Wat al lang vast stond is eergisteren formeel bevestigd. Binnenkort wordt Saddam Hoessein aan de galg gehangen. De man moet boeten voor zijn jarenlange schrikbewind in Irak, dat bestond uit een mix van willekeur, megalomanie, repressie en genocide. Kortom, de man is naar Westerse maatstaven een schurk eerste klas. Behalve in het nuchtere Europa is men het roerend eens met de uitspraak van de uitzonderingsrechtbank.

De doodstraf is een inhumane vorm van sanctionering. Voorstanders zijn ervan overtuigd dat wie dergelijke misdaden op zijn kerfstok heeft uit de maatschappij moet worden gebannen. De dood is hier het enig geschikte middel voor. Niets is minder waar. Een levende Hoessein kan méér betekenen voor de verzoening van het land dan hem te laten sterven als martelaar.

Met zijn dood zal hij ontsnappen aan verdere vervolging voor zijn talrijke andere gruwelijkheden. Dit vonnis is geveld voor de executie van ‘maar’ 142 mensen uit 1982. Hoe dramatisch het ook is, het zijn feiten waarvan men al jaren de dader van wist. Anders is het gesteld met de genocide op de Koerden uit 1988. Op nazistische wijze werden honderden, zoniet duizenden van hen vergast. Hiervan willen we echter de precieze toedracht weten en daar hebben de vele families van de slachtoffers recht op. Het zou bijdragen tot de verzoening in het totaal versnipperde land.

Bovendien kan een verder proces klaarheid scheppen over zijn vermeend chemisch en nucleair wapenarsenaal. Als geïnteresseerde mediaconsument eis ik het recht op om hier meer over te weten. Wat is ervan aan? In welke mate is dit een voorwendsel geweest van de Amerikanen om het land en haar olievoorraden in te palmen? En dan hebben we het niet enkel over de Bushen, maar ook over de Reagan- en Clinton-administration. Zij willen niets liever dan een dode Saddam, want met zijn doodskist sluiten ook de deuren van weinig koosjere onthullingen.

Meteen is de cirkel rond.  Hoe fout ze de zaken ook aanpakken, steeds trekken de Amerikanen aan het langste eind.  Zoals het er nu voorstaat zullen ze ook dit keer de dans ontspringen.  Jammer dat men hiervoor het tweestromenland moet opofferen, dé bakermat van de zogenaamde beschaving.  Dit is zo triest dat zelfs ironie niet op zijn plaats is…