Kalm

Onze studenten zijn bijna halfweg het blokverlof en dat is er aan te merken. De Leuvense wegen zijn rustiger dan ooit en ook op de campus in de Parkstraat is het verrassend kalm. Schijn bedriegt: zowel voor het ondersteunend als voor het academisch personeel zijn het drukke tijden. Examens zijn niet enkel een intellectuele uitdaging. Ook de organisatorische kant van de zaak vereist, ondanks alle technologische ondersteuning en informatisering, veel menselijke inzet. Een faculteit is zoals een machine: elk raderwerkje telt.

Druk

De ogenschijnlijke kalmte van de Parkstraat staat in fel contrast met de drukte in de Wetstraat. Vandaag werd bekend dat de sp.a, bij monde van kamerlid Ludwig Vandenhove, dan toch bereid zou zijn om aan te schuiven aan de dis der staatshervorming, al nuanceerde de burgemeester van Sint-Truiden snel zijn uitspraken. Er moet aan bepaalde voorwaarden worden voldaan vooraleer de Vlaamse socialisten zich engageren. Een oekaze van bovenaf zal hier wellicht voor iets tussen zitten.

Zelf ben ik nooit een communautaire rebel geweest. Het (radicaal-)Vlaamse discours gaat aan mij voorbij, want ik kan mij hier moeilijk mee vereenzelvigen. Onze partij heeft na het débâcle van 1999 resoluut de Vlaamse kaart getrokken. Dat toont haar vastberadenheid en durf, maar die profilering is niet meteen mijn ding. In die zin ben ik dan ook maar een koele minnaar van het kartel, want heb persoonlijk niet de minste affiniteit met de N-VA, hoewel ik de humor en het historisch inzicht van haar voorzitter ten zeerste waardeer.

Begrijp me niet verkeerd: ook voor mij is er een staatshervorming nodig en er zijn zeker wantoestanden in de Brusselse rand, waarbij sommigen terecht de vinger op de wonde leggen. Een aantal bevoegdheden moet worden gestroomlijnd. Alleen: hiervoor heb ik geen gele vendels en harde redevoeringen nodig, want uiteindelijk zal er willens nillens een compromis moeten worden gevonden en dat zal toegevingen eisen. Et alors? De loopgraven zullen tegen vijftien juli aan beide kanten van de taalgrens/vuurlinie verlaten moeten worden. Ik neem aan dat deze mening wellicht niet door iedereen even zeer wordt gedeeld, maar overal heb je minimalisten en maximalisten. Ik ben er echter van overtuigd dat onze partij in staat is om op een volwassen manier naar de onderhandelingen te trekken. Kortom, ik gun Bart De Wever met plezier zijn vette vis, onze Bert veel méér dan wat borrelhapjes, maar heb persoonlijk genoeg aan een zak friet.

Peter