We gaan er weer eens van door. Het is een jaarlijkse traditie aan het worden en ik prijs me nederig geprivilegieerd dat ik dit kan doen: de trek naar de overkant van de oceaan. Dit keer gaan we niet naar geheel onbekend terrein, maar wordt het een opvullen van een aantal missing links aan de oostkust, mét een detour langs Québec. De trip begint met een bezoek aan het fantastische Chicago. Onbekend is onbemind, want telkens vraagt men mij wat daar in godsnaam te zien is. Twee jaar geleden waren we er tijdens de Best of the East-tour welgeteld anderhalve dag en het moet gezegd dat de stad een grote indruk maakte.

Van Chicago vliegen we door naar Montréal. Indertijd heb ik mijn thesis politieke wetenschappen over de identiteit van de Québécois – ietwat fout generaliserend de Franstalige Canadezen genoemd – gemaakt en de fascinatie voor La belle province is nooit meer weg gegaan. Het is razend interessant om te zien hoe enkele miljoenen Franstaligen in een Engelstalig continent stand kunnen houden. Heeft een Franstalige oase in een Angelsaksische woestijn een toekomst? Aan ons om het na een jammer genoeg te kort bezoek aan Montréal en Québec(-stad) uit te vissen.

Een bezoek aan de oostkust is niet compleet zonder een ommetje langs de stad der steden. New York City blijft nog steeds mijn absolute nummer één in mijn stedenranking. Hors catégorie. The city that never sleeps. Geen discussie mogelijk, maar we hebben het al twee keer gezien dus staan we er dit keer niet te lang bij stil. De reisgenoten hebben het recht om ook andere steden aan de oostkust aan hun kritische blik bloot te stellen. Enkele dagen relaxen aan de kust van New Jersey in Atlantic City moet voor wat afwisseling zorgen, om te eindigen met Philadelphia en Washington DC. Zeven intense citytrips na elkaar: het wordt niet meteen een vakantie waarvan je uitrust, maar de batterijen worden hierdoor wel efficiënt opnieuw opgeladen.