Beste surfer,

Deze week hou ik de website van JONGCD&V gezelschap. Wie ben ik? Mijn naam is Peter Aspeslagh, 29 en afkomstig uit het mooie West-Vlaanderen. Ik studeerde politieke wetenschappen en moderne geschiedenis aan de K.U.Leuven en ben er nu werkzaam als stafmedewerker aan de Faculteit Sociale Wetenschappen. Als student raakte ik via CDS, de Christen-Democratische Studenten, besmet met het virus genaamd politiek. Ik ben er zes jaar lang actief geweest, onder meer als Leuvens en nationaal voorzitter. Het was een bijzonder boeiende leerschool. Elke week trokken we met een gemotiveerde groep jonge mensen de stad en het land rond om studenten op een laagdrempelige manier in contact te brengen met politiek en dat in de ruimste zin van het woord. CDS organiseerde debatten, gespreksavonden, maar ook fuiven en cantussen. Het spreekt vanzelf dat we na elke activiteit tot in de vroeg uurtjes ‘napraatten’. Kortom, voor politiek geïnteresseerde studenten is er geen betere introductie dan CDS. De stap naar CD&V en JONGCD&V was dan ook snel gezet en vandaag hou ik mij bezig met de hoofdredactie van Radikaal, maar daarover in een volgende bijdrage meer.

Universiteit

Nu het academiejaar stilletjes aan ten einde loopt wordt het rustiger aan de universiteit. De lessen worden binnenkort afgerond en de studenten verdwijnen voor een kleine anderhalve maand achter hun boeken. Of achter hun PC. Ik ben aan de faculteit verantwoordelijk voor het onderhoud en de verdere ontwikkeling van de elektronische leeromgeving. Het internet heeft de manier van werken in het hoger onderwijs immers ernstig beïnvloed. Voor zowat elke cursus wordt het elektronisch leerplatform ingezet, waarop studenten en docenten informatie uitwisselen. De Faculteit Sociale Wetenschappen heeft speciaal voor de studenten uit de eerste bachelor nog een aantal extra online toepassingen gemaakt, waar ik mij over bekommer. Het is een boeiende job die een serieuze dosis creativiteit vereist, maar dat hebben we graag.

De diplomaat in Karel De Gucht

’s Avonds trekt de Congo-hetze mijn aandacht. De uitspraken van Karel De Gucht hebben in Congo kwaad bloed gezet. Hoewel hij de Belgische diplomatie aanvoert, staat De Gucht er niet meteen om bekend gretig diplomatiek taalgebruik in de mond te nemen. Niemand twijfelt aan de terechtheid van zijn opmerkingen, maar De Gucht slaagt er niet in om eventjes van zijn eigen, haast legendarische ratio abstractie te maken en in de huid van een bemiddelaar-onderhandelaar te kruipen. Want, zo zegt het spreekwoord, diplomacy is the art of telling someone to go to hell in such a way that he’ll enjoy the trip. In dit netelige dossier, waarbij je geconfronteerd wordt met een land dat deels in oorlog ligt, waarvan de instellingen nauwelijks werken en dat door een oligarchie wordt geleid, moet je op je hoede zijn. Nu geeft De Gucht Kabila alle munitie om een nummertje op te voeren en dat zal de president niet nalaten. Wat hebben we hiermee bereikt? Niets, nee. Je kan ondanks alles als minister van buitenlandse zaken niet louter vredesduif spelen en dat zou De Gucht, toch ook niet vies van een robbertje machtspolitiek, toch moeten weten?

U mag ook steeds een bezoekje brengen aan mijn weblog – http://www.peteraspeslagh.be – waarop ik toch al enkele jaren mijn mening uit…

Peter