ons er onmiddellijk op ons gemak. Het is alleszins totaal anders dan wat we voordien van Noord-Amerika zagen. De meest Europese metropool van dit continent? Zonder twijfel.

Meteen is dit de duizendste post op peteraspeslagh.be

San Francisco is een stad van hoogtes en laagtes. De trams doen er alles aan om de toeristen op een luie manier de niveauverschillen te laten overstijgen, maar koene kerels steken de handen uit de mouwen. We konden de beklimmingen met plezier te voet aan. Het was bij momenten écht wel steil. Zo steil zelfs dat we een dame doodsangsten zagen uitstaan toen manlief hun Toyota Land Cruiser naar een lager niveau wou verplaatsen. Het trekt toeristen aan. In Lambert Street moeten chauffeurs heksentoeren uithalen om bij het zigzaggen naar beneden de muren niet te raken. Het is een echte uitdaging. Wie dit parcours tijdens een rijexamen foutloos aflegt verdient een grootste onderscheiding met felicitaties van de jury.

San Francisco is ook architectuur. De glooiende straten zijn omzoomd door zowel typisch Amerikaanse huizen met houten muren alsook meer Europees aandoende modernistische gebouwen, maar dan in een maritieme sfeer. Deze stad is een stad aan de zee en we zouden het geweten hebben. Wat verder naar beneden, aan enkele voormalige pieren, ligt Fisherman’s Wharf, een shopping mall met wat belendende attracties. Vooral de moeite was de kolonie zeeleeuwen die lui op de dokken nabij pier 39 lagen te zonnen en te niksen. Op elke paal in het water hield een meeuw als het ware de wacht. Het is puur en goedkoop entertainment, maar de toeristen lusten het als zoete broodjes. Ook leuk was de winkel met enkel koopwaar voor linkshandigen. In Amerika denkt men aan alles, zolang het maar verkoopt.

Embarcadero, de lange weg langs de baai aan de oostelijke kant van het schiereiland bracht ons weer naar het stadscentrum. We passeerden het business district tot aan het oude gebouw van het veerpont. Voor de Golden Gate Bridge en een aantal andere bruggen over de baai werden gespannen kon men de overkant – vooral dan de eveneens grote stad Oakland – slechts per veerpont bereiken. Het mooie gebouw met torentje doet wat denken aan een Latijns-Amerikaans station, maar is nu een overdekt marktje waar we de enige warme bakker van de reis vonden. Je moet hier immers ver op zoek naar vers brood.

Market Street, die haaks staat op Embarcadero, liep recht het stadscentrum in, maar we namen een parallelstraat die wat verderop lag. Howard Street wordt overbrugd door een cirkelvormig busstation en herbergt naast vele zakelijke panden ook het San Francisco Museum of Modern Art en de tuin van het Yerba Buena Center for the Arts. Mooie moderne architectuur, waartussen de St. Patrick Church enigszins uit de toon valt, maar daarom niet minder mooi is.

Aan de andere kant van Market Street zijn in het Civic Center heel wat overheids- en culturele gebouwen te vinden. De City Hall heeft een koepel die ons op het eerste zicht een kopie van de Dôme des Invalides lijkt, terwijl de opera en de philharmonie gezien mogen worden. Echt wereldschokkend zijn ze niet, maar in een stad met een rijk cultureel en artistiek leven zijn ze onontbeerlijk.

Om onze reis te besluiten trokken we ‘s avonds, mét een typische tram, terug naar Fisherman’s Wharf. Er waren nogal wat leuke en mooie restaurants te vinden waar niet enkel de beau monde van San Francisco bleek te vertoeven, maar waar ook heel wat Europeanen een avondje doorbrachten. De menukaarten waren indrukwekkend, met als top of the bill een schotel waarvan het hoofdgerecht bestond uit een ferme entrecôte en een heuse halve kreeft. Smullen dus, maar in dit land schaadt overdaad niet. Het maakt deel uit van de couleur locale en wie zijn wij om daar een oordeel over te vellen?

Iedereen was wat zenuwachtig. Onze Jeep moest vanavond immers worden ingeleverd in het Car Rental Center van het San Francisco International Airport. Hoe hondstrouw de Commander ook is geweest, we konden hem niet snel genoeg kwijt zijn. Een simpele aanrijding is zo gebeurd. Ondanks onze verzekering weet je maar nooit waarover op het einde nog gediscussieerd zal worden. We waren van plan om de Golden Gate Bridge nog met de wagen over te rijden en onze bagage af te zetten in het hostel, maar daarna zou het over en uit zijn.

Santa Cruz lag op een honderdtwintigtal kilometer van San Francisco. Het grootste deel van dit traject bestaat uit het doorkruisen van de Bay Area, zoals de agglomeratie rond San Francisco heet. Naast San Francisco zelf zijn San José en Oakland de voornaamste centra van dit verstedelijkte gebied. Ook Silicon Valley behoort hiertoe. Op de snelweg tussen San José en San Francisco passeerden we langs illustere namen als Mountain View en Palo Alto, waar onder meer Google en Facebook een adres hebben. Ook Stanford University beslaat er enkele vierkante mijlen. Hier wonen de brains en de strategen die met het internet een fortuin vergaarden.

Het verkeer verliep smooth. We reden vlotjes door en onder de stad naar de Golden Gate Brigde. De brug was net een trofee, want na enkele duizenden kilometer door Nevada, Arizona, Utah en California hadden we het eindpunt van de reis bereikt. Meteen was de toon gezet voor een ontspannende finale in San Francisco. We hadden al veel positiefs over deze stad gehoord. De verwachtingen waren dan ook hooggespannen, al werd ons gezegd om op te passen voor de portemonnee. San Francisco staat bekend als de tweede duurste stad van de Verenigde Staten, na New York City.

Aan de overkant van de Golden Gate Bridge was een ruime parking waar de honderden toeristen met plezier foto’s namen van de brug. Het is dan ook één van de meest bekende attracties van dit land. De lichte bries maakte het gezellig, want we waren duidelijk opnieuw in een meer maritiem klimaat terecht gekomen. Ondanks de charme van de hitte in Las Vegas voelde ik me meer op mijn gemak in het frissere San Francisco.

Vorig jaar was de Brooklyn Bridge al een leuke ervaring, maar dit is andere koek. De Golden Gate Bridge is bijna drie kilometer lang en toen de brug in 1937 was afgewerkt kreeg die meteen de titel van langste hangbrug ter wereld. Pas in 1964 werd een groter exemplaar gebouwd in New York City en sindsdien hebben nog zeven andere bruggen dat voorbeeld gevolgd. De Golden Gate Bridge blijft echter de meest tot de verbeelding sprekende hangbrug of, sterker nog, de meest imposante brug tout court.

Een brug als deze is uitnodigend voor mensen die een sprong in het water willen doen, al is dat wel hun laatste. Een ideale plek om zelfmoord te plegen. Heel wat mensen die geen uitweg meer uit hun problemen zagen hebben hier een eind aan hun leven gemaakt. De overheid is zich bewust van dit probleem en doet er zo te zien alles aan om de wanhopigen duidelijk te maken dat, ondanks alles, in het water springen geen valabele optie is. Ze worden er met een bordje voor gewaarschuwd: Crisis counseling. There is hope. Make the call. The consequences of jumping from this bridge are fatal and tragic. De telefoon die er onder hangt kan de desperate man of vrouw alsnog redden van een gewisse dood. Het is maar de vraag in welke mate het helpt.

Het dambordpatroon van een Amerikaanse stad maakte het navigeren bijzonder eenvoudig. Bij elk kruispunt staat de naam van de straat die wordt gedwarst immers in grote letters boven de rijweg. We reden dus vlot naar ons hostel op de hoek van Post Street en Jones Street. Parkeren was een andere zaak, maar een blok verder, in Geary Street, konden we dan toch veilig, zij het tegen betaling onze Jeep kwijt. De Commander werd compleet leeg gemaakt en gepoetst. Het was een moment om onze bagage te hergroeperen en klaar te maken voor de overtocht. We checkten in en klaar was kees. Nu nog de wagen terugbrengen naar de luchthaven en ons bezoek aan San Francisco kon beginnen. Althans: dat dachten we.

Toen we naar de Jeep terugkeerden vroegen we ons eventjes af of we wel in de juiste straat waren terechtgekomen. Ja, we waren correct, maar waar was onze Jeep? Onze wagen stond inderdaad voor die kerk, maar, waar was hij naartoe? “Your car has must have been towed away”, zei een passant spontaan, “You have to pick it up at the towing yard. It will cost you about 200$.”. Hoe kan dat nu? We hadden toch betaald? We waren zelfs nog drie minuten van de deadline. Inderdaad, maar onderaan de parkeermeter hing een sticker waarop stond dat enkel commerciële voertuigen tot de parkeerplaats waren toegelaten. Onze Commander behoorde niet tot deze categorie. Weg ermee. U begrijpt dat enige paniek zich van ons meester maakte. De wagen werd binnen enkele uren terug op de luchthaven verwacht, maar we waren hem kwijt. Hoe zouden we dat aan de eigenaars van de wagen verkopen? Was de wagen wel degelijk weggesleept en niet gestolen?

Bij dat soort paniekaanvallen zoek je een openbare telefooncel om het towing yard op te bellen. In de verste verte vind je er geen. Na enkele minuten keerde de rede gelukkig terug: laten we naar het hostel gaan en daar kijken hoe we de zaak aanpakken. Aefie, de Ierse dame die het loket bediende, stelde ons gerust: “It’s very common here. Call this number and you’ll get your car back. It maybe takes some time for the car to arrive at the towing yard.”. We mochten van geluk spreken. Ons vehikel stond in een towing yard. We namen een taxi richting dat oord en raapten tweehonderd dollar bij elkaar.

De taxichauffeur – “I’m from Russia” – vertelde ons een andere strategie te hanteren: geef het wegtakelen eerst aan bij de politie, “It will cost you about 300$”. De man was zo vriendelijk om ons aan het zogenaamde politiekantoor nabij het towing yard af te zetten, maar dat bleek een gerechtshof te zijn. Gelukkig waren er ook enkele tot op de tanden bewapende agenten aanwezig, die ons na veel vijven en zessen konden meedelen dat we toch best rechtstreeks richting towing yard gingen. De Russische cab driver zat er dus naast. Behalve een jammerlijke ingreep in de portefeuille zou ons probleem normaliter snel zijn opgelost. Normaliter, want “Wie heeft de sleutels? Ik niet. Jij? Nee. Maar ik ook niet. Niemand dus. Zeg dat het geen waar is… We hebben ze vast in de taxi laten liggen…” Paniekaanval nummer twee.

Opnieuw konden we op mentale clementie rekenen, want ook nu kwam de rede, zij het na het slaken van enkele vierletterwoorden, op kousevoeten terug. We hadden nu al de ganse reis minutieus op onze sleutels gelet. Het was dus bijzonder onwaarschijnlijk dat we ze zomaar in een taxi hadden verloren. In het eerste het beste café was men zo vriendelijk om ons het telefoonnummer van het hotel te geven. Tot onze grote opluchting zei Aefie dat de sleutels er nog lagen. Ze dacht al dat we iets waren vergeten. Van dan af aan gingen we efficiënt te werk. De groep werd opgesplitst: de enen gingen de paperassen in het towing yard afhandelen, terwijl de anderen met een taxi op en af naar het hostel snelden om de sleutels te gaan halen. Ditmaal was een Indische taxichauffeur van dienst. “It will cost you more than 300$”, aldus de brave man die ons handig door het hectische verkeer in San Francisco laveerde. De prijs bleef maar stijgen. Uiteindelijk kregen we onze Jeep terug voor de luttele som van 373 dollar. Jammer, maar we sprongen een gat in de lucht dat de Commander heelhuids terug in onze handen was. We konden niet snel genoeg aan het San Francisco International Airport zijn. In het drukke verkeer was het drie kwartier lang bibberen, maar eind goed al goed: we hadden het gehaald en waren een avontuur rijker, al was dat niet voor herhaling vatbaar. Oef…

Een grote last was van onze schouders gevallen. We namen de skytrain en de BART – de Bay Area Rapid Transit – terug naar San Francisco en konden met enkele uren vertraging eindelijk aan ons bezoek aan de stad beginnen. Nabij Powell Street stapte de grote meute af. Het leek op het eerste zicht alsof we in Antwerpen waren aanbeland, want downtown San Francisco had iets heel herkenbaars. Gezelligheid? Misschien wel. Dit was in ieder geval totaal anders dan het grauwe Los Angeles. Deze stad leefde.

Union Square, zowat de Grote Markt van San Francisco, was uiteindelijk niet zo groot, maar wel een ontmoetingsplek waar heel wat inwoners van de stad samen kwamen. Tijdens een kleine wandeling door de stad kom je al snel in andere wijken terecht. Voor we er erg in hadden stonden we aan de grote toegangspoort tot Chinatown. Enkele straten verder sta je in het business district dat hoofdzakelijk uit hoogbouw, doorspekt met tramsporen en niveauverschillen bestaat. Het zicht op California Street was indrukwekkend. Ook dit is New York City of Chicago niet, maar sommige wolkenkrabbers in San Francisco mochten er zeker zijn.

Morgen meer van dat. We waren blij dat deze dag voorbij was, want het avontuur met onze weggetakelde Jeep kon slechter zijn afgelopen. If you’re going to San Francisco, be sure to know where to park your car…

Het vervolg van de trip bestond uit een rondrit langs een aantal hoogtepunten uit de ruime omliggende regio: Washington DC, Shenandoah National Park, Great Smoky Mountains National Park, Nashville, Chicago, de Niagara Falls en New York State. Best of the East dus. Het was een ideale kennismaking met de USA, maar voor spectaculaire landschappen, die dit land toch zo mooi maakten, moest je elders zijn. De Appalachen waren een weinig opwindend middengebergte, Tennessee-Kentucky-Indiana landbouwstaten, Ohio was een industriebekken en de Niagara Falls stukken overrated. New York City, Washington DC en Chicago waren elk op hun eigen manier verbluffende steden, maar de USA is meer dan steden alleen. Voor de adembenemende zichten diende je naar Californië, Nevada, Arizona en Utah af te reizen. In 2009 zou Best of the West het motto worden.

De rondrit werd in 2008 door Trek America in goeie banen geleid. Alles was goed georganiseerd, maar in dat soort van reizen is je bewegingsvrijheid beperkt. Je overnacht in een zo goedkoop mogelijke locatie (lees: tent), je volgt een vooraf uitgestippelde route, je wordt geacht lol te maken met een groep en je reist met een busje. Leuk, maar niet het summum om dit land te bezoeken. We namen er dit jaar de goede elementen uit over en perfectioneerden het concept: van camping naar camping, met zelfgekozen gezelschap, met een eigen huurauto en zonder vast reisschema. We hadden vage to do’s vooropgesteld: een aantal Nationale Parken in Arizona en Utah doorkruisen en in een tweede fase de Californische kust met Los Angeles en San Francisco aandoen. Campings waar mogelijk; ho(s)tels indien nodig. Om zo weinig mogelijk tijd te verliezen – veertien dagen zijn zo voorbij – hadden we Las Vegas als startpunt uitgekozen; de finishlijn zou in San Francisco liggen. Las Vegas is nu eenmaal het dichtste grote centrum bij de Nationale Parken. Qua vlucht reserveerden we bij Connections een goedkope Brussel-San Francisco-Brussel-verbinding, met daar in de heenreis nog een interne vlucht San Francisco-Las Vegas bovenop.

Het westen van de Verenigde Staten was vanuit Brussel toch een heel eind vliegen. Delta Airlines had na tien uur in het vliegtuig een tussenlanding in Atlanta voorzien. We vertrokken om 10u30 in Brussel en kwamen om iets na acht Belgische tijd in de grootste stad van Georgia aan. De kortste verbinding tussen beide steden deed het luchtruim van Groot-Brittannië aan en ging via Dublin en het Ierse achterland de oceaan in. Jammer dat we het kaartje maar af en toe te zien kregen. Het was toch even lachen toen bleek dat Nuuk, de hoofdplaats van Groenland, niet ver uit de weg lag. Het Amerikaanse continent werd in Labrador aangesneden, gevolgd door een tweetal uur diep in Québec. Eventjes vond ik het jammer om hier niet te landen, maar La Belle Province zal voor een andere keer zijn. Eenmaal de Grote Meren overgestoken ben je verrassend snel in Atlanta. De service van Delta was correct en vriendelijk zoals het hoort. Hier geen overdreven gegesticuleer en gespeelde hartelijkheid zoals de Indische dames en heerschappen van Jet Airways, maar hartelijke zakelijkheid van de Amerikanen. Neen, dit is geen contradictie: service met een glimlach en een snelle en correctie bediening is dat wat we verlangen. Niets minder, niets meer.

Het contrast met de bediende aan de grenscontrole kon niet groter zijn. De wellevendheid van de grijzende vijftiger had het gehalte van een, dixit JMDD, natgeregend kartonnen bekertje. Hij staarde met bril scheef op de neus apathisch voor zich uit. De man bleek alsnog te kunnen spreken, maar zijn vocabularium bleef beperkt tot “thumb”, “fingers” en “watch the camera”. Zo’n gedrag heeft ook haar voordelen: wegens het half doofstomme karakter van de man konden ons ook geen lastige vragen à la “wat komt u hier doen?” worden gesteld. We raakten zonder problemen dit land binnen. Raar dat je elke keer de complete procedure dient te ondergaan.

Het Hartsfield-Jackson Atlanta International Airport is de grootste luchthaven ter wereld, maar toch liep alles efficiënt en zonder problemen. Voor de transfer naar een ‘domestic flight’ moest de bagage opnieuw worden ingecheckt. Met een shuttle-metro werd je naar de juiste terminal gebracht en klaar was kees. Daarom heb ik zo’n bewondering voor dit land: ondanks alle haast paranoïde restricties en controles gaat alles er snel en efficiënt. Lange wachtrijen – als die er al zijn – worden niet stapvoets, maar in looppas genomen; de bewegwijzering is vloeiend. Kortom, we zaten al snel op de Boeing destination San Francisco. Het was een klein vliegtuigje en net als tijdens de transatlantische overtocht hadden we maar zelden last van turbulentie. Van de aan boord zijnde kleine kinderen des te meer: het exemplaar voor ons krijste als een kat in een auto. Enkele stoelen verder moesten we een dame tolereren die voor haarzelf wellicht een dubbel ticket had betaald. Ze at continu chips en slaatjes met bijhorende vettige saus. Het is natuurlijk makkelijk om een karikatuur te maken, maar in deze werd de couleur locale alle eer aangedaan. Onvoorstelbaar. Bij het lezen van een artikel over de Health Care Reform in de New York Times enkele dagen later daagde de vrouw spontaan in onze verbeelding op. Een columnist vroeg zich af of we in de ganse discussie niet beter de omgekeerde redenering zouden maken: laten we de Amerikanen gezonder leren eten. Dit zou de kosten voor de health care automatisch drastisch doen dalen. Makkelijk gezegd, maar duidelijk bijzonder moeilijk gedaan.

De vlucht van Atlanta naar San Francisco werd tot groot jolijt grotendeels in klare lucht afgewerkt. We kregen een gratis panorama over Georgia, Alabama, de Mississippi, Arkansas, Kansas, Oklahoma, Colorado, Utah, Nevada en Californië. Het hoefde geen betoog dat de voortdurende wisseling van landschap een lust voor het oog was. De landing in San Francisco zorgde eventjes voor knikkende knieën toen bleek dat we tot op een decameter van de landingsbaan nog boven water hingen. De piste begon letterlijk op de oever van de San Francisco Bay. Niets aan de hand, maar voor first timers hier was het een creepy moment. We konden echter op verzachtende omstandigheden rekenen, want het was voor ons bioritme toen al half vier ‘s morgens. Californië verschilt negen tijdszones van Brussel. Het was er dus negen uur vroeger en dat merkten we, maar nog was ons avontuur niet over. De transfer naar Vegas vertrok pas om kwart voor elf ‘s avonds lokale tijd. Vier uur doden op een saaie luchthaven. Enkel het gebruik van de AirTrain om van terminal te veranderen zorgde voor wat afwisseling én de mogelijkheid om de benen te strekken, want dat had de delegatie na vijftien uur vliegtuig meer dan nodig. Het was een ware marteling om tot hier te geraken. Een lekkere, warme soep – u kunt hier inderdaad ook gezond eten – kikkerde ons wat op, want lichamelijk ben je na een marathonvlucht echt wel geradbraakt: de gewrichten doen pijn, de spijsvertering is verstoord en de buik doet lastig. Je moet er wat voor over hebben.

Alles is in onze context, als ordinaire toeristen, natuurlijk relatief, maar het leed werd nog wat verlengd door de lange wachttijd aan die ijskoude gate in het San Francisco International Airport. Het wachten op onze vlucht van United Airlines richting Las Vegas bleef maar duren. Gelukkig was het opvallend warm in het vliegtuig; we waren allemaal wakker om de landing in Vegas met argusogen te volgen. Het is geen wonder dat astronauten Sin City vanuit de ruimte kunnen waarnemen. Je kan gewoon niet naast de lichtoase in de woestijn kijken. Het is overweldigend. Omdat we vanuit het zuidwesten kwamen dienden we na verloop van tijd een bocht van 180 graden te maken, zodat we om te landen het fenomeen nog beter konden bewonderen. Schitterend, zeker in het donker.

In het McCarran International Airport zie je meteen in wat voor oord je bent terecht gekomen. Onvoorstelbaar: we hadden nog maar net voet aan wal gezet en daar waren al de eerste jackpots. Niet één, niet twee, niet tien, maar tientallen, zoniet honderdtallen. In het holst van de nacht was het er opvallend rustig, maar je kwam alvast meteen in de stemming. Alhoewel: we hadden er voorlopig geen oog meer voor. Bij u was het al 9u30 op zondagmorgen, bij ons was het iets na middernacht. Gelukkig vonden we een taxi die ons snel naar het hostel in Fremont Street kon brengen. Onderweg, vanop de ring, straalden de neonlampen onverstoorbaar de lucht in. This is Vegas. We zouden het geweten hebben.